Τα σκάνδαλα της χοÏντας (μÎÏος 1ο)
Μια εξωφρενική «μÏŒδα» των τελευταίων ετÏŽν τείνει να περιβάλλει με ιδιÏŒτυπο φωτοστÎφανο τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967!
ΑπÏŒρροια του αναπÏŒφευκτου θυμοÏ, αναμεμειγμÎνου ÏŒμως με άγνοια ή και σκοπιμÏŒτητα, η πολιτική (;) αυτή «μÏŒδα» παράγει τη θεωρία ÏŒτι κατά την επταετή δικτατορία τÎθηκε σε γÏψο και... η διαφθορά. ÎŒτι η χοÏντα φρουροÏσε, σαν κÎρβερος, το δημÏŒσιο χρήμα και τις αρχÎς της «χριστής διοίκησης».
Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες δεν θα μποροÏσαν να φανταστοÏν ÏŒτι στον 21ο αιÏŽνα Îμελλε να μνημονεÏονται με ... επαίνους. «Εκείνοι τουλάχιστον δεν Îκλεψαν», «δεν Îκαναν περιουσίες», «ε, ρε ΠαπαδÏŒπουλο που χρειάζονται τα σημερινά λαμÏŒγια»... ΑπÏŒ το 2010 κι εντεÏθεν οι Îπαινοι επεκτάθηκαν και στα της οικονομίας: «Επί χοÏντας ο κÏŒσμος Îτρωγε ψωμάκι», «αν δεν μιλοÏσες ζοÏσες καλά», «τÏŒτε δεν υπήρχε οικονομική κρίση στην Ελλάδα, ÏŒπως σήμερα». Λες και γνÏŽρισε η μεταπολεμική ΕυρÏŽπη γενική κρίση ανάλογη της σημερινής, μÎχρι το 1973...
Θα ασχοληθοÏμε με τον πρÏŽτο μÏθο, αυτÏŒν που σχετίζεται με τη διαφθορά. Για το δεÏτερο επιφυλασσÏŒμαστε – ÏŒλο και κάποια επÎτειος θα μας δÏŽσει αφορμή.
Εν αρχή μια παρατήρηση: Οι ισχυρισμοί περί «λιτοÏ» βίου των δικτατÏŒρων και περί «αδιάφθορης» χοÏντας βασίζονται αποκλειστικά και μÏŒνο στην εικÏŒνα παρακμής που εξÎπεμπαν αυτοί οι άνθρωποι Îπειτα απÏŒ την αποκαθήλωσή τους. Δεν είναι αυτÏŒ επιτομή των εννοιÏŽν «αφÎλεια» Î® «υποκρισÎ¯α» - κατά περίπτωση;
Παρατήρηση δεÏτερη: ÎŒντως, «τα λαμÏŒγια χρειάζονται Îναν ΠαπαδÏŒπουλο»- τουλάχιστον τα εκκολαπτÏŒμενα. Χρειάζονται, για να πάρουν ... μαθήματα ταχÏτητας, τÏŒσο στη λήψη αποφάσεων, ÏŒσο και στη σÏναψη καλÏŽν«κοινωνικÏŽν σχÎσεων»...
ΠροτοÏ καλά- καλά προλάβουν να ... ζεστάνουν τις καρÎκλες των πολιτικÏŽν αξιωμάτων που κατÎλαβαν, οι συνταγματάρχες νομοθÎτησαν την αÏξηση των αποδοχÏŽν τους. ΣχεδÏŒν διπλασίασαν τον πρωθυπουργικÏŒ μισθÏŒ: ΑπÏŒ τις 23.600 τον ανÎβασαν στις 45.000 δρχ, προς μεγάλη χαρά του πρÏŽτου χουντικοÏ πρωθυπουργοÏ, του Κωνσταντίνου ΚÏŒλλια. Ο Î¯διος ο ΓιÏŽργος ΠαπαδÏŒπουλος ανÎλαβε πρωθυπουργικά καθήκοντα αργÏŒτερα, το ΔεκÎμβριο του 1967.
Με την ίδια ρÏθμιση αυξήθηκαν οι αποδοχÎς των υπουργÏŽν και υφυπουργÏŽν, απÏŒ τις 22.400 στις 35.000 δρχ. Θεσπίστηκαν επίσης και ημερήσια «εκτÏŒς Îδρας»- χίλιες δρχ για τον πρωθυπουργÏŒ και 850 για υπουργοÏς και υφυπουργοÏς.
Ομολογίες δια στÏŒματος Σάββα ΚωσταντÏŒπουλου...
