Î ÏŽÏ‚ να γίνουμε καλÏτεÏοι γονείς
Το να είναι κανείς γονιÏŒς είναι κάθε άλλο παρά εÏκολη υπÏŒθεση. Οι περισσÏŒτεροι γονείς αναρωτιοÏνται αν ο τρÏŒπος με τον οποίο μεγαλÏŽνουν τα παιδιά τους είναι ο σωστÏŒς.
ΚαθÏŽς ÏŒμως κάθε παιδί, ÏŒπως και κάθε οικογÎνεια, είναι διαφορετική δεν υπάρχει Îνας και μοναδικÏŒς σωστÏŒς τρÏŒπος ανατροφής των παιδιÏŽν, ÏŒπως δεν υπάρχουν και τÎλειοι γονείς.
Υπάρχουν ÏŒμως ορισμÎνοι γενικοί κανÏŒνες που είναι χρήσιμο να Îχουμε υπÏŒψιν μας ÏŒταν μεγαλÏŽνουμε Îνα παιδί.
Το καλÏτερο δÏŽρο που μπορεί να προσφÎρει Îνας γονιÏŒς στο παιδί του Îτσι ÏŽστε να συμβάλλει στην υγειή του ανάπτυξη είναι πÎρα απο την αγάπη, η αποδοχή. ΑυτÏŒ σημαίνει να νιÏŽθει το παιδί ÏŒτι οι γονείς του το αποδÎχονται άσχετα απο τις ÏŒποιες αδυναμίες ή λάθη του. Η αποδοχή ÏŒμως δε σημαίνει σε καμία περίπτωση Îλλειψη ορίων. Το αντίθετο μάλιστα. Τα παιδιά χρειάζονται ÏŒρια τα οποία θα πρÎπει να είναι σταθερά, ξεκάθαρα και κοινά και απο τους δÏο γονείς , Îτσι ÏŽστε τα παιδιά να γνωρίζουν τι τους επιτρÎπεται να κάνουν και τι ÏŒχι χωρίς να λαμβάνουν διφοροÏμενα μηνÏματα.
ΠÏŽς ξÎρει ÏŒμως Îνας γονιÏŒς πÏŒσο αυστηρά χρειάζεται να είναι τα ÏŒρια που θÎτει; Φαίνεται ÏŒτι τÏŒσο η υπερβολική ανεκτικÏŒτητα ÏŒσο και οι υπερβολικοί περιορισμοί δεν βοηθοÏν. Η χρυσή τομή βρίσκεται σε Îναν συνδιασμÏŒ ανεκτικÏŒτητας και ενθάρρυνσης που επιτρÎπει στο παιδί να πάρει πρωτοβουλίες, να πειραματιστεί, να μάθει και σταδιακά να ανεξαρτητοποιηθεί, με την παράλληλη Ïπαρξη περιορισμÏŽν που σχετίζονται με την προστασία της σωματικής του ακαιρεÏŒτητας και την εκμάθηση κοινωνικÏŽν κανÏŒνων συμπεριφοράς.
Είναι χρήσιμο να θυμÏŒμαστε είναι ÏŒτι κάθε συμπεριφορά αποτελεί και μια μορφή επικοινωνίας απο την πλευρά των παιδιÏŽν, μας δίνει κάποιο μήνυμα. Έτσι αντί να θυμÏŽνουμε ÏŒταν το παιδί μας συμπεριφÎρεται με Îναν μη αποδεκτÏŒ τρÏŒπο είναι πιο χρήσιμο να μάθουμε να παρατηροÏμε τη συμπεριφορά του και να προσπαθοÏμε να κατανοήσουμε τους λÏŒγους για τους οποίους συμπεριφÎρεται Îτσι.
ΠοιÏŒς είναι ÏŒμως ο καλÏτερος τρÏŒπος για να διδάξουμε στο παιδί μας ÏŒλα ÏŒσα θÎλουμε;
ΑπÏŒ σχετικÎς Îρευνες προκÏπτει ÏŒτι τα παιδιά, είτε πρÏŒκειται για σχολική μάθηση είτε για εκμάθηση κοινωνικÏŽν κανÏŒνων, μαθαίνουν καλÏτερα μÎσω της ενίσχυσης.
