Τα σκάνδαλα της χοÏντας (μÎÏος 2ο)
ΑυτÏŒ δεν ήταν «Τάμα», ήταν ... θάμα
ΔεÏτερο «ορÏŒσημο»: Το Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 1968, ο ΠαπαδÏŒπουλος ανακοίνωσε ÏŒτι κατÎφθασε η ÏŽρα να εκπληρÏŽσει η «Ελλάς Ελλήνων ΧριστιανÏŽν» μια υπÏŒσχεση, την οποία είχε δÏŽσει προς τον ΘεÏŒ η ...Δ΄ ΕθνοσυνÎλευση που πραγματοποιήθηκε στο Άργος το 1829: Την ανÎγερση ενÏŒς μεγαλοπρεποÏς ναοÏ του Σωτήρος. Ως τÏŒπος ορίστηκαν τα ΤουρκοβοÏνια. Το «Τάμα», ÏŒπως καθιερÏŽθηκε να λÎγεται, αντιπροσÏŽπευε στο Îπακρο τη μεγαλομανία του καθεστÏŽτος. «Θα αποτελÎσει, μετά την οικοδÏŒμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικÏŒ οικοδÏŒμημα των ΑθηνÏŽν, μετά τον κλασσικÏŒ ΠαρθενÏŽνα και τον ΒυζαντινÏŒ ΛυκαβηττÏŒ», Îγραφε η «ΗχÏŽ των ΕνÏŒπλων Δυνάμεων» τον ΙοÏνιο του 1973. ΜÎχρι τÏŒτε, δεν είχαν γίνει καν τα οριστικά σχÎδια του Îργου. Κι οÏτε θα γίνονταν ποτÎ...
Τι ακριβÏŽς συνÎβαινε με το «Τάμα»; Γιατί ... δεν χτιζÏŒταν τίποτα, επί χρÏŒνια; ΑπÏŒ τη δÏση του '68 η χουντική προπαγάνδα είχε αρχίσει να διαφημίζει περιπτÏŽσεις ανθρÏŽπων, οι οποίοι κατÎθεταν για αυτÏŒν τον «ιερÏŒ σκοπÏŒ» τον οβολÏŒ τους. Τον Μάιο του '69 συγκροτήθηκε και μια «ΑνÏŽτατη Επιτροπή», με πρÏŒεδρο τον πρωθυπουργÏŒ ΠαπαδÏŒπουλο και μÎλη τον αρχιεπίσκοπο ΙερÏŽνυμο και πÎντε υπουργοÏς. Ανάμεσά τους, ο ΠαττακÏŒς (ΕσωτερικÏŽν) και ο ΜακαρÎζος (ΣυντονισμοÏ). Εν ολίγοις, ολÏŒκληρη η κορυφαία χουντική «τριανδρÎ¯α» επÎβλεπε τα του Îργου, Îχοντας την αρωγή – πÎραν των άλλων υπουργÏŽν- και ενÏŒς «ΓνωμοδοτικοÏ Συμβουλίου», που το απάρτιζαν πρυτάνεις, ακαδημαÏŠκοί, ο δήμαρχος Δημ. Ρίτσος και άλλοι παράγοντες. ΑπÏŒ τον ΙοÏνιο του '69 επÎβλεπαν και το «ΕιδικÏŒ ΤαμεÎ¯ο» που συστάθηκε τÏŒτε, για την οικονομική διαχείριση του Îργου.
Μυστήριο κάλυπτε τα του «Τάματος», μÎχρι τον Ιανουάριο του '74. ΤÏŒτε δημοσιεÏθηκε ο απολογισμÏŒς του «ΕιδικοÏ Ταμείου». ΑυτÏŒ δεν ήταν «Τάμα», ήταν ...θάμα. Στο «ΤαμεÎ¯ο» είχαν εισρεÏσει 453,3 εκατομμÏρια δρχ, εκ των οποίων είχαν εξαφανιστεί τα 406 εκατομμÏρια! ÎŒλα αυτά δαπανήθηκαν – υποτίθεται- για απαλλοτριÏŽσεις, «προπαρασκευαστικά Îργα», «μελÎτες», εργασίες «διοικήσεως και λειτουργίας»...
