Ο ΑλυσοδεμÎνος ΕλÎφαντας – ΧόÏχε Μπουκάι (Jorge Bucay).
-Δεν μπορÏŽ του είπα. Δεν μπορÏŽ!
-Σίγουρα! Με ρÏŽτησε αυτÏŒς.
-Ναι. ΠολÏ θα ήθελα να μποροÏσα να σταθÏŽ μπροστά της και να της πω, τι νιÏŽθω.. ΞÎρω ÏŒμως, ÏŒτι δεν μπορÏŽ!!
Ο ΧÏŒρχε κάθισε πάνω σ’ εκείνες τις φριχτÎς μπλε πολυθρÏŒνες του γραφείου του. ΧαμογÎλασε, με κοίταξε στα μάτια και χαμηλÏŽνοντας τη φωνή ÏŒπως Îκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακοÏσουν προσεκτικά, μου είπε. «Να σου πω μια ιστορία..» Και χωρίς να περιμÎνει να συμφωνήσω, ο ΧÏŒρχε άρχισε να αφηγείται..
ÎŒταν ήμουν μικρÏŒς μου άρεσε πολÏ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολÏ τα ζÏŽα. Μου Îκανε τρομερή εντÏπωση ο ελÎφαντας που ÏŒπως Îμαθα αργÏŒτερα, είναι το αγαπημÎνο ζÏŽο ÏŒλων των παιδιÏŽν. Στην παράσταση, το θεÏŒρατο ζÏŽο Îκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του ÏŒγκου του και της δÏναμής του.. ÎŒμως, μετά την παράσταση και λίγο προτοÏ επιστρÎψει στη σκηνή, ο ελÎφαντας στεκÏŒταν δεμÎνος συνεχÏŽς σ’ Îνα μικρÏŒ ξÏλο μπηγμÎνο στο Îδαφος. Μια αλυσίδα κρατοÏσε φυλακισμÎνα τα πÏŒδια του. ΩστÏŒσο, το ξÏλο ήταν αληθινά μικροσκοπικÏŒ κι Îμπαινε σε ελάχιστο βάθος μÎσα στο Îδαφος. ΜολονÏŒτι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινÏŒταν ολοφάνερο ÏŒτι Îνα ζÏŽο που μποροÏσε να ξεριζÏŽνει δÎντρα με τη δÏναμή του, θα μποροÏσε εÏκολα να λυθεί και να φÏγει. Το θεωροÏσα αληθινÏŒ μυστήριο. Μα τι τον κρατάει? Γιατί δεν το σκάει? ÎŒταν ήμουν πÎντε ή Îξι ετÏŽν πίστευα ακÏŒμα στη σοφία των μεγάλων. ΡÏŽτησα τÏŒτε κάποιον δάσκαλο, τον πατÎρα μου ή Îνα θείο μου, για το μυστήριο του ελÎφαντα. Κάποιος μου εξήγησε ÏŒτι ο ελÎφαντας είναι δαμασμÎνος. Έκανα τÏŒτε την προφανή ερÏŽτηση. Κι αφοÏ είναι δαμασμÎνος γιατί τον αλυσοδÎνουν? Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρÏŒ, ξÎχασα το μυστήριο του ελÎφαντα με το παλοÏκι, και το θυμÏŒμουν μÏŒνο ÏŒταν βρισκÏŒμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θÎμα. Πριν μερικά χρÏŒνια ανακάλυψα –ευτυχÏŽς για μÎνα- ÏŒτι κάποιος είχε αρκετή σοφία ÏŽστε ν’ ανακαλÏψει την απάντηση. Ο ελÎφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί δεν τον Îδεναν σ’ Îνα παρÏŒμοιο παλοÏκι απÏŒ τÏŒτε που ήταν πολÏ, πολÏ μικρÏŒς. Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογÎννητο ανυπεράσπιστο ελÎφαντα δεμÎνο στο παλοÏκι. Είμαι βÎβαιος ÏŒτι τÏŒτε το ελεφαντάκι είχε σπρÏŽξει, τραβήξει και ιδρÏŽσει πασχίζοντας να ελευθερωθεί. Μα, παρ’ ÏŒλες τις προσπάθειÎς του, δεν τα είχε καταφÎρει γιατί το παλοÏκι ήταν πολÏ γερÏŒ για τις δυνάμεις του. Φαντάστηκα ÏŒτι θα κοιμÏŒταν εξαντλημÎνο και την επÏŒμενη μÎρα θα προσπαθοÏσε ξανά και τη μεθεπÏŒμενη το ίδιο… Îσπου μια μÎρα, μια φριχτή μÎρα για την ιστορία του, το ζÏŽο θα παραδεχÏŒταν την αδυναμία του και θα υποτασσÏŒταν στη μοίρα του. ΑυτÏŒς ο πανίσχυρος και θεÏŒρατος ελÎφαντας που βλÎπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ÏŒτι δεν μπορεί, ο δυστυχής. Η ανάμνηση της αδυναμίας που Îνιωσε λίγο μετά τη γÎννησή του είναι χαραγμÎνη στη μνήμη του. Και το χειρÏŒτερο είναι ÏŒτι ποτÎ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτήν την ανάμνηση. ΠοτÎ μα ποτÎ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του…
Έτσι είναι, Ντεμιάν. ÎŒλοι λίγο-πολÏ σαν τον ελÎφαντα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κÏŒσμο δεμÎνοι σε εκατοντάδες παλοÏκια που μας στεροÏν την ελευθερία. ΖοÏμε πιστεÏοντας ÏŒτι «δεν μποροÏμε» να κάνουμε Îνα σωρÏŒ πράγματα, απλÏŽς επειδή μια φορά, πριν πολÏ καιρÏŒ, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφÎραμε. Πάθαμε τÏŒτε το ίδιο με τον ελÎφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτÏŒ το μήνυμα.. «Δεν ΜπορÏŽ και ποτÎ δε θα ΜπορÎσω!»
Ο ΧÏŒρχε Îκανε μια μεγάλη παÏση. ÎŽστερα πλησίασε, κάθισε στο πάτωμα μπροστά μου και συνÎχισε. «ΑυτÏŒ σου συμβαίνει, ΝτÎμι. Ζεις μÎσα στα ÏŒρια της ανάμνησης ενÏŒς Ντεμιάν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε. Ο μοναδικÏŒς τρÏŒπος να μάθεις εάν μπορείς είναι να προσπαθήσεις πάλι με ÏŒλη σου την ψυχή… Με ÏŒλη σου την ψυχή!
Ο «ΑλυσοδεμÎνος ΕλÎφαντας» είναι Îνα απÏŒ τα πιο δημοφιλή Îργα του ΧÏŒρχε Μπουκάι μÎσα απÏŒ το οποίο ο ΑργεντινÏŒς γιατρÏŒς, ψυχοθεραπευτής και συγγραφÎας, αναλÏει το αίτιο που μας καθιστά προσκολλημÎνους στις συναισθηματικÎς εξαρτήσεις που αποκτήσαμε απÏŒ τη νεαρή μας ηλικία αλλά και τη δυνατÏŒτητα ν’ αλλάξουμε, να αποδεσμευτοÏμε , αρκεί να το θελήσουμε πραγματικά.
ΣκÎψου… πριν μιλήσεις!
