ΑΒΡΑΑΜ ΛΙΝΚΟΛΝ: Δημοκρατία είναι η κυβέρνηση του λαού, από το λαό, για το λαό. Της Ελπίδας Αλχαζίδου

ΑΒΡΑΑΜ ΛΙΝΚΟΛΝ: Δημοκρατία είναι η κυβέρνηση του λαού, από το λαό, για το λαό. Της Ελπίδας Αλχαζίδουlive-in | Η Έξυπνη, Αντικειμενική και Εναλλακτική Ενημέρωση!
Δημοσίευση: 08-03-2014 ώρα 15:53:33

Πόσοι άνθρωποι έγραψαν την δική τους χρυσή σελίδα στην ιστορία του Κόσμου για την βαθυά τους αγάπη; Αγάπη για τον άνθρωπο, αγάπη για την ελευθερία, αγάπη στο σεβασμό!! Και πόσοι από εμάς καταφέραμε να τους συγκρατήσουμε στην ανάπλαση της προσωπικότητας μας ;

Αβραάμ Λίνκολν, 16ος πρόεδρος των ΗΠΑ από το 1860 εώς το 1865. Μια προεδρική προσωπικότητα που αγνοείται στη δύσκολη τούτη εποχή. Ένα καλλιεργημένο μυαλό με οδήγο την καρδιά. Μια καρδιά που επιζητούσε την ελευθερία λόγου, σκέψης, ονείρου αλλά και χρώματος. Γεννημένος στο Χότζβιλ του Κεντάκη και μεγαλώνοντας σε μια βαθυά θρησκευόμενη οικογένεια υπήρξε αγρότης, λοχαγός, δικηγόρος και τέλος Πρόεδρος των ΗΠΑ. Παντρεμένος με την Μαίρι Τοντ Λίνκολν και πατέρας 4 παιδιών.

*Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου. * Ο Αβράαμ Λίνκολν ετάχθει στο 1956 στο Κόμμα των Ρεμπουπλικανών και 4 χρόνια αργότερα ανέλαβε τα υνία της παράταξης. Οι εκλογές ήρθαν σε μια επόχη κατά την οποία Βορράς και Νότος έρχονται σε σκλήρη και έντονη οικονομική αντιπαράθεση. Δυο πολιτείες με διαφορετικούς οικονομικούς και ιδεολογικούς στόχους αναζωπυρώνουν τον εμφύλιο πόλεμο της εποχής. Λάδι στη φωτιά έρχεται το 1863 με την υπογραφή του διατάγματος για την κατάργηση της δουλείας. Ένα διάταγμα που δυσαρέστησε την πολιτεία του Νότου και εμφάνισε το φαινόμενο του Άντι-Λινκολν. Με έντονη πίστη στην ενότητα του έθνους, την ελευθερία και την δίψα του για ισότητα το αίσθημα της ουμανίστικοτητας του και ο αθώος εν ψυχή χαρακτήρας του τον προδίδουν. Δεν ήταν λίγα τα άτομα γύρω του τα οποία εμπιστεύτηκε την δάδα της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, τα οποία εν συνεχεία ενεργούσαν με βάση το συμφέρον του ιδιωτικού τους πλούτου.* Όταν κάποιος διατείνεται ότι δεν πρόκειται για τα χρήματα αλλά είναι θέμα αρχής, τότε πρόκειται για τα χρήματα.* Ένας εκ των οποίων ο στρατηγός Σερμάν, ο οποίος εισέβαλλε στα Βάθυ του Νότου, λεηλατώντας και καταστρέφοντας κάθε πόλη στο πέρασμα του. Δαιμονισμένος για χρήμα και εξουσία, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα κατοχύρωσε τα εδάφη στην κυριαρχία του, πούλησε τα αγροκτήματα σε πλούσιους του Βορρά. Πλέον το τοπίο ήταν ένας πονεμένος άχρωμος καμβάς. Οι αγρότες έβλεπαν τις κατεστραμένες περιουσίες τους να περνάνε σε άλλα χέρια. Νέγροι εργαζόμενοι έχασαν τις δουλειές τους με αποτέλεσμα την πείνα και την εξαθλίωση τους. ‘Αψυχα σώματα ανθρώπων παντού. Ψυχές πονεμένες, αδύναμες με μια έκφραση απελπισίας στο πρόσωπό τους. «Ελπίζω ότι δεν θα υπάρξουν άλλοι διωγμοί και αιματοχυσίες όταν τελειώσει ο πόλεμος. Ας μη περιμένει κανείς από εμένα να κρεμάσω ή να σκοτώσω αυτούς τους ανθρώπους –ακόμα και τους χειρότερους από αυτούς. Αρκετές ζωές θυσιάστηκαν ήδη». Άραγε ήταν μια απο τίς φράσεις που σκότωσε τον Λίνκολν;