ΑπÏŒ τη συνολική «αποταμίευση» των 453,3 εκατομμυρίων, τα 230 ήταν δάνεια. Τα 180 προήλθαν απÏŒ εισφορÎς και δωρεÎς, τμήμα των οποίων κάλυψαν φορείς του Δημοσίου – πχ η Αγροτική Τράπεζα Îδωσε 10 εκατομμÏρια. Τα υπÏŒλοιπα 43,3 εκατομμÏρια ήταν «επιχορήγηση» απÏŒ τον τακτικÏŒ προÏ‹πολογισμÏŒ.
Την αχαλίνωτη διασπάθιση δημοσίου χρήματος την υπογραμμίζει Îνα ακÏŒμη στοιχείο: Στην τριετία 1970 -73 Îγιναν τρεις διαγωνισμοί για «προσχÎδια» του «Τάματος». ΑπÎτυχαν παταγωδÏŽς και κηρÏχθηκαν άγονοι.
Ελάχιστοι αρχιτÎκτονες ενδιαφÎρθηκαν και κατÎθεσαν προτάσεις, μολονÏŒτι τα αντίστοιχα χρηματικά βραβεία ήταν άκρως χορταστικά. Συνολικά, στην τριετία υποβλήθηκαν 73 προτάσεις, καμία ÏŒμως δεν κρίθηκε ικανοποιητική. Κι ÏŒμως, μοιράστηκε – μαζί με τους επαίνους για τις σχετικÎς προσπάθειες- το ποσÏŒ των 3.650.000 δρχ. ΠοσÏŒ που υπερÎβαινε ... 900 φορÎς το μÎσο μισθÏŒ ενÏŒς εργαζÏŒμενου στον ιδιωτικÏŒ τομÎα.
Η μεγάλη ευεργεσία προς τον κÏριο ΜακντÏŒναλντ
Ήταν αδÏνατον φυσικά να υπολογιστεί πÏŒσοι ... αστÎρες του καθεστÏŽτος Îλαβαν μÎρος – με τους ευνοοÏμενοÏς τους- σε αυτÏŒ το τρομακτικÏŽν διαστάσεων φαγοπÏŒτι. Την «επίβλεψη» πάντως την είχε - ÏŒπως προείπαμε- σÏσσωμη η ... αφρÏŒκρεμα του καθεστÏŽτος. Εάν υποτεθεί ÏŒτι το «Τάμα» κλήθηκε να άρει ... μια εκκρεμÏŒτητα 139 ετÏŽν (1829 – 1968), τÏŒτε το ποσÏŒ που εξαφάνισαν τα αρπαχτικά της χοÏντας αντιστοιχεί σχεδÏŒν σε τρία εκατομμÏρια δρχ για κάθε χαμÎνο χρÏŒνο! ΚαθÏŒλου άσχημα...
Κάποιοι ενδεχομÎνως διερωτÏŽνται πÏŽς «βγήκαν στη φÏŒρα» τα οικονομικά στοιχεία του «Τάματος», προτοÏ καταρρεÏσει η χοÏντα. Η απάντηση είναι απλή: Είχε ήδη αποκαθηλωθεί - προ δυο μηνÏŽν- ο ΠαπαδÏŒπουλος κι ο Ιωαννίδης δεν είχε κανÎνα λÏŒγο να κρÏβει τη «φαυλοκρατÎ¯α» των «Î¬λλων».
Τρίτο «ορÏŒσημο»: Το 1969 φαίνεται πως οι ... μίζες της Litton είχαν ξεκοκαλιστεί. Ήταν λοιπÏŒν ÏŽρα για μία ακÏŒμη μεγάλη, αποικιοκρατική σÏμβαση, απ' αυτÎς που ÏŒταν υπογράφονται τρία τινά μπορεί να «μαρτυροÏν» για τους διαχειριστÎς δημÏŒσιου χρήματος: Αν δεν είναι ηλίθιοι, αν δεν νιÏŽθουν - για κάποιο λÏŒγο- εξαναγκασμÎνοι, τÏŒτε σίγουρα κάτι άλλο περιμÎνουν. Οι δυο τελευταίες εκδοχÎς φυσικά μποροÏν να συνυπάρξουν...