Είναι γνωστÏŒ ÏŒτι ο ΠαπαδÏŒπουλος είχε στη διάθεσή του βίλα στο Λαγονήσι, στην οποία διÎμενε αντί αστείου ενοικίου. Η βίλα ανήκε στον ΑριστοτÎλη Ωνάση. «ΣÏμπτωση»: Ο ΠαπαδÏŒπουλος στήριζε τον Ωνάση στη διαμάχη που είχε με άλλους «Κροίσους» της εποχής, με «μήλο της Îριδος» το περιβÏŒητο τρίτο διυλιστήριο της χÏŽρας. Επειδή ÏŒμως σε θÎματα διαπλοκής είναι αναγκαίος κάποιος ... πλουραλισμÏŒς, το άλλο «πρωτοπαλίκαρο» του καθεστÏŽτος, ο Νίκος ΜακαρÎζος, τάχθηκε στο πλευρÏŒ του Νιάρχου.
Τσάμπα οι – ενίοτε άγριες – διαμάχες που μαίνονταν επί χρÏŒνια, για το θÎμα αυτÏŒ, στο εσωτερικÏŒ της «αδιάφθορης» χοÏντας: Τελικά, το 1972, ο Ωνάσης αποσÏρθηκε και το τρίτο διυλιστήριο ανÎλαβαν οι Ανδρεάδης – Λάτσης. Ένα ακÏŒμη δÏŒθηκε στο Βαρδινογιάννη.
ΠροτοÏ «μιλήσουν» τα αποδεδειγμÎνα στοιχεία, ας δοθεί ο λÏŒγος στον ίδιο τον προπαγανδιστικÏŒ ... στυλοβάτη της χοÏντας: Τον εκδÏŒτη της εφημερίδας «ΕλεÏθερος ΚÏŒσμος», Σάββα ΚωσταντÏŒπουλο. Η δικτατορία είχε συμπληρÏŽσει μισÏŒ Îτος ζωής, ÏŒταν ο ΚωσταντÏŒπουλος γνωστοποίησε - με επιστολή- στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ορισμÎνες διαπιστÏŽσεις του:
«ΛυποÏμαι, διÏŒτι είμαι υποχρεωμÎνος να μνημονεÏσω και Îνα άλλο εκτάκτως λυπηρÏŒν φαινÏŒμενον. Ενεφανίσθη και αναπτÏσσεται μία νÎο-φαυλοκρατία. Ατομικά ρουσφÎτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενÏŽν, ατομική προβολή και οÏτω κάθε εξής)» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος).
Τα ίδια και χειρÏŒτερα τÏŒνιζε στον Κ. Καραμανλή ο ακραιφνής χουντικÏŒς ΚωσταντÏŒπουλος, το ΔεκÎμβριο του '73. ΑναφερÏŒταν στην περίοδο ΠαπαδÏŒπουλου, τον οποίο είχε ήδη ανατρÎψει (25 Νοεμβρίου '73) ο λεγÏŒμενος «αÏŒρατος δικτάτορας», Δημήτρης Ιωαννίδης. ΤÏŒνιζε λοιπÏŒν:
«Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμÏŒσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακÏŒμη να γνωρίζωμεν μÎχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικÏŒτητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος)
Η αλήθεια είναι ÏŒτι για πολλά απÏŒ αυτά τα σκάνδαλα ... δυνάμεθα μια χαρά να «γνωρίζωμεν» λεπτομÎρειες, ÏŒπως θα δοÏμε στη συνÎχεια. Ας προτάξουμε ÏŒμως τα πιο «light» κροÏσματα, προτοÏ παραδοθοÏμε στον ίλιγγο τον οποÎ¯ο «εγγυÏŽνται» τα οικονομικά μεγÎθη ορισμÎνων ιστορικÏŽν ...ξαφρισμάτων.
«Ατομικά ρουσφÎτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενÏŽν». Πολλά μπορεί να εννοοÏσε ο ΚωσταντÏŒπουλος, αλλά ας περιοριστοÏμε στην οικογενειοκρατία, ÏŒπως την τίμησε η κορυφαÎ¯α «τριανδρÎ¯α» της χοÏντας. ΠαπαδÏŒπουλος, ΠαττακÏŒς, ΜακαρÎζος.
Ο βολÎψας, του βολÎψαντος- αδÎλφια, γαμπροί, κουνιάδοι...