«Χθες το βράδυ έβλεπα πάλι εκείνο το όνειρο», έλεγε μόλις πριν λίγες ώρες ο πρόεδρος μιλώντας στον στρατηγό Γκραντ και τον Υπουργό Ναυτικών, Γκίντεον Ουέλς.

«Ποιό όνειρο;», ρώτησε ο δεύτερος.

«Σχετίζεται με το στοιχείο σου, τη θάλασσα. Σαν να βρισκόμουν σε κάποιο παράξενο, απερίγραπτο σκάφος που έμοιαζε να πλέει αργά, σαν αιωρούμενο, και να απομακρύνεται προς κάποια αχανή και ακαθόριστη έκταση, σε κάποια άγνωστη ακτή. Το ίδιο το όνειρο δεν είναι τόσο παράξενο, όσο η επαναληπτικότητά του: κάθε φορά που το βλέπω συμβαίνει κάποιο σημαντικό γεγονός ή καταστροφή. Το είχα ξαναδεί πριν από τα γεγονότα του Φορτ

Σάμτερ και τη μάχη του Μανάσσας, αλλά και πριν από μεγάλες νίκες, όπως το Γκέττυσμπεργκ και το Βίκσμπεργκ».

Όλοι απέδωσαν το όνειρο στην αναμενόμενη παράδοση των τελευταίων νότιων στρατευμάτων στον στρατηγό Σέρμαν, από όπου περίμεναν ειδήσεις από στιγμή σε στιγμή. Ο πόλεμος ουσιαστικά είχε τελειώσει και όλοι διακατέχονταν από εύθυμη διάθεση. Μόνο ο πρόεδρος έδειχνε μελαγχολικός και κατηφής.

Λίγο αργότερα επιβιβάστηκε σε μία άμαξα και μαζί με την σύζυγό του αναχώρησαν για το θέατρο Φορντ όπου θα παρακολουθούσαν την θεατρική κωμωδία «Ο Αμερικανός εξάδελφός μας», στην οποία είχαν κρατηθεί οι αντίστοιχες θέσεις επισήμων στο θεωρείο. Ήταν Μεγάλη Παρασκευή, 14 Απριλίου 1865 και το προεδρικό ζεύγος, κατόπιν προτροπής της πάντοτε απαιτητικής συζύγου, είχε αποφασίσει να αφεθεί στην πολυτέλεια μίας νυκτερινής εξόδου, τώρα που ο τετραετής αδελφοκτόνος πόλεμος είχε πλέον λήξει. Ο πρόεδρος δεν είχε καμία διάθεση για θέατρο ή πολυκοσμία, αλλά δεν ήταν εύκολο να αρνηθείς κάτι στη Μαίρη Λίνκολν. Στην έξοδο του Λευκού Οίκου ο πρόεδρος αποχαιρέτησε τον σωματοφύλακά του, Ουίλλιαμ Κρουκ, από την προσοχή του οποίου δεν διέφυγε η μελαγχολική διάθεση του προέδρου. Ακόμα και ο αποχαιρετισμός του ήχησε παράξενος εκείνο το βράδυ. Είχε πει «Αντίο, Κρουκ». Όλες τις άλλες φορές συνήθιζε να λέει «Καληνύχτα, Κρουκ». Σήμερα ξαφνικά, είχε πει «Αντίο»…

