Από το ΆπειÏο στο Ένα
Το μεγαλÏτερο μυστήριο, η απαρχή του κÏŒσμου και της ζωής γεννά ατελείωτες συζητήσεις. ΑπÏŒ την αρχαιÏŒτητα οι φιλÏŒσοφοι διχάστηκαν στο θÎμα της Ïπαρξης ή ÏŒχι του ΘεοÏ. Κάποιοι τον βρίσκουν στους γαλαξίες, σε εξωγήινους πολιτισμοÏς άλλοι στον ανθρÏŽπινο νου, οι περισσÏŒτεροι αναρωτιοÏνται γιατί δε σταματά τα δεινά του κÏŒσμου, ενÏŽ άλλοι αναζητοÏν επιστημονικÎς αποδείξεις. Σήμερα για το ΘεÏŒ συζητοÏν ÏŒχι μÏŒνο θεολÏŒγοι και φιλÏŒσοφοι αλλά επιστήμονες ανθρωπολÏŒγοι, κοσμολÏŒγοι, βιολÏŒγοι, συγγραφείς ÏŒλοι αναζητοÏν αποδείξεις περί Ïπαρξης ή μη. Κατά τη δική μου άποψη ÏŒσο κι αν το πραγματεÏονται η πίστη παραμÎνει κάτι προσωπικÏŒ και αναπÏŒδεικτο άλλωστε ποτÎ κανείς δε γÏρισε απÏŒ το υπερπÎραν!
ΑνατρÎχοντας στην ιστορία μαθαίνουμε τις αρχαίες ρίζες της αθεÎας. ΑκÏŒμη και στην Αίγυπτο ÏŒπου μουμιοποιοÏσαν τα σÏŽματα προκειμÎνου να τα ετοιμάσουν για την άλλη ζωή, υπήρχαν οι σκεπτικιστÎς. ΑργÏŒτερα οι Έλληνες φιλÏŒσοφοι χωρίστηκαν σε δÏο σχολÎς. Ο μεν Αναξίμανδρος πίστευε στην Ïπαρξη ενÏŒς πρωταρχικοÏ στοιχείου του σÏμπαντος, του «Î¬πειρου» και αναζητοÏσε την απαρχή των φαινομÎνων σε μια υπερβατική αλήθεια ο δε ΑναξαγÏŒρας υποστήριζε την μεταμÏŒρφωση της Ïλης, μια άποψη κατά κάποιον τρÏŒπο άθεη. Ο Επίκουρος πρÏŒτεινε την απελευθÎρωση της σκÎψης απÏŒ κάθε φÏŒβο για τους θεοÏς. Ο Πλάτωνας στον κÏŒσμο των ιδεÏŽν του είδε την απαρχή της αλήθειας των αισθήσεων και ισχυριζÏŒταν ÏŒτι ο πραγματικÏŒς κÏŒσμος είχε γίνει απÏŒ Îναν «ΔημιουργÏŒ». Για τον ΑριστοτÎλη υπήρχαν άυλες και αμετάβλητες «ουσίες». Η Ïπαρξή τους γινÏŒταν φανερή απÏŒ το γεγονÏŒς ÏŒτι η φυσική κίνηση είναι αιÏŽνια. Έτσι κατά την άποψή του θα Îπρεπε να υπάρχει κάτι που κινοÏσε τα πάντα δίχως να κινείται το ίδιο: το «ακίνητο κινοÏν». Ο Πλωτίνος επηρεασμÎνος απÏŒ την Ανατολή πίστευε ÏŒτι η υπÎρτατη αλήθεια βρίσκεται στο «Εν-ΑγαθÏŒν». ΑυτÏŒ είναι αιτία προÎλευσης, αρχή και σκοπÏŒς των πάντων. ÎŒπως ÏŒταν απομακρÏνεται κάποιος απÏŒ μια εστία, Îτσι το φως και η θερμÏŒτητα ελαττÏŽνονται σταδιακά. Το «Εν» είναι σε συνεχή εξάπλωση αλλά δε χάνει τίποτε και ποτÎ απÏŒ τον εαυτÏŒ του. Κατά τον Πλωτίνο τρεις είναι οι υποστάσεις ή οι ουσίες που σχηματίζουν τον κÏŒσμο: το Εν, ο Νους και η Ψυχή. Ο Î†γιος Αυγουστίνος υπήρξε ο πρÏŽτος που συνδÏασε τον χριστιανισμÏŒ και τις νεοπλατωνικÎς ιδÎες. ΘεωροÏσε ÏŒτι η αμφιβολία οδηγεί στην αναζήτηση της αλήθειας και αυτή απÏŒ μÏŒνη της είναι μια εσωτερική πράξη που προÏ‹ποθÎτει ψυχή.
ΣκÎψου… πριν μιλήσεις!
