ΔÎκα μαθήματα από τα παιδιά!
“ÎŒταν αφήνεις την αγάπη ενÏŒς παιδιοÏ να μεταμορφÏŽσει την καρδιά σου, τÏŒτε ξαναγεννιÎσαι” – Judy Ford.
Αλήθεια πÏŒσο πιο απλή και ÏŒμορφη θα ήταν η ζωή μας αν παίρναμε μερικά μαθήματα απÏŒ τα μικρά παιδιά!!! Αν αφήναμε στην άκρη τη μάσκα του «εγÏŽ είμαι ο μεγάλος, ο δάσκαλος και ξÎρω» και δίναμε την ευκαιρία στα παιδιά να μας διδάξουν μÎσα απÏŒ την παιδικÏŒτητα και την πηγαία, αυθÏŒρμητη, ολοζÏŽντανη φÏση τους!!
Ας διαβάσουμε και ας σκεφθοÏμε τα δÎκα απλά μαθήματα που μποροÏν να μας διδάξουν και ÏŒχι να τους διδάξουμε!!
1. «Δεν με νοιάζει τι είναι “σωστÏŒ”. Κάνω αυτÏŒ που μ΄ αρÎσει»: Πολλοί απÏŒ μας χρειαζÏŒμαστε να χαλαρÏŽσουμε λιγάκι απÏŒ τα «πρÎπει» που επιβάλλουμε στους εαυτοÏς μας ή μας επιβάλλουν και να ακολουθοÏμε πιο εÏκολα τη φωνή της καρδιάς! Ας εφαρμÏŒσουμε στην τάξη μας την “προσωπική” μας παιδαγωγική θεωρία, αφοÏ βÎβαια μποροÏμε πρÏŽτα να την υποστηρίξουμε. ΤÏŒτε τα “πρÎπει” και τα “σωστά” των άλλων θα μείνουν στην άκρη!!!
2. «Κάνω εγÏŽ την πρÏŽτη κίνηση ÏŒταν θÎλω κάτι, δεν παριστάνω τον αδιάφορο στη γωνία περιμÎνοντας τους άλλους»: Μοίρασμα, σÏνδεση, Îκφραση, ÏŒλα αυτά που πηγαία κάνουν τα μικρά παιδιά, ÏŒταν οι μεγάλοι οχυρÏŽνονται πίσω απÏŒ ρÏŒλους και προφάσεις για να παραμείνουν κλεισμÎνοι στο καβοÏκι τους, ενÏŽ κατά βάθος λαχταροÏν να συνδεθοÏν με τους άλλους! Ας μποÏμε και εμείς στην ομάδα τους και ας νιÏŽσουμε τη χαρά του “εμείς”. Ας γίνουμε μια ομάδα με τους συναδÎλφους μας στο χÏŽρο εργασίας.
3. «Εκφράζω αυθÏŒρμητα τα συναισθήματά μου ÏŒ,τι κι αν συμβαίνει και μετά προχωράω παρακάτω»: Τα παιδιά κλαίνε ÏŒταν βιÏŽνουν απÏŒρριψη και λÏπη, γελάνε ÏŒταν χαίρονται, τσιρίζουν ÏŒταν θυμÏŽνουν, ÏŒταν εμείς παριστάνουμε τους ευγενικοÏς, τους υπεράνω και τους ψÏχραιμους, ενÏŽ μÎσα μας πονάμε ή βράζουμε απÏŒ οργή. Μετά παραπονιÏŒμαστε γιατί δεν νιÏŽθουμε καλά και κρατάμε απωθημÎνα για μια ζωή, σε αντίθεση με τα παιδιά που με φυσικÏŒτητα περνοÏν απÏŒ το δάκρυ στο γÎλιο και απλά …συνεχίζουν το παιχνίδι τους! Δεν είναι κακÏŒ να δείξουμε τα συναισθήματα που γεννιοÏνται μÎσα μας την ÏŽρα που βρισκÏŒμαστε στην τάξη κοντά τους!!! Θα σεβαστοÏν την ειλικρίνεια των συναισθημάτων μας.
4. «ÎŒταν κάτι μ΄αρÎσει πολÏ, γιατί να το εγκαταλείψω για κάτι άλλο που δεν μ΄ αρÎσει και τÏŒσο;»: Χιλιάδες φορÎς θυσιάζουμε ή καταπιÎζουμε τις επιθυμίες μας για να κάνουμε το «σωστÏŒ». Ας ποÏμε ναι στην επιθυμία των μαθητÏŽν μας να ασχοληθοÏν με τη δραστηριÏŒτητα που τους κÎντρισε το ενδιαφÎρον τους και ας αφήσουμε στην άκρη την Ïλη και το μάθημα της επÏŒμενης ÏŽρας.
5. «Τα μικρά πράγματα μου δίνουν μεγάλη χαρά»: Μια αγκαλιά, Îνα παγωτÏŒ, μια αστεία γκριμάτσα, τα πάντα μπορεί να είναι πηγή ευδαιμονίας και ευχαρίστησης για Îνα παιδί, ÏŒταν ο κÏŒσμος των μεγάλων είναι γεμάτος απÏŒ μεγαλεπήβολους στÏŒχους χωρίς συναίσθημα. ΜποροÏμε να σταματήσουμε την ÏŽρα της διδασκαλίας μας και να τους χαρίσουμε στιγμή χαλάρωσης κάνοντας ÏŒλοι την γκριμάτσα της στιγμής!!! Είναι σίγουρο ÏŒτι στη συνÎχεια θα είναι πιο συγκεντρωμÎνα στον στÏŒχο τους.