Ο ΜακαρÎζος υπÎγραψε με τον εργολάβο ΡÏŒμπερτ ΜακντÏŒναλντ, απÏŒ τις ΗΠΑ, σÏμβαση για την κατασκευή της Εγναντίας ΟδοÏ (ΦΕΚ 1969/Α/15). Ποια ήταν η κατάληξη; Ο ΑμερικανÏŒς πήρε τα μπογαλάκια του κι Îφυγε, ενÏŽ το ΔημÏŒσιο είχε επιβαρυνθεί σε βαθμÏŒ απίστευτο.
Μοιραίο ήταν να συμβεί αυτÏŒ. Το Îργο υπολογίστηκε στα 150 εκ. δολάρια, εκ των οποίων σχεδÏŒν το 1/3 θα το κάλυπτε το ελληνικÏŒ κράτος. Οι ... χακί φÏλαρχοι της στρατοκρατοÏμενης ελληνικής Μπανανίας, ÏŒμως, δεν χαλιναγÏŽγησαν τη γαλαντομία τους. Εγγυήθηκαν τα δάνεια του ΜακντÏŒναλντ, τον «διευκÏŒλυναν» με αμÎτρητα ομÏŒλογα, του Îδωσαν 4,5 εκ. δολάρια ως προκαταβολή και ÏŒρισαν την αμοιβή του επί των εξÏŒδων, συνυπολογίζοντας σε αυτά τη χρηματοδÏŒτηση του ... Δημοσίου!
Το φοβερÏŒ ήταν ÏŒτι θα διεκπεραίωναν το Îργο γηγενείς υπερεργολάβοι – ο ΑμερικανÏŒς απλÏŽς θα μεριμνοÏσε για μελÎτες και δάνεια.Εάν ο ΜακντÏŒλαντ διαπίστωνε πως δεν επαρκοÏσαν τα 150 εκ. δολάρια, είχε δυο επιλογÎς. Να ψάξει για περισσÏŒτερα ή «να θεωρηθή εκτελÎσας την σÏμβασιν άμα τη συμπληρÏŽσει της κατασκευής τμήματος της οδοÏ, οÏτινος η αξία ανÎρχεται εις 150 εκ. δολάρια».
Ο ΜακντÏŒναλντ δεν εξασφάλισε καμία χρηματοδÏŒτηση – ίσως να μην είχε και λÏŒγους να το κάνει. ΑποχαιρÎτησε, λÎγοντας ίσως νοερά κάποιο «thanks folks» για τα 4,8 εκ. δολάρια συν τα 33,4 εκ. σε ομÏŒλογα ελληνικοÏ δημοσίου που πρÏŒλαβε να τσεπÏŽσει.
«Στεγαστική αποκατάστασις» και θεσμοθÎτηση ατιμωρησίας
ΤÎταρτο «ορÏŒσημο»: Το 1970 οι δικτάτορες θεσμοθÎτησαν τη στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικÏŽν διαδραματισάντων εξÎχοντα ρÏŒλον» στο πραξικÏŒπημα. ΔιÏŒτι, καλοί οι μισθοί, καλά τα αξιÏŽματα και τα ρουσφÎτια, αλλά αν δεν είχες – βρε αδελφÎ- Îνα εγγυημÎνο, καλÏŒ κεραμίδι πάνω απÏŒ το κεφάλι σου, κινδÏνευες. Θα σε πετÏχαινε ο αναρχο- κομμουνισμÏŒς «ασκεπή» και θα σου άνοιγε το κεφάλι...
ΠÎμπτο «ορÏŒσημο»: Περίοδος εορτÏŽν ήταν, οι «εθνοσωτήρες» αποφάσισαν – ίσως εν ÏŒψει πρωτοχρονιάς - να κάνουν άλλο Îνα καλÏŒ δÏŽρο στον εαυτÏŒ τους. ΚαλÏŒ και ωφÎλιμο στο ... διηνεκÎς – Îτσι τουλάχιστον ήλπιζαν.
