Μια φοÏά κι Îναν καιÏÏŒ...
... στον μάταιο τοÏτο κÏŒσμο ζοÏσαν άνθρωποι που είχαν τίτλους, γη, χρήματα και άλλα πολλά τεκμήρια περιουσίας, των οποίων την κτήση ήθελαν να προστατÎψουν για πάντα.
Έτσι εφευρÎθηκε η επίστήμη της οικονομίας η οποία απÏŒ την αρχή της Ïπαρξής της Îπρεπε να συνηπάρξει με την πολιτική.
Οι οικονομολÏŒγοι που υπηρÎτησαν εκείνους που αποκαλοÏμε κεφαλαιοÏχους ονομάστηκαν φιλελεÏθεροι, διÏŒτι πίστευαν στην παντελÏŽς ελεÏθερη οικονομία χωρίς κανÎνα ίχνος κρατικής-πολιτικής παρÎμβασης, ÏŒπου το άτομο θα είχε την δυνατÏŒτητα να αναπτυχθεί ÏŒσο ήθελε.
Οι επιχειρήσεις λειτουργοÏν με μÏŒνο στÏŒχο την αÏξηση του κÎρδους μÎσω της ελαχιστοποίησης του κÏŒστους.
Με βάση τα αρχικά δÏŒγματα αυτής της σχολής εάν μια οικονομική μονάδα (άτομο, επιχείρηση, νοικοκυριÏŒ), δεν τα κατάφερνε στην προσπάθειά της τÏŒτε θα Îπρεπε να αφεθεί στην μοίρα της και να καταρεÏσει αν δεν μποροÏσε.
Φυσικά μετά την κατάρευσή της κανÎνας δεν της αφερεί το δικαίωμα να ξαναπροσπαθήσει.
Είπαμε ελεÏθερη οικονομία...
Με άλλα λÏŒγια οι πατÎρες του φιλελευθερισμοÏ πίστευαν πως αν μια τράπεζα για παράδειγμα δεν μπορεί να σταθεί στα πÏŒδια της, την αφήνουμε να πτωχεÏσει ÏŒσο μεγάλη κι αν είναι, και αν μπορεί ας ξαναγενηθεί απÏŒ τις στάχτες της.
ΒÎβαια αυτÏŒ θα σήμαινε πως οι κεφαλαιοÏχοι θα θίγονταν ανεπανÏŒρθωτα. ΟπÏŒτε χρειάστηκε να αναπροσαρμÏŒσουν το δημιοÏργημά τους.
Έτσι φτάσαμε στον νεοφιλελευθερισμÏŒ, ο οποίος προτείνει την ιδιωτικοποίηση των πάντων εκτÏŒς κάποιων βασικÏŽν δημÏŒσιων αγαθÏŽν ÏŒπως είναι οι εθνικοί δρÏŒμοι.
Ουπς.... ΝÎο σφάλμα του κεφαλαίου...
ΣκÎφτηκαν πως απÏŒ την στιγμή που πυλÏŽνας της σÏγχρονης οικονομίας φοÏσκας είναι οι κατασκευÎς και μάλιστα μεγάλων εθνικÏŽν οδικÏŽν δικτÏων (ÏŒπου την Ελλάδα Îχουν φαγωθεί τα άπειρα λεφτά) γιατί να αφήσουμε την διαχείρισή τους αλλοÏ.
Στην πορεία προÎκυψαν και άλλα προβλήματα ÏŒπως για παράδειγμα οι μαÏρες τρÏπες στους ισολογισμοÏς πολυεθνικÏŽν μεγαθυρίων, τα σκάνδαλα με τις παγκÏŒσμιες μίζες, οι τοξικÎς επενδÏσεις κ.ο.κ.
Έτσι αγαπητοί φίλοι φτάσαμε στην σημερινή εφαρμοσμÎνη οικονομία, ÏŒπου καμία απÏŒ τις παλιÎς σχολÎς δεν επιβεβαιÏŽνεται.
ÎŒπου το κοÏρεμα των καταθÎσεων εφαρμÏŒζεταιαπÏŒ δεξιÎς νεοφιλελεÏθερες κυβερνήσεις, για να μειÏŽσει τον εξωτερικÏŒ δανεισμÏŒ μιας χÏŽρας.
ΔιÏŒτι στÏŒχος είναι ο Îχων να παραμείνει Îχων και μάλιστα με μεγαλÏτερο μερίδιο.
ΔιÏŒτι το μÏŒνο που βρίσκει εφαρμογή είναι ο ορισμÏŒς του καπιταλισμοÏ, που είναι το οικονομικÏŒ σÏστημα στο οποίο στÏŒχος της οικονομικής μονάδας είναι η συγκÎντρωση κεφαλαίου...
Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς χειρÏŒτερα....