6. «Εκφράζω γενναιÏŒδωρα την αγάπη! ΛÎω “σ΄ αγαπÏŽ”, γράφω ÏŒμορφα λÏŒγια, κάνω δÏŽρα και αγκαλιÎς σ΄αυτοÏς που αγαπÏŽ»: ΑκριβÏŽς το αντίθετο απÏŒ τη συναισθηματική τσιγκουνιά των μεγάλων, που τÏŒσο φοβοÏνται μήπως εκτεθοÏν αν πουν μια καλή κουβÎντα ή αν εκφραστοÏν με τρυφερÏŒτητα, ακÏŒμα και απÎναντι στους δικοÏς τους ανθρÏŽπους!Ελάχιστες είναι οι σχÎσεις ανάμεσα στους ενηλίκους που βασίζονται στην ανιδιοτελή αγάπη!!! Ελάχιστες οι φορÎς που ο δάσκαλος εκφράζει την αγάπη του και λÎει “σας αγαπÏŽ” στα μικρά πλασματάκια που τον βλÎπουν μÎσα στα μάτια.
7. «Kάθε μÎρα ξεκινάω με ενθουσιασμÏŒ»: O,τι κι αν συμβαίνει, τα μικρά παιδιά ξυπνοÏν το πρωί με ζωντάνια και ÏŒρεξη, Îτοιμα να κατακτήσουν τον κÏŒσμο (ÏŒταν εμείς, οι μεγάλοι, συχνά είμαστε ήδη καταπονημÎνοι απÏŒ τα σενάρια φÏŒβου που Îχουμε σκεφτεί απÏŒ την προηγοÏμενη μÎρα).Κάθε μÎρα μπορεί να ξεκινά η ημÎρα μας με Îνα τραγοÏδι, το τραγοÏδι της ομάδας τάξης και με μια χαροÏμενη καλημÎρα.
8 . «Η περιÎργεια μου ανοίγει δρÏŒμους»: ΑπÎναντι στη σοβαροφάνεια και στην ψεÏτικη εικÏŒνα “εγÏŽ τα ξÎρω ÏŒλα” των μεγάλων, τα παιδιά Îρχονται μÎσα απÏŒ χιλιάδες ερωτήσεις να βρουν απαντήσεις για να κατανοήσουν τον συναρπαστικÏŒ κÏŒσμο που τα περιβάλλει. Είναι τελικά τÏŒσο απλÏŒ: “ΡÏŽτα για να πάρεις απαντήσεις”. Ας τολμήσουμε να τους ποÏμε ÏŒτι δεν τα ξÎρουμε ÏŒλα, ας ρωτήσουμε και εμείς και ας συμμετÎχουμε στην αναζήτηση της αλήθειας, την ÏŽρα του μαθήματος.
9. «Η φαντασία είναι το παν»: ΑπÎναντι στο στεγνÏŒ και άκαμπτο ορθολογισμÏŒ μας Îρχονται τα πιτσιρίκια να αντιτάξουν το δημιουργικÏŒ τους πνεÏμα, που μεταμορφÏŽνει Îνα απλÏŒ ξÏλο σε μαγικÏŒ ραβδί, Îνα Ïφασμα σε σπίτι, Îνα ÏŒνειρο σε αληθινή ζωή. Αν κρατήσουμε ακμαίο και ζωντανÏŒ το κομμάτι μας αυτÏŒ, μποροÏμε να ελπίζουμε πως θα δÏŽσουμε σάρκα και οστά στις αληθινÎς μας επιθυμίες! Δημιουργία=φαντασία!!! Η τάξη μας ας μετατραπεί σε Îνα “φανταστικÏŒ” νησί γνÏŽσης!!!!
10. «Απολαμβάνω την παροÏσα στιγμή. Είναι το ταξίδι που μετράει ÏŒχι το αποτÎλεσμα»: Ε, αυτÏŒ κι αν είναι μάθημα ζωής, με δασκάλους τα παιδιά και μαθητÎς τους εμάς τους ενήλικες!Ας απολαÏσουμε την ÏŽρα που βρισκÏŒμαστε μαζί τους στην τάξη και ας μάθουμε ÏŒλοι μαζί!!!
Στον κÏŒσμο των μεγάλων ο Îπαινος και η ενθάρρυνση είναι στοιχεία που σπάνια αξιοποιοÏμε, πιστεÏοντας ίσως πως αρκεί να διεκπεραιÏŽνουμε τις υποχρεÏŽσεις μας.Κι ÏŒμως, ποÏ και ποÏ είναι ωραίο να λες και να ακοÏς ÏŒτι κάτι Îχεις κάνει καλά. Θυμηθείτε τη χαρά που νιÏŽσατε ÏŒταν οι μαθητÎς σάς είπανε “Μπράβο, είναι πολÏ ÏŒμορφο αυτÏŒ που φτιάξατε!!!”. Τελικά μερικά πράγματα αξίζουν κι Îνα «μπράβο»!!! Οι ενήλικες φοβÏŒμαστε την αποτυχία και δεν διστάζουμε να αρνηθοÏμε να ασχοληθοÏμε με κάτι μÏŒνο και μÏŒνο απÏŒ το φÏŒβο μήπως δεν το κάνουμε καλά. Την ίδια στιγμή, το παιδί δεν Îχει τÎτοιες ανησυχίες και δηλÏŽνει με τεράστια ευκολία ÏŒτι θα τα καταφÎρει!!! Τα παιδιά γελάνε πολÏ –περισσÏŒτερες απÏŒ 400 φορÎς την ημÎρα. Αντίθετα, Îνας ενήλικας γελάει κατά μÎσο ÏŒρο 15 φορÎς την ημÎρα. ΖÏŽντας με τα παιδιά, είναι μια καλή ευκαιρία να μάθουμε να γελάμε περισσÏŒτερο.
hamomilaki.blogspot.gr