Ο αρχηγÏŒς ΠαπαδÏŒπουλος Îκανε τον Îναν αδελφÏŒ του, τον Κωνσταντίνο, στρατιωτικÏŒ ακÏŒλουθο, ΓενικÏŒ ΓραμματÎα του Υπουργείου Προεδρίας, ΠεριφερειακÏŒ Διοικητή Αττικής και «υπουργÏŒ παρά τω πρωθυπουργÏŽ». Ο Î¬λλος αδελφÏŒς, ο Χαράλαμπος, προφανÏŽς ανεχÏŒταν λιγÏŒτερες σκοτοÏρες. ΑρκÎστηκε στη Γενική Γραμματεία του Υπουργείου ΔημÏŒσιας Τάξης, στην οποία αναρριχήθηκε σε χρÏŒνο ρεκÏŒρ. ΤÎτοια άλματα στην υπαλληλική ιεραρχία, θα τα ζήλευε και ο φημισμÎνος αθλητής του επί κοντÏŽ, ο Χρήστος Παπανικολάου, o οποίος – ειρήσθω εν παρÏŒδω- το 1967 κÎρδισε χρυσÏŒ μετάλλιο στους ΜεσογειακοÏς ΑγÏŽνες, στην ΤÏνιδα.
Το ΣτÎλιο ΠαττακÏŒ, πάλι, τον ενθουσίαζαν οι κατασκευÎς- ÏŒπως δείχνει και η ψÏχωσή του με ... το μυστρί. Αποφάσισε λοιπÏŒν να αναθÎσει στο γαμπρÏŒ του, τον ΑντρÎα ΜεÏŠντάση, διάφορες επικερδείς δουλειÎς με το Δήμο Αθηναίων. Κατασκευή υπÏŒγειου γκαράζ στην πλατεία ΚλαυθμÏŽνος, τεχνικÎς μελÎτες, κλπ. Πρακτικά πράγματα, πολλά χρήματα...
Ο ΜακαρÎζος διÏŒρισε τον κουνιάδο του, ΑλÎξανδρο Ματθαίου, υπουργÏŒ Γεωργίας και – αργÏŒτερα- ΒÏŒρειας Ελλάδας. «Αι βÎβαιοι μικρολοβιτοÏραι του Ματθαίου» συμπεριλαμβάνονταν στα πολλά συμπτÏŽματα διαφθοράς του καθεστÏŽτος, που διÎγνωσε και κοινοποίησε με επιστολή του στον Κ. Καραμανλή ο γνωστÏŒς «γεφυροποιÏŒς», Ευάγγελος ΑβÎρωφ (ΟκτÏŽβριος 1968). Κατά τα φαινÏŒμενα, ÏŒμως, ο Ματθαίου ήταν ... περιστεράκι εν συγκρίσει προς δυο άλλους «εθνοσωτήρες». Τον Ιωάννη Λαδά και το Μιχάλη Ρουφογάλη.
Ο Λαδάς απÎκτησε το σκωπτικÏŒ προσωνÏμιο «κÏριος καθαρά χÎρια», χάρη στη ροπή του προς τα ... θαλασσοδάνεια. Ο Ρουφογάλης, αρχηγÏŒς της Κεντρικής Υπηρεσίας ΠληροφοριÏŽν, Îγινε διάσημος για δυο βασικÎς συνήθειÎς του. Η πρÏŽτη: Με τη γυναίκα του ΝτÎλλα, φωτομοντÎλο που νυμφεÏθηκε το '73, επιδÏŒθηκαν σε «θορυβÏŽδεις δεξιÏŽσεις, δημοσίας εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξιν πλοÏτου» (εκφράσεις του Σάββα ΚωσταντÏŒπουλου). Η Î¬λλη συνήθεια: Η εξασφάλιση δανειοδοτήσεων σε «ημετÎρους», φυσικά με επιβάρυνση των κρατικÏŽν τραπεζÏŽν. Στην πρÏŽιμη μεταπολιτευτική περίοδο, τον ΑÏγουστο και το ΣεπτÎμβριο του 1974, το περιοδικÏŒ «ΤαχυδρÏŒμος» αποκάλυψε δυο σχετικά Îγγραφα του Ρουφογάλη. Μια κατηγορία δανείων αναφερÏŒταν ως «χαριστικά και επισφαλή». Στα «χορηγηθÎντα» δάνεια καταγραφÏŒταν ποσÏŒ άνω του 1,5 δισεκατομμυρίου και στα «υπÏŒ Îγκρισιν» πάνω του 1,6 δισεκατομμυρίου δρχ.
ΠροτοÏ καν κλείσουν Îνα μήνα στην εξουσία...
Ας δοÏμε ÏŒμως, με κάποια χρονική σειρά, μερικά απÏŒ τα χουντικά ... κατορθÏŽματα. Προτάσσουμε επτά κινήσεις τους- ÏŒλες, σκÎτα ...ορÏŒσημα.
