Εγκαίνια της Îκθεσης του Τόλη Τατόλα τη ΔευτÎÏα 23 ΔεκεμβÏίου στην ΚατεÏίνη!
H Gallery ΜΑΤΙ σας προσκαλεί στα εγκαίνια της Îκθεσης του ΤÏŒλη ΤατÏŒλα τη ΔευτÎρα 23 Δεκεμβρίου και ÏŽρα 8.00 μ.μ. στην οδÏŒ ΑβÎρωφ 4 στην Κατερίνη!
Διάρκεια Îκθεσης 23-12-2013 μÎχρι 07-01-2014.
Λίγα λÏŒγια για τον ΤÏŒλη ΤατÏŒλα
Γεννήθηκε στην Κατερίνη το 1978. Έχει σπουδάσει Βιολογία στο ΑΠΘ και Design στη Vacalo – College of Art and Design. Παράλληλα μελÎτησε κλασικÏŒ τραγοÏδι και ασχολήθηκε και με τα ÏŒρια της ανθρÏŽπινης φωνής μÎσω του πειραματισμοÏ. ΑπÏŒ το 2005 εργάζεται συστηματικά ως spatial designer (interior, exterior και stage and costume) και visual artist. ΑπÏŒ το 2006 Îως σήμερα Îχει πραγματοποιήσει 5 ατομικÎς εκθÎσεις και Îχει συμμετάσχει σε 16 ομαδικÎς στην Ελλάδα και το εξωτερικÏŒ. Έχει συνεργαστεί στην καλλιτεχνική επιμÎλεια εκδÏŒσεων, με τη δισκογραφική εταιρία Σείριος, την εταιρία Migrant Sound και το Πανεπιστήμιο της ΚÏπρου και την Utopian Studies Society. Το 2013 με τα Îργα του Fragments of Dystopia προκρίθηκε σε διαγωνισμÏŒ του Chicago Athenaeum (Museum of Architecture and Design) και του European Center for the Architecture, Art, Design and Urban Studies. Στο χÏŽρο του θεάτρου Îχει επιμεληθεί τη σκηνογραφία και ενδυματολογία για Îργα των Sartre (ΚεκλεισμÎνων των ΘυρÏŽν) και Genet (Οι ΔοÏλες) στο ΝÎο ΕλληνικÏŒ ΘÎατρο (σκηνή Κάρολος Κουν), Mishima (Ο Φίλος μου ο Χίτλερ), Hare (Το Φιλί του ΙοÏδα) και Gastone (Room 105: Janis Joplin) στο ΑγγÎλων Βήμα, Dostoyevsky (Το ΥπÏŒγειο) στο ΜÎγαρο Μουσικής ΑθηνÏŽν (αίθουσα Νίκος ΣκαλκÏŽτας) και Ρίτσου (Ισμήνη) στο Εν Αθήναις. Ο ΤÏŒλης ΤατÏŒλας προσανατολίζεται δημιουργικά, προς μία ολιστική προσÎγγιση της αισθητικής υπÏŒ το πρίσμα της ενÏŒτητας ÏŒλων των τεχνÏŽν.
ΜανωÌλης ΗλιαÌκης ΜΑ Architecture & Spatial Culture
ΚαθηγητηÌς, Vacalo College of Art & Design
ΛεÌκτορας, Derby University
Η δυστοπία, Îνας φανταστικÏŒς κÏŒσμος δυστυχίας, το αντίθετο δηλαδή της ουτοπίας, παραπÎμπει σε ολοκληρωτικÎς κοινωνίες, ÏŒπως αυτÎς που προβάλλονται στην ταινία Blade Runner ή στον «θαυμαστÏŒ καινοÏριο κÏŒσμο» του Aldous Leonard Huxley. ΩστÏŒσο αυτÎς οι δυστοπίες, τÏŒσο στη λογοτεχνία ÏŒσο και στον κινηματογράφο, δεν είναι απÏŒλυτα φανταστικÎς. ΚαταδεικνÏουν προβληματικά και απάνθρωπα χαρακτηριστικά της υπάρχουσας κοινωνίας. Εάν θελήσουμε να δοÏμε αυτή την κατάσταση ως χωρική Îκφραση θα πρÎπει να ανατρÎξουμε στα πολεοδομικά εγχειρήματα του 20ου αιÏŽνα. Και πάλι ÏŒμως ÏŒλες αυτÎς οι προσπάθειες θα χαρακτηρίζονταν ουτοπικÎς, μιας και δεν εφαρμÏŒστηκαν ή δημιοÏργησαν ανθρωπογενή περιβάλλοντα «δυστοπίας». Εξάλλου σÏμφωνα με τον Marx η πολεοδομία δεν υπάρχει - είναι μια ιδεολογία. Το δομημÎνο περιβάλλον είναι αποτÎλεσμα ενÏŒς συστήματος που υπερεκμεταλλεÏτηκε το χÏŽρο, που Îδωσε παράλογη αξία στη γη, που ενσωμάτωσε την εκμεταλλευτική του εικÏŒνα στα κτίρια, τους δρÏŒμους, τις πλατείες.