Την Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 1970, νομοθÎτησαν τα «περί ευθÏνης υπουργÏŽν». Μεταβατική διάταξη (παρ. 48) του ΝΔ 802 ÏŒριζε ÏŒτι δεν μποροÏσε να ασκηθεί δίωξη εναντίον υπουργοÏ Î® υφυπουργοÏ της δικτατορίας, παρά μÏŒνο εάν το αποφάσιζαν οι ... συνάδελφοί του.
Για να Îχουν απολÏτως ήσυχο το κεφάλι τους, οι συνταγματάρχες συμπεριÎλαβαν κάτι ακÏŒμη στη ρÏθμιση: «ΠαρÎγραψαν» ÏŒλα τα εγκλήματα, «δια τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μÎχρι της ημÎρας συγκλήσεως» κάποιας Βουλής, μελλοντικής.
Εάν επιτÏγχανε το κατοπινÏŒ εγχείρημα της λεγÏŒμενης «φιλελευθεροποίησης», με τον Μαρκεζίνη και τις ελεγχÏŒμενες εκλογÎς, κατά πάσα βεβαιÏŒτητα θα επιβίωνε αυτή η ασυλία που πρÏŒσφεραν στην αφεντιά τους οι συνταγματάρχες. ΔυστυχÏŽς για αυτοÏς, Îπειτα απÏŒ την εξÎγερση του Πολυτεχνείου κατÎστη ανÎφικτη η «μετάσταση» τÎτοιων χουντικÏŽν θεσμÏŽν στο κοινοβουλευτικÏŒ τοπίο.
Έκτο «ορÏŒσημο»: Ήταν Μάιος του 1972, ÏŒταν η χοÏντα απάλλαξε τον ελληνοαμερικανÏŒ επιχειρηματία Τομ Πάππας απÏŒ τις αντισταθμιστικÎς υποχρεÏŽσεις, για Îξι αγροτοβιομηχανικÎς μονάδες σε διάφορες περιοχÎς της χÏŽρας (ΦΕΚ 1972/Α/72).
ΑυτÏŒ ήταν το δεÏτερο χατίρι των συνταγματαρχÏŽν προς τον Πάππας. Το πρÏŽτο – πιθανÏŒτατα και το μεγαλÏτερο – είχε γίνει τÎσσερα χρÏŒνια νωρίτερα (ΦΕΚ 1968/Α/201). Ήταν το «πράσινο φως» για τα εργοστάσια εμφιάλωσης της Coca- Cola, το οποίο είχαν αρνηθεί να «ανάψουν» οι προδικτατορικÎς κυβερνήσεις, θεωρÏŽντας το συγκεκριμÎνο σχÎδιο του επιχειρηματία άκρως ανταγωνιστικÏŒ προς την εγχÏŽριο παραγωγή αναψυκτικÏŽν.
Ο Πάππας είχε απασχολήσει και για άλλο λÏŒγο, εντονÏŒτατα, το ελληνικÏŒ πολιτικÏŒ σÏστημα πριν απÏŒ το πραξικÏŒπημα: Η Îˆνωση ΚÎντρου και η ΕΔΑ είχαν καταγγείλει ως προνομιακοÏς ... μÎχρι αηδίας τους ÏŒρους της επÎνδυσης που είχε κάνει στη Θεσσαλονίκη, με το διυλιστήριο της ESSO, το '62. Το φθινÏŒπωρο του '64, μάλιστα, η κυβÎρνηση της Ένωσης ΚÎντρου επÎβαλλε στον Πάππας τροποποίηση της συγκεκριμÎνης σÏμβασης.
ΧρηματοδÏŒτησαν και την εκστρατεία του ... Νίξον!
Ο Τομ Πάππας ήταν διαπρÏσιος υποστηρικτής της χοÏντας. ΤÏŒσο γρήγορα συντελÎστηκε η μεταξÏ τους οικονομική – πολιτική διαπλοκή, ÏŽστε το 1967, στην κυβÎρνηση ΚÏŒλλια , διορίστηκε υπουργÏŒς ΔημÏŒσιας Τάξης Îνας προσωπάρχης του επιχειρηματία, ο ΠαÏλος ΤοτÏŒμης. Στη συνÎχεια ο ΤοτÏŒμης ανÎλαβε καθήκοντα προÎδρου της ΕΤΒΑ. Ο Τομ Πάππας ήταν παράλληλα υποστηρικτής και βασικÏŒς χρηματοδÏŒτης της προεκλογικής εκστρατείας του Νίξον, για τις αμερικανικÎς εκλογÎς του 1968.
