Το μυστικό της εξαιÏετικής ακουστικής των αÏχαίων θεάτÏων
Η ηχητική των αρχαίων θεάτρων είχε τα δικά της μυστικά. Με αυτÏŒ το θÎμα είχε ασχοληθεί, απÏŒ το 1863 ήδη, ο Hermann von Helmholtz, Îνας απÏŒ τους τελευταίους πανεπιστήμονες της ΕυρÏŽπης.
ΣÏμφωνα με την Îρευνα με τίτλο «ΧαλκÏŒς ηχÏŽν», του αρχιτÎκτονα μηχανικοÏ ΠαναγιÏŽτη Καραμπατζάκη, του ηλεκτρολÏŒγου μηχανικοÏ Βασίλη Ζαφρανά, με ειδικÏŒ σÏμβουλο τον αναπληρωτή καθηγητή, αρχιτÎκτονα μηχανικÏŒ και αρχαιολÏŒγο ΓιÏŽργο ΚαραδÎδο, που παρουσιάστηκε στο ΣυνÎδριο Ακουστικής του Πολυτεχνείου, οι αρχαίοι χρησιμοποιοÏσαν αγγεία, πιθάρια και δοχεία τα οποία τοποθετοÏνταν κάτω απÏŒ τα σκαλιά του κοίλου σε συγκεκριμÎνα σημεία, για να ενισχÏσουν τους ήχους της παράστασης. Κάθε αγγείο αντιστοιχοÏσε σε συγκεκριμÎνες νÏŒτες φωνής. ÎŒταν η φωνή των ηθοποιÏŽν, περιβάλλοντας τα αγγεία που είναι στον ίδιο τÏŒνο με αυτήν, προκαλεί την αντήχησή τους, γίνεται πιο δυνατή, πιο καθαρή και πιο μεγαλεπήβολη.
Αυτοί που τοποθετοÏσαν τα αγγεία, γνωρίζοντας το Îργο γνÏŽριζαν ταυτÏŒχρονα και ποιες νÏŒτες, δηλαδή ήχοι ποιων συχνοτήτων θα ακουστοÏν.
Το σÏνολο των αγγείων που Îπρεπε να χρησιμοποιηθεί για μια παράσταση λεγÏŒταν «παράθεση».
Η Îρευνα αναφÎρει και τις άλλες μεθÏŒδους ακουστικής. Στα αρχαία θÎατρα Îχουν εφαρμοστεί βασικÎς αρχÎς σχεδιασμοÏ που εξασφάλιζαν ηχοπροστασία, ακουστική ζωντάνια, διαÏγεια και καταληπτÏŒτητα του θεατρικοÏ λÏŒγου: «Μια απÏŒ τις βασικÏŒτερες αρχÎς είναι η ενίσχυση της φωνής με Îγκαιρες, θετικÎς ηχοανακλάσεις επάνω σε στοιχεία του θεάτρου (δάπεδο ορχήστρας, πρÏŒσοψη κτιρίου σκηνής, λογείο) για την εξασφάλιση ενÏŒς φυσικοÏ, αυτοδÏναμου (παθητικοÏ) μεγαφÏŽνου, που αναπληρÏŽνει τις ενεργειακÎς απÏŽλειες, κυρίως στα υψηλÏŒτερα καθίσματα του κοίλου».