ΠρÏŽτο «ορÏŒσημο»: Σαν ... Îτοιμοι απÏŒ καιρÏŒ, οι «εθνοσωτήρες» υπÎγραψαν την πρÏŽτη τους τερατÏŽδη σÏμβαση, προτοÏ καν συμπληρωθεί μήνας απÏŒ το πραξικÏŒπημα – ναι, τÎτοια αδημονία είχαν! Τη ΔευτÎρα, 15 ΜαÎου 1967 ανÎθεσαν στην αμερικανική εταιρεία Litton το ακαθÏŒριστο Îργο της παροχής«υπηρεσιÏŽν οργανÏŽσεως και διεκπεραιÏŽσεως της οικονομικής αναπτÏξεως», κάπου στην Κρήτη και τη Δυτική ΠελοπÏŒννησο.
Υποτίθεται ÏŒτι η εταιρεία θα φρÏŒντιζε να γίνουν επενδÏσεις Ïψους 840 εκατομμυρίων δολαρίων για 12 χρÏŒνια. Το ελληνικÏŒ δημÏŒσιο της Îδωσε ως προκαταβολή 1,2 εκ. δολάρια και ανÎλαβε τις εξής υποχρεÏŽσεις: Να καλÏψει ÏŒσα Îξοδα θα Îκανε η Litton για να «αναπτυξιακÏŒ της Îργο» συν 11% ως ποσοστÏŒ κÎρδους, αλλά να εξασφαλίσει και προμήθεια 2% επί της αξίας κάθε επÎνδυσης, απÏŒ αυτÎς που θα «Îφερνε» η εταιρεία.
Ίδια, περίπου, ρÏθμιση για τη Litton είχε προωθήσει στη Βουλή το 1966 μια απÏŒ τις «κυβερνήσεις των αποστατÏŽν» – εκείνη του ΣτεφανÏŒπουλου. Οι αντιδράσεις των άλλων πολιτικÏŽν δυνάμεων, ÏŒμως, ακÏρωσαν το εγχείρημα, το ΣεπτÎμβριο του Îτους εκείνου. Για την ακρίβεια, το ανÎβαλαν για οκτÏŽ μήνες.
Τι Îκανε στην ουσία η Litton, αξιοποιÏŽντας την προσφορά της χοÏντας προς αυτήν; Δεν προσÎλκυε επενδυτÎς, δήλωνε ÏŒμως Îξοδα και πληρωνÏŒταν απÏŒ το ελληνικÏŒ κράτος! Εμπράκτως η ίδια η χοÏντα αναγνÏŽρισε το φιάσκο της ανάθεσης, τερματίζοντας την ισχÏ της σÏμβασης, την Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 1969 (ΦΕΚ 1969/Α/268). ÎŒμως – ÏŒλα κι ÏŒλα- η Litton πήρε και το επιπρÏŒσθετο 11% επί των δηλωθÎντων εξÏŒδων της!
Η επίσημη εξήγηση του καθεστÏŽτος για λÏση της σÏμβασης; «Αι ελληνικαί υπηρεσίαι είναι εις θÎσιν να συνεχίσουν άνευ ειδικής βοηθείας τας προσπαθείας δια την ανάπτυξιν»...
ΑυτÏŒ που η χοÏντα ομολÏŒγησε εμπράκτως, νωρίτερα το είχε δηλÏŽσει ευθαρσÏŽς στο περιοδικÏŒ «Ramparts» ο ΡÏŒμπερτ Αλαν, υπεÏθυνος του γραφείου της εταιρείας στην Αθήνα: «Τα κÎρδη μας είναι ασφαλÏŽς μεγάλα, διÏŒτι ουσιαστικά δεν κάνουμε εμείς επενδÏσεις».
Ο Αλαν είχε κάθε λÏŒγο να συμπαθεί το δικτατορικÏŒ καθεστÏŽς και ουδÎποτε Îκρυψε αυτή του την ...αγάπη. ÎŒταν κάποτε κλήθηκε να σχολιάσει τα βασανιστήρια και τις διÏŽξεις σε βάρος των αντιφρονοÏντων, είπε: «Οι περισσÏŒτεροι εξÏŒριστοι και φυλακισμÎνοι ζουν σε νησιά, ÏŒπως είναι η Καταλίνα (σ.σ. θÎρετρο στην ΚαλιφÏŒρνιας). Είναι ελεÏθεροι να πηγαίνουν και να Îρχονται. ΑναπνÎουν καθαρÏŒ αÎρα, βρίσκονται κάθε μÎρα σε ωραίο ηλιÏŒλουστο περιβάλλον και απλÏŽς δεν Îχουν επικοινωνία με τον Îξω κÏŒσμο».
ΔιονÏσης Ελευθεράτος
ramnousia.com