ΕπιβραυεÏοντας τη θετική συμπεριφορά και την κάθε προσπάθεια του παιδιοÏ, ÏŒχι μÏŒνο το αποτÎλεσμα, συμβάλλουμε καθοριστικά στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησής του, βοηθοÏμε να αποκτήσει εμπιστοσÏνη στον εαυτÏŒ του και του προσφÎρουμε κίνητρα για να συνεχίσει να προσπαθεί. Απο την άλλη πλευρά ÏŒμως, ÏŒταν η συμπεριφορά δεν είναι η αναμενÏŒμενη, χρειάζεται να υπάρχουν συνÎπειες.
ΩστÏŒσο στο σημείο αυτÏŒ χρειάζεται προσοχή: η σωματική τιμωρία, το ξÏλο, δεν φαίνεται να εξασφαλίζει μια καλή συμπεριφορά γιατί παρÏŒλο που μπορεί να είναι παροδικά αποτελεσματική Îχει πολλÎς παρενÎργιες. Δεν διδάσκει στο παιδί τι πρÎπει να κάνει, δεν εμπνÎει σεβασμÏŒ αλλά φÏŒβο, διδάσκει τη βία και ÏŒχι τον αυτοÎλεγχο. Αντίθετα, αυτÏŒ που φαίνεται να λειτουργεί καλÏτερα είναι η αφαίρεση προνομίων (ÏŒπως το να μην δει το παιδί τηλεÏŒραση) σε συνδιασμÏŒ με Îνα σÏστημα αιτιολÏŒγησης των αποφάσεων απο τη μεριά των γονιÏŽν.
ΑκÏŒμη και σε Îνα παιδί μικρής ηλικίας είναι σημαντικÏŒ να εξηγοÏν οι γονείς τους λÏŒγους για τους οποίους ζητοÏν απο το παιδί τους να κάνει ή να μην κάνει κάτι χρησιμοποιÏŽντας λογικά επιχειρήματα, γιατί με αυτÏŒν τον τρÏŒπο το παιδί εξοικιÏŽνεται με αυτÏŒ το σÏστημα και είναι πιο πιθανÏŒ να εσωτερικεÏσει τις αξίες των γονιÏŽν μεγαλÏŽνοντας, αφοÏ Îτσι κατανοεί τη χρησιμÏŒτητά τους.
ÎŒταν Îνα παιδί εκδηλÏŽνει μια μη επιθυμητή συμπεριφορά είναι σημαντικÏŒ να θυμÏŒμαστε να κατακρίνουμε τη συγκεκριμÎνη συμπεριφορά και ÏŒχι το ίδιο το παιδί. Αντί δηλαδή να ποÏμε «είσαι κακÏŒ παιδί» είναι προτιμÏŒτερο να ποÏμε «αυτÏŒ που Îκανες δεν ήταν σωστÏŒ γιατι…».
Επίσης Îνα λάθος που κάνουν πολλοί γονείς είναι να συγκρίνουν το παιδί τους με άλλα παιδιά και ιδιαίτερα τα αδÎρφια του. Η σÏγκριση δε βελτιÏŽνει τη συμπεριφορά των παιδιÏŽν, αντίθετα μειÏŽνει την εμπιστοσÏνη που Îχουν στον εαυτÏŒ τους. ΕκτÏŒς απο την εμπιστοσÏνη στον εαυτÏŒ του, Îνα παιδί χρειάζεται ÏŒμως να μπορεί να εμπιστεÏεται και τους γονείς του. ΑυτÏŒ οι γονείς μποροÏν να το επιτÏχουν με το να είναι συνεπείς στις υποσχÎσεις τους απÎνατι στο παιδί, διαφορετικά δημιουργοÏνται μÎσα του αισθήματα ανασφάλειας και μαθαίνει και το ίδιο να είναι ανεÏθυνο.
Παράλληλα, είναι σημαντικÏŒ να θυμÏŒμαστε ÏŒτι ο γονιÏŒς δεν είναι φίλος του παιδιοÏ, παρÏŒλο που μπορεί να Îχει φιλικÎς σχÎσεις μαζί του. Ο ρÏŒλος του είναι να βοηθήσει