Το Μάθημα της ΠεταλοÏδας – Îίκος Καζαντζάκης
Θυμήθηκα κάποιο πρωί, που είχα πετÏχει σ’ Îνα πεÏκο Îνα κουκοÏλι πεταλοÏδας, τη στιγμή που Îσκαζε το τσÏŒφλι κι ετοιμάζονταν η μÎσα ψυχή να προβάλει. Περίμενα, περίμενα, αργοÏσε, κι εγÏŽ βιαζÏŒμουν` Îσκυψα τÏŒτε απάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου. Τη ζÎσταινα ανυπÏŒμονα, και το θάμα άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, με γοργÏŒ ρυθμÏŒ. Το τσÏŒφλι άνοιξε ÏŒλο, η πεταλοÏδα πρÏŒβαλε. Μα ποτÎ δε θα ξεχάσω τη φρίκη μου. Τα φτερά της Îμειναν σγουρά, αξεδίπλωτα, ÏŒλο της το κορμάκι Îτρεμε και μάχονταν να τα ξετυλίξει, μα δε μποροÏσε, μαχÏŒμουν κι εγÏŽ με την ανάσα μου να τη βοηθήσω. Του κάκου! Είχε ανάγκη απÏŒ υπομονετικÏŒ ωρίμασμα και ξετÏλιγμα μÎσα στον ήλιο, και τÏŽρα πια ήταν αργά. Η πνοή μου είχε ζορίσει την πεταλοÏδα να ξεπροβάλει πριν της ÏŽρας, ζαρωμÎνη κι εφταμηνίτικη. Βγήκε αμÎστωτη, κουνήθηκε απελπισμÎνη, και σε λίγο πÎθανε στην παλάμη μου. Το πουπουλÎνιο κουφάρι αυτÏŒ της πεταλοÏδας θαρρÏŽ πως είναι το μεγαλÏτερο βάρος που Îχω στη συνείδησή μου. Και να, σήμερα κατάλαβα βαθιά.. Είναι θανάσιμο αμάρτημα να βιάζεις τους αιÏŽνιους νÏŒμους, Îχεις χρÎος ν’ ακολουθείς τον αθάνατο ρυθμÏŒ μ’ εμπιστοσÏνη!
Νίκος Καζαντζάκης
ΘεωρÏŽ, πιστεÏοντας ÏŒτι θα συμφωνήσετε αγαπημÎνοι συνοδοιπÏŒροι μου, πως ο στοχασμÏŒς του άνωθεν αποσπάσματος είναι ιδιαίτερα διδακτικÏŒς. ΕδÏŽ και χρÏŒνια αποκωδικοποιÏŽντας τον, στιγμάτισε τη σκÎψη μου. Γι’ αυτÏŒν το λÏŒγο αισθάνθηκα την ανάγκη να τον οπτικοποιήσω (στο παραπάνω βίντεο) σε ελεÏθερη απÏŒδοση προκειμÎνου να τον μοιραστÏŽ μαζί σας. Για μÎνα απÏŒκτησε μεγαλÏτερο ενδιαφÎρον, μιας που ο αλτρουισμÏŒς κυλάει στο αίμα πολλÏŽν ανθρÏŽπων αφοÏ μÎσω αυτοÏ εισπράττουμε την ευχαρίστηση της προσφοράς. Ο αφηγητής – συγγραφÎας (Καζαντζάκης) ήθελε πραγματικά απÏŒ καλοσÏνη να βοηθήσει την πεταλοÏδα να βγει απÏŒ το κουκοÏλι της, θεωρÏŽντας πως κάνει μια καλή πράξη, προτρÎχοντας να αναλάβει το ρÏŒλο της φÏσης με υστερική ανυπομονησία. ÎŒμως η ίδια η φÏση της, την αναγκάζει να περάσει μÏŒνης της τη διαδικασία της ωρίμανσης για να μεγαλÏŽσει και να αναπτυχθεί. Είναι απαραίτητο να κάνει μÏŒνη της αυτήν την προσπάθεια, είναι αναγκαίο, επιβάλλεται να διÎλθει απÏŒ τη στενή τρÏπα του κουκουλιοÏ της, να καταφÎρει να προσπεράσει αυτÏŒ το εμπÏŒδιο για να δυναμÏŽσει, για να ανοίξει τα φτερά της, να ολοκληρωθεί και στο τÎλος να πετάξει. Κι αυτÏŒ ήτανε το τεράστιÏŒ του λάθος, το οποίο του στοίχισε ως το μεγαλÏτερο βάρος της συνείδησής του. Δεν κατάλαβε πως η προσπάθεια της πεταλοÏδας να βγει απÏŒ το καλοÏπι της είναι απαραίτητη για να αναπτυχθεί. Είναι αναγκαία προÏ‹πÏŒθεση να δÏŽσει μÏŒνη τη μάχη της προκειμÎνου να βγει και Îτοιμη πια, να επιβιÏŽσει στον Îξω κÏŒσμο.
Αν υποθÎσουμε λοιπÏŒν ÏŒτι είμαστε εμείς οι πεταλοÏδες που στην προσπάθειά μας να επιβιÏŽσουμε, να μάθουμε να ανοίγουμε τα φτερά μας, Îρχεται κάποιος προσφÎροντάς μας βοήθεια πριν ακÏŒμη ολοκληρÏŽσουμε μÏŒνοι μας την προσπάθεια. Το αποτÎλεσμα θα είναι μη αναστρÎψιμο , θα μείνουμε αδÏναμοι σε ÏŒλη την πορεία της ζωής μας. Κάποια πράγματα λοιπÏŒν δε μποροÏν να μας δοθοÏν Îτοιμα, επιβάλλεται να τα ψάξουμε μÏŒνοι και μÎσα μας. Αυτή είναι η πραγματικÏŒτητα! Ζωή χωρίς δοκιμασίες και προκλήσεις αφήνουν τα πνευματικά φτερά μας ατροφικά. Η φÏση ρυθμίζει τη χρονική στιγμή ωρίμανσης ÏŒσο κι αν εμείς βιαζÏŒμαστε να επιταχÏνουμε ή να καθυστερήσουμε κάποια κατάσταση. ΠρÎπει να κατανοήσουμε ÏŒτι δε μποροÏμε σε καμία περίπτωση να εκβιάζουμε τα πράγματα, ÏŒση καλή πρÏŒθεση και αν διαθÎτουμε γιατί τίποτα δεν ωριμάζει πριν την ÏŽρα του. Άλλωστε η φÏση είναι η μÏŒνη που λειτουργεί σωστά και εμείς καλοÏμαστε να την ακολουθήσουμε. ÎŒποιος αρνείται αυτήν την προσπάθεια ή δÎχεται λανθασμÎνη βοήθεια θα σταθεί ανίκανος να ωριμάσει, να νικήσει τη μάχη και ποτÎ δε θα καταφÎρει να πετάξει στον προορισμÏŒ του!
ΣκÎψου… πριν μιλήσεις!
