Το Îησί - Σπιναλόγκα
Πριν τρία χρÏŒνια μία αρρÏŽστια πρωταγωνίστησε τα βράδια μας μÎσα απÏŒ την εξαιρετική υπερπαραγωγή του Μega η οποία αναδείχθηκε ως η καλÏτερη δραματική σειρά ÏŒλων των εποχÏŽν, αγγίζοντας την υψηλÏŒτερη τηλεθÎαση. Αρχικά η ιστορία μας συγκλÏŒνισε απÏŒ τις σελίδες του μυθιστορήματος της ΒικτÏŽριας Χίσλοπ. Το βιβλίο που Îγινε Best-seller με δÏο εκατομμÏρια πωλήσεις παγκοσμίως. Το «Νησί» της λÎπρας και του θανάτου πÎρασε στη μικρή οθÏŒνη καθηλÏŽνοντάς μας συναισθηματικά.
Η ΣπιναλÏŒγκα πήρε το ÏŒνομά της απÏŒ τους ΒενετοÏς, λÏŒγω του σχήματÏŒς της που σημαίνει μακρÏ αγκάθι. Το λεπροκομείο ιδρÏθηκε το 1904 ÏŒμως μετά απÏŒ δÎκα χρÏŒνια άρχισαν να φθάνουν εκεί ασθενείς απÏŒ ÏŒλη την Ελλάδα, ενÏŽ αργÏŒτερα δÎχθηκε ασθενείς και απÏŒ άλλες χÏŽρες. ΑκÏŒμη και κατά τη μεταφορά τους στο νησί, οι χανσενικοί βίωναν τον κοινωνικÏŒ αποκλεισμÏŒ. Εξ’ αιτίας του φÏŒβου που υπήρχε για τη μετάδοση της νÏŒσου, οι πλοίαρχοι δεν επÎτρεπαν την αποβίβασή τους στο πλοίο, αλλά μÏŒνο σε ρυμουλκοÏμενες απÏŒ αυτÏŒ βάρκες.
Τα πρÏŽτα χρÏŒνια η ζωή των ασθενÏŽν στο νησί ήταν άθλια. ΒÎβαια δικαιοÏνταν Îνα μικρÏŒ επίδομα μηνιαίως το οποίο ÏŒμως δεν κάλυπτε τη διατροφή τους μα οÏτε καν τα φάρμακά τους. Γι’ αυτÏŒ η ΣπιναλÏŒγκα χαρακτηρίστηκε ως το Νησί των δακρÏων, ως Îνα απÎραντο νεκροταφείο. Οι ασθενείς εγκαταλείπονταν εκεί, περιμÎνοντας με φρικτοÏς πÏŒνους, αβοήθητοι και παραμορφωμÎνοι το θάνατÏŒ τους. ÎŒλα αυτά συνÎβαιναν μÎχρι το 1936, ÏŒταν στη ΣπιναλÏŒγκα μεταφÎρθηκε άρρωστος, ο ΕπαμεινÏŽντας Ρεμουνδάκης, φοιτητής της Νομικής που αποδείχθηκε ÏŒτι ήταν ο καταλληλÏŒτερος άνθρωπος για να διεκδικήσει και να πετÏχει ευνοÏŠκÎς συνθήκες ζωής. Ο Ρεμουνδάκης ίδρυσε την «ΑδελφÏŒτητα ΑσθενÏŽν ΣπιναλÏŒγκας» και Îπαιξε καταλυτικÏŒ ρÏŒλο στη βελτίωση των συνθηκÏŽν διαβίωσης. Ανακαινίστηκαν τα σπίτια, άνοιξαν δρÏŒμοι, δημιουργήθηκε υπηρεσία καθαριÏŒτητας των εξωτερικÏŽν χÏŽρων, χτίστηκε θÎατρο, κινηματογράφος και ραδιÏŒφωνο. Οι άνθρωποι ερωτεÏονταν, παντρεÏονταν, Îκαναν παιδιά, κάποια απÏŒ τα οποία μεγάλωναν μαζί τους χωρίς να αρρωστήσουν ποτÎ. Το λεπροκομείο Îμεινε ανοιχτÏŒ μÎχρι τον ΙοÏλιο του 1957, οπÏŒτε οι εναπομείναντες περίπου είκοσι ασθενείς που κατοικοÏσαν εκεί, μεταφÎρθηκαν στην Αθήνα.
Τα τελευταία χρÏŒνια, περισσÏŒτεροι απÏŒ δεκατÎσσερα εκατομμÏρια πάσχοντες απÏŒ λÎπρα Îχουν θεραπευθεί. Η νÏŒσος Îχει δραματικά μειωθεί και γι’ αυτÏŒ σήμερα χαρακτηρίζεται εξαφανισμÎνη, καθÏŽς καταγράφονται ελάχιστα κροÏσματα παγκοσμίως. ΠαρÏŒλο αυτά, εξακολουθοÏν να υπάρχουν ακÏŒμη εστίες σε πολλÎς χÏŽρες ÏŒπως στη Βραζιλία, στην Κεντρική Αφρική, στο ΚονγκÏŒ αλλά και στην Ινδία η οποία θεωρείται η χÏŽρα με τα περισσÏŒτερα κροÏσματα.
ΣκÎψου… πριν μιλήσεις!
