ΑφιεÏωμÎνη στον ΚάÏολο Κουν είναι σήμεÏα η Ï€Ïώτη σελίδα της Google
ΑφιερωμÎνο στον κορυφαίο Έλληνα θεατρικÏŒ σκηνοθÎτη, Κάρολο Κουν, που γεννήθηκε σαν σήμερα, πριν απÏŒ 105 χρÏŒνια (13 Σεπτεμβρίου του 1908), στην ΠροÏσα, είναι το σημερινÏŒ «Google Doodle» στην πρÏŽτη σελίδα της δημοφιλοÏς μηχανής αναζήτησης.
Yπήρξε κοσμοπολίτης. Είχε γερμανοπωλονοεβραÏŠκÎς ρίζες. Μεγάλωσε στην ΚωνσταντινοÏπολη σε αστικÏŒ περιβάλλον και Îμαθε τα πρÏŽτα του γράμματα απÏŒ κατ΄οίκον διδασκάλους. Το 1928 παρακολοÏθησε μαθήματα αισθητικής στη ΣορβÏŒννη και Îναν χρÏŒνο μετά, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Καθηγητής αγγλικÏŽν στο ΚολλÎγιο ΑθηνÏŽν, δραστηριοποιήθηκε στο ερασιτεχνικÏŒ θÎατρο των καθηγητÏŽν της αγγλοαμερικανικής παροικίας και το 1930 υπÎγραψε την πρÏŽτη του σκηνοθεσία. Μετά τη συνάντησή του με τον ΦÏŽτη ΚÏŒντογλου, ο Κάρολος Κουν μαζί με τον Γιάννη ΤσαροÏχη και τον ΔιονÏσιο Δεβάρη ίδρυσαν τη ΛαÏŠκή Σκηνή (1934-1936) με ηθοποιοÏς παιδιά του λαοÏ που «βιοπαλαίουν», Îνα πρωτοποριακÏŒ σχήμα που επιχειροÏσε να εκφράσει το μοντÎρνο μÎσα απÏŒ την ελληνική ταυτÏŒτητα.
ÎŽστερα απÏŒ σÏντομη θητεία, ως σκηνοθÎτης στους θιάσους της Κατερίνας Ανδρεάδη και της Μαρίκας ΚοτοποÏλη, το 1942 ίδρυσε το ΘÎατρο ΤÎχνης.
Ο Κάρολος Κουν ήταν ο γιος του πάμπλουτου εμπÏŒρου και κοσμοπολίτη, Ερρίκου ΚοÎν, και της ΜελπομÎνης ΠαπαδοποÏλου. Οι γονείς του χÏŽρισαν και αργÏŒτερα η μητÎρα του ξαναπαντρεÏτηκε Îναν μακρινÏŒ συγγενή της.
ÎŒταν ήταν 6 μηνÏŽν, η οικογÎνεια μετακÏŒμισε στην ΠÏŒλη, ÏŒπου ο Κάρολος παρÎμεινε ως τα 20 του χρÏŒνια.
«Αν και γεννήθηκα στην ΠροÏσα, την ΠροÏσα δεν τη γνÏŽρισα. ΑπÏŒ μικρÏŒς βρÎθηκα στην ΠÏŒλη και εκεί μεγάλωσα. ΑπÏŒ εκεί αρχίζουν οι αναμνήσεις, εκεί δημιουργήθηκαν οι πρÏŽτοι ερεθισμοί, τα πρÏŽτα συναισθήματα, η πρÏŽτη επαφή με την Îξω απÏŒ μÎνα πραγματικÏŒτητα. Μεγάλωσα σα ΡωμιÏŒς, μÎσα σε Îνα ρωμÎικο αστικÏŒ σπίτι» είχε πει κάποτε ο Κουν.
Ουδείς εκ των προγÏŒνων του είχε σχÎση με την τÎχνη. Οι περισσÏŒτεροι είχαν ασχοληθεί με το εμπÏŒριο και τις επιχειρήσεις. Το 1920 ο Κάρολος ξεκίνησε σπουδÎς στη ΡοβÎρτειο Σχολή.
«ΕσωτερικÏŒς στη ΡοβÎρτειο, Îνα αμερικάνικο κολλÎγιο που ιδρÏθηκε απÏŒ ιεραποστÏŒλους, με αμερικανικά τραγοÏδια και ψαλμοÏς, με γήπεδα μπάσκετ και αθλητικά αγωνίσματα. ÎŒταν αποφοίτησα το 1928, μακριά απÏŒ τους συμμαθητÎς μου και τους συγγενείς που σχεδÏŒν ÏŒλοι είχαν Îρθει στην Ελλάδα, τίποτα δεν με συνÎδεε πια με την ΠÏŒλη. Έφυγα τον ίδιο χρÏŒνο με στÏŒχο σπουδÎς στο Παρίσι».
