ΑÏχίζει από σήμεÏα η απονομή των βÏαβείων Îόμπελ
Για μια ακÏŒμη χρονιά, αρχίζει σήμερα η απονομή των σημαντικÏŒτερων επιστημονικÏŽν -και ÏŒχι μÏŒνο- βραβείων στον κÏŒσμο, των ΝÏŒμπελ. Η αρχή γίνεται τη ΔευτÎρα με το ΝÏŒμπελ Φυσιολογίας/Ιατρικής και ακολουθοÏν την Τρίτη το ΝÏŒμπελ Φυσικής, την Τετάρτη το ΝÏŒμπελ Χημείας, την Παρασκευή το ΝÏŒμπελ Ειρήνης και την επÏŒμενη ΔευτÎρα το ΝÏŒμπελ ΟικονομικÏŽν ΕπιστημÏŽν, ενÏŽ αργÏŒτερα θα δοθεί και το ΝÏŒμπελ Λογοτεχνίας.
Ποιος ÏŒμως ήταν ο δημιουργÏŒς των ΝÏŒμπελ και γιατί τα θεσμοθÎτησε; Ο 'Αλφρεντ ΝÏŒμπελ γεννήθηκε το 1833 στη ΣτοκχÏŒλμη, την πρωτεÏουσα της Σουηδίας. Ο πατÎρας του Ιμάνουελ ήταν μηχανικÏŒς και εφευρÎτης, ο οποίος, αφοÏ υπÎστη την οδυνηρή δοκιμασία της πτÏŽχευσης, αναγκάστηκε να δοκιμάσει το 1837 την τÏχη του στη Ρωσία, ÏŒπου πράγματι αυτή του χαμογÎλασε. Το «κλειδί» ήταν ÏŒτι κατάφερε να εντυπωσάσει τον τσάρο με μια απÏŒ τις εφευρÎσεις του, την υποθαλάσσια νάρκη κατά εχθρικÏŽν πλοίων.
Ο γιÏŒς του 'Αλφρεντ, μορφÏŽθηκε στην Αγία ΠετροÏπολη και (παρÏŒλο που είχε κλίση στην ποίηση) συνÎχισε στα βήματα του πατÎρα του, ασχολοÏμενος με τη χημεία και τη μηχανική. Ανάμεσα στις πολλÎς εφευρÎσεις του τα επÏŒμενα χρÏŒνια, η κυριÏŒτερη ήταν, το 1867, η «χειραγÏŽγηση» της επικίνδυνα ασταθοÏς νιτρογλυκερίνης (απÏŒ την οποία είχε σκοτωθεί ο νεÏŒτερος αδελφÏŒς του Εμίλ το 1864) σε Îνα νÎο ασφαλÎστερο μίγμα, που ονομάστηκε απÏŒ τον ίδιο «δυναμίτης», απÏŒ την ελληνική λÎξη «δÏναμις».
Η εφεÏρεση του δυναμίτη Îφερε πραγματική επανάσταση στην εξορυκτική βιομηχανία, στις κατασκευÎς και στα πάσης φÏσης Îργα (π.χ. στη διάνοιξη των νÎων σιδηροδρομικÏŽν γραμμÏŽν σε ÏŒλο τον κÏŒσμο), με αποτÎλεσμα ο ΝÏŒμπελ -ο οποίος στη συνÎχεια εφηÏρε ακÏŒμα πιο εξελιγμÎνες εκρηκτικÎς ουσίες- να γίνει πάμπλουτος. ΠολÏ γρήγορα ο δυναμίτης αξιοποιήθηκε ÏŒχι μÏŒνο για ειρηνικοÏς σκοποÏς, αλλά και για πολεμικοÏς. Ο Î¯διος, αν και, μεταξÏ Î¬λλων, ήταν ιδιοκτήτης της εταιρείας ÏŒπλων Bofors, είναι αβÎβαιο κατά πÏŒσο ενÎκρινε τη στρατιωτική χρήση του δυναμίτη.
Ήταν ÏŒμως μια τραγική ειρωνεία της τÏχης αυτή που τον ÏŽθησε να δημιουργήσει τα βραβεία ΝÏŒμπελ. ÎŒταν το 1888 πÎθανε ο αδελφÏŒς του ΛοÏντβιχ, εξαιτίας κάποιου δημοσιογραφικοÏ λάθους δημοσιεÏθηκε σε μια γαλλική εφημερίδα η νεκρολογία του ίδιου του 'Αλφρεντ, ο οποίος είχε Îτσι το «προνÏŒμιο» να δει, ÏŒντας ακÏŒμα ζωντανÏŒς, τι πίστευε ο κÏŒσμος και ποια θα ήταν η μεταθανάτια γνÏŽμη γι' αυτÏŒν. Στη «νεκρολογÎ¯α» του ο 'Αλφρεντ ΝÏŒμπελ χαρακτηριζÏŒταν ως ο άνθρωπος που Îβγαλε εκατομμÏρια απÏŒ τον θάνατο άλλων ανθρÏŽπων, ως Îνας «Îμπορος του θανάτου» και ως «αυτÏŒς που πλοÏτισε εφευρίσκοντας τρÏŒπους να σκοτÏŽνονται περισσÏŒτεροι άνθρωποι πιο γρήγορα απÏŒ ποτλ.
ΣυγκλονισμÎνος απÏŒ αυτά που διάβασε, ο ΝÏŒμπελ αποφάσισε να κάνει κάτι για την υστεροφημία του και, κάπως Îτσι, Îνα χρÏŒνο πριν πεθάνει το 1896, συνÎταξε τη διαθήκη του και κληροδÏŒτησε το μεγαλÏτερο μÎρος (94%) της τεράστιας περιουσίας του για τη θεσμοθÎτηση των πÎντε βραβείων. Το ποσÏŒ που Îδωσε για τη χρηματοδÏŒτηση αυτÏŽν των ετήσιων βραβείων, Îφθανε τα 31,2 εκατ. σουηδικÎς κορÏŽνες (περίπου 1,69 εκατ. βρετανικÎς λίρες εκείνης της εποχής), ενÏŽ σήμερα πια το κεφάλαιο αυτÏŒ Îχει διαμορφωθεί γÏρω στα 337 εκατ. ευρÏŽ.
ΠαÏλος ΔρακÏŒπουλος, ΑΠΕ