Κάπως Îτσι θα ήταν καλÏŒ να δοÏμε και την συγκεκριμÎνη ενÏŒτητα Îργων του ΤÏŒλη ΤατÏŒλα: ως μια φανταστική σÏνθεση, τα μÎρη της οποίας προÎρχεται απÏŒ σημερινÎς εικÏŒνες, εν είδη κολλάζ. Εικονοποιεί τα χαρακτηριστικά μιας παγκÏŒσμιας ανθρÏŽπινης κοινÏŒτητας που βρίσκεται σε παρακμή ή ÏŒπως αρεσκÏŒμαστε στις μÎρες μας, «σε κρίση». ΑυτÏŒ που θα πρÎπει ÏŒμως να κατανοήσουμε είναι ÏŒτι η «κρίση» είναι πρωτίστως πολιτισμική, κοινωνική και πολιτική. Στη συνÎχεια ακολουθεί η οικονομική κρίση ως αποτÎλεσμα των προηγοÏμενων φαινομÎνων. Ο αφανισμÏŒς της ατομικÏŒτητας, ως κÏριο χαρακτηριστικÏŒ της εποχής μας, φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα τον Τ. ΤατÏŒλα. ΕνδεχομÎνως αυτÏŒ να εκφράζεται στα Îργα με την απουσία της ανθρωπινής μορφής· αυτή υπονοείται ÏŒμως και ευθÏνεται για την δυστοπία, Îναν αφιλÏŒξενο τÏŒπο ασφυκτικοÏ ελÎγχου.
Τα Îργα του Α. ΤατÏŒλα θυμίζουν φανταστικά σχÎδια αρχιτεκτÏŒνων, ÏŒπως τα «Micromegas» του Daniel Libeskind ή τα Manhattan Transcripts Bernard Tschumi. ΩστÏŒσο αυτά αποτελοÏσαν προσπάθεια κατανÏŒησης αστικÏŽν φαινομÎνων και εργαλείο δυναμικοÏ επανασχεδιασμοÏ των πÏŒλεων. Το ενδιαφÎρον στις σÏγχρονες πÏŒλεις, σÏμφωνα με τους στοχαστÎς της αποδÏŒμησης, βρισκÏŒταν ακριβÏŽς στην αμείλικτη ανάγκη για αλλαγή. ÎŒταν η μορφή και η τάξη αυτοκαταστρεφÏŒταν, αντανακλÏŽντας τις συναρπαστικÎς απαιτήσεις για αλλαγή της κοινωνίας, τÏŒτε κάτι σημαντικÏŒ συνÎβαινε. Το «σοκ» της καταστροφής και της αλλαγής ήταν ÏŒτι μας είχε μείνει για να επικοινωνήσουμε στην εποχή του μεταμοντερνισμοÏ και της γενικευμÎνης πληροφÏŒρησης. ΑπÏŒ ÏŒλες αυτÎς τις σκÎψεις, μάλλον αυτÏŒ που μας Îμεινε είναι μÏŒνο το «σοκ».
ΔυστυχÏŽς πολλÎς απÏŒ τις ιδÎες των πρωτοποριÏŽν για μετασχηματισμÏŒ της πÏŒλης και της ίδιας της Ζωής, χρησιμοποιήθηκαν αποσπασματικά χάνοντας το νÏŒημά τους και διαστρεβλÏŽθηκαν στο ÏŒνομα της εμπορευματοποίησης.
Στις συνθÎσεις του ΤατÏŒλα αναγνωρίζουμε Îνα μεγάλο αριθμÏŒ αρχιτεκτονικÏŽν γραμμÏŽν, οι οποίες διαμορφÏŽνουν Îναν ιστÏŒ σαν καρκίνωμα, που προσπαθεί να καταλάβει Îνα υπÏŒστρωμα αστικÏŽν δομÏŽν. ΕνÏŽ τα σχήματα φαίνονται να είναι
αλληλοεξαρτÏŽμενα και σε σÏνδεση μεταξÏ τους, μακροσκοπικά τείνουν να κρατοÏν μία σχετική αυτονομÎ¯α· καθÎνα απειλεί και απειλείται. ΣÏμφωνα με τον καλλιτÎχνη, ο τρÏŒπος με τον οποίο δημιουργοÏνται φανερÏŽνει αναρχία και Îτσι Îνα νÎο συντακτικÏŒ εξάπλωσης και συσχετισμοÏ αναπτÏσσεται. Το παραγÏŒμενο χάος φαίνεται να Îχει Îντονη δυναμική και αρνείται να παραδοθεί στον ανθρÏŽπινο Îλεγχο. Το αποτÎλεσμα του εκφυλισμοÏ του αστικοÏ ιστοÏ - και των σχÎσεων μÎσα σε αυτÏŒν - δεν διαφÎρει και πολÏ απÏŒ μία μεγάλης κλίμακας φυσική καταστροφή. ΜÎσα σε αυτή τη μεταλλαγμÎνη και χαοτική κατάσταση, αλυσιδωτÎς αντιδράσεις οδηγοÏν σε νÎα ταυτÏŒτητα και χαρακτήρα τÏŒσο της συμπεριφοράς και επικοινωνίας μεταξÏ των ανθρÏŽπων, ÏŒσο και μεταξÏ αυτÏŽν και του περιβάλλοντÏŒς τους.
ΠιστÏŒς ÏŒπως σε ÏŒλες τις αφηγήσεις «δυστοπίας» στην ΤÎχνη, ο ΤÏŒλης ΤατÏŒλας δεν προτείνει μια λÏση ή δεν υπονοεί Îνα καλÏτερο μÎλλον. Το χρÏŽμα σε κάποια Îργα δεν θα πρÎπει να το αντιληφθοÏμε ως ψήγμα αισιοδοξίας, αλλά ως Îνα μÎσο, του οποίου η επεξεργασία, κάνει περισσÏŒτερο πνιγηρÎς τις μορφÎς-φÏŒρμες που δημιουργοÏνται .