Τα Îργα που ανÎβηκαν απÏŒ τη ΛαÏŠκή Σκηνή, σε διάφορες σκηνÎς, ήταν: «Ερωφίλη», «Î†λκηστις», «Κατά φαντασίαν ασθενής», «ΠλοÏτος», «Παντρολογήματα». Η «ΛαÏŠκή Σκηνή» λειτοÏργησε ως τα μÎσα του 1936, οπÏŒτε διαλÏθηκε για οικονομικοÏς λÏŒγους.
Μετά τη διάλυση της «ΛαÏŠκής Σκηνής» και την αποχÏŽρηση απÏŒ το ΚολλÎγιο ΑθηνÏŽν, ο Κάρολος Κουν συνεργάστηκε πρÏŽτα με τον θίασο Κατερίνας (1939) σκηνοθετÏŽντας την «Îˆντα Γκάμπλερ», με τον θίασο ΚοτοποÏλη (1939-1941) με τον οποίο ανÎβασε 20 Îργα, απÏŒ τα οποία η ΚοτοποÏλη Îπαιξε σε επτά, στην «ΗλÎκτρα» του Σοφοκλή, στο «Μια γυναίκα χωρίς σημασÎ¯α» του ÎŒσκαρ Ουάιλντ κ.α. Έπειτα, στην περίοδο 1941-1942, ξαναγÏρισε στον θίασο Κατερίνας και σκηνοθÎτησε άλλα επτά Îργα, με τελευταίο τη «ΝÏŒρα» του Ίψεν.
Το 1942, μÎσα στην καρδιά της γερμανικής κατοχής, ο Κάρολος Κουν ίδρυσε το ΘÎατρο ΤÎχνης. Η πρÏŽτη παράσταση δÏŒθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1942 στο «ΘÎατρο Αλίκης», με την «ΑγριÏŒπαπια» του Ίψεν.
«Το "ΘÎατρο ΤÎχνης" ιδρÏθηκε στην αρχή της γερμανικής κατοχής. Η ανάγκη για Îνα τÎτοιο νÎο θÎατρο, Îνα θÎατρο συνÏŒλου, είχε ωριμάσει μÎσα μου πολÏ πριν, τον καιρÏŒ που ιδρÏθηκε η ημι-επαγγελματική "ΛαÏŠκή Σκηνή". Η εποχή της κατοχής ήταν μια, συναισθηματικά, πλοÏσια εποχή. Έπαιρνες και Îδινες πολλά. Μας ζÏŽνανε κίνδυνοι, στερήσεις, βία και τρομοκρατία. Γι αυτÏŒ, σαν άνθρωποι αισθανÏŒμασταν την ανάγκη πίστης, εμπιστοσÏνης, συναδÎλφωσης, Îξαρσης και θυσίας» θα πει ο ίδιος αργÏŒτερα.
Η μαθήτρια του Κουν, ΝÏŒνικα ΓαληνÎα, είπε κάποτε για τον δάσκαλÏŒ της:
Ο Κάρολος Κουν ήταν το γοητευτικÏŒτερο άτομο που Îχω γνωρίσει στη ζωή μου. Η γοητευτικÏŒτερη γυναίκα –αλλά τη γνÏŽρισα πολÏ αργÏŒτερα– Î®ταν η Έλλη ΛαμπÎτη. Αυτοί οι άνθρωποι, κατά τη γνÏŽμη μου, ήταν πÎρα απÏŒ το φÏλο τους. Κάτι ανάλογο ήταν το αγÏŒρι στο «Θάνατος στη ΒενετÎ¯α» του ΤÏŒμας Μαν, τουλάχιστον Îτσι ÏŒπως μας το Îδειξε ο ΒισκÏŒντι. ΑπλÏŽς τους ερωτεÏεσαι, γιατί Îχουν Îρθει σ’ αυτή τη ζωή με συγκεκριμÎνο προορισμÏŒ: να σημαδÎψουν τη δική σου ζωή.
Ο Κουν ήταν, λοιπÏŒν, αυτÏŒ. Μάγευε. Ήταν γλυκÏŒς, διακριτικÏŒς, διεισδυτικÏŒς, τα μάτια του σε τρÏπαγαν. Δεν Îλεγε πολλά. Ήταν ÏŒμως τÏŒσο ουσιαστικά αυτά που Îλεγε. Μάλιστα, αισθανÏŒσουν πως επικοινωνοÏσε με κÏŽδικες μÏŒνο με τους δικοÏς του ανθρÏŽπους. Είχε επιλÎξει τον κÏŒσμο του και ήταν αφοσιωμÎνος απÏŒλυτα στη δουλειά του. «Πάντρευε» την αλήθεια με τη μαγεία, αλλά πάντοτε με πÏŒνο, πάντοτε με χιοÏμορ, πάντοτε με ποίηση.
kerdos.gr