Πέντε ώρες αργότερα ο πρόεδρος βρισκόταν ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι με μία έκφραση ειρωνείας στα ανοιχτά, αλλά αδιάφορα μάτια του, ασυνήθιστη για τον χαρακτήρα του, βυθισμένος στην άγνοια ενός κώματος και περιστοιχισμένος από τουλάχιστον 50 άτομα τα οποία είχαν συνωστισθεί γύρω από την ψηλόλιγνη μορφή του για να συμπαρασταθούν στις τελευταίες του ώρες. Ο γιατρός ήταν σαφής: δεν υπήρχε σωτηρία. Η σφαίρα είχε εισχωρήσει στο πίσω δεξιό μέρος του κρανίου ακολουθώντας μία διαγώνια πορεία και είχε σφηνωθεί πίσω από τον αριστερό βολβό του ματιού, συμπαρασύροντας στην πορεία της μικρά θραύσματα του κρανίου.

Δολοφονήθηκε από τον ηθοποιό Τζον Γουίλκς Μπουθ, ενώ παρακολουθούσε θεατρική παράσταση.

*Όπως δεν θα ήθελα να είμαι σκλάβος, έτσι δεν θα ήθελα να είμαι ούτε αφέντης. Αυτό εκφράζει την αντίληψή μου για τη δημοκρατία.* Ποιός σύγχρονος πολιτικός τολμάει να βροντοφωνάξει μια τέτοια σοφία; Ποιός από εκείνους θα βάλει μπρος σε κάθε μαχαιρί την καρδιά του. Μια καρδιά που θα είναι για το λαό και την πατρίδα του; Ποιός θα τολμήσει να υπερασπιστεί την Πίστη του στο Θεό, στον Δημιουργό(ώ) που μέσα από τις διδαχές του μας έμαθε το « αγαπάτε αλλήλους»; Εκείνος, όπως και ο Αβράαμ Λίνκολν, θα καταφέρει να εξασφαλίσει μια ζωή που θα τιμάτε με το στεφάνι της Τιμής, της Ηθικής και της Αξίας. Εκείνος, που θα δει το μαχαίρι να έρχεται κατά πάνω του και θα πέσει σε αυτό οικειοθελός, με πατριωτικό ανδρισμό!!!

 

Αλχαζίδου Χρ. Ελπίδα

Παιδαγωγός

 

Βιβλιογραφεία : από wikipedia

ΑΒΡΑΑΜ ΛΙΝΚΟΛΝ: Δημοκρατία είναι η κυβέρνηση του λαού, από το λαό, για το λαό. Της Ελπίδας Αλχαζίδου νέα, eidiseis, ειδήσεις, news, ΑΒΡΑΑΜ ΛΙΝΚΟΛΝ, Δημοκρατία είναι η κυβέρνηση του λαού, από το λαό, για το λαό, Ελπίδας Αλχαζίδου

Ομάδα διαχείρισης LIVE-IN

Σχόλια Αναγνωστών

Παρακαλούμε να είστε ευγενικοί και να σέβεστε τους συνομιλητές σας. Αποφύγετε τις ύβρεις και τους χαρακτηρισμούς. Αν κρίνετε ότι το περιεχόμενο της ιστοσελίδας προσβάλει οποιοδήποτε δικαίωμα σας, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας. Θα απαντήσουμε στο αίτημα σας το συντομότερο δυνατόν.

Δείτε ακόμα ...

Φιλο-λογώντας Η ζωή της οθόνης

Ομάδα διαχείρισης LIVE-IN

Live In Magazine Live In Magazine Καλοκαίρι 2015

Ομάδα διαχείρισης LIVE-IN

Σκέψεις Σκέψου…. Θετικά!

Γιώτα Παπαδοπούλου

Καιρός