«Παράλληλα»; ....ÎŒχι ακριβÏŽς. Κατά τα φαινÏŒμενα ο Πάππας βρήκε τρÏŒπο να ενÏŽσει τις δυο μεγάλες ... συμπάθειÎς του, την ελληνική χοÏντα και το Νίξον. Με δεσμοÏς ... χρήματος. Κάτι πολÏ ενδιαφÎρον κατÎθεσε στο αμερικανικÏŒ ΚογκρÎσο ο Έλληνας δημοσιογράφος Ηλίας ΔημητρακÏŒπουλος, που ζοÏσε στην Ουάσιγκτον: ÎŒτι η χοÏντα ενίσχυσε το ταμείο της προεκλογικής εκστρατείας του Νίξον με 549.000 δολάρια. Μετρητά, ζεστά- ζεστά... Είχαν «ζεσταθεί» απÏŒ τη συνεχή κίνηση!
Τα χρήματα αυτά τα είχε διοχετεÏσει η CIA στην ΚΥΠ, με σκοπÏŒ να «αναβαθμιστεί» η δράση της ελληνικής Υπηρεσίας, να γίνει πιο αποτελεσματικÏŒ το αντικομουνιστικÏŒ της Îργο, κλπ. Στη συνÎχεια, κατ' εντολή ΠαπαδÏŒπουλου και με μοχλÏŒ το Ρουφογάλη, γινÏŒταν η «ανακÏκλωση» και τα χρήματα ÏŒδευαν προς το Νίξον.
Έβδομο «ορÏŒσημο»: ΠÎμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 1972. Ο ΠαττακÏŒς Îδωσε εντολή να «διατεθοÏν το ταχÏτερον εις την κατανάλωσιν» τα κρÎατα. Ποια κρÎατα; Της Αργεντινής. Αυτά που «μαÏριζαν», αυτά που θα «ξÎμεναν». Τα γνωστά και ως «κρÎατα ΜπαλÏŒπουλου». Μαζί με το «Τάμα», ίσως το πιο ... εμβληματικÏŒ σκάνδαλο της χοÏντας!
Ο Μιχάλης ΜπαλÏŒπουλος ήταν υφυπουργÏŒς Εμπορίου. ΑυτÏŒς κι ο ΓενικÏŒς Διευθυντής του Υπουργείου, ο Ζαφείρης ΠαπαμιχαλÏŒπουλος, κάθισαν στο εδÏŽλιο για το σκάνδαλο των κρεάτων. Σκάνδαλο ... πολυεπίπεδο, με κατηγορητήριο πλοÏσιο!
Η σοβαρÏŒτερη κατηγορία σε βάρος των δυο, ήταν πως χρηματίζονταν «κατά συρροÎ®ν» απÏŒ μεγαλÎμπορους της Ροδεσίας που επεδίωκαν να αποκτήσουν μονοπωλιακά προνÏŒμια στην εισαγωγή κρÎατος. ΑποτÎλεσμα της συγκÎντρωσης αδειÏŽν εισαγωγής σε χÎρια λίγων ήταν οι ανατιμήσεις στις τιμÎς του κρÎατος – ίσως, ακÏŒμη, οι ευνοημÎνοι Îμποροι να ήθελαν Îτσι να καλÏπτουν και τα Îξοδα των δωροδοκιÏŽν...
ΑπαγορεÏτηκε, επίσης, για κάποιο διάστημα η διάθεση ντÏŒπιου κρÎατος, ÏŽστε να προωθηθοÏν στην αγορά τα προβληματικά, εκείνα της Αργεντινής. Η προαναφερθείσα εντολή του ΠαττακοÏ Î®ταν γραπτή και αναγνÏŽστηκε στο δικαστήριο.
ΔιονÏσης Ελευθεράτος
ramnousia.com
Δείτε το 1ο ΜÎρος ΕΔΩ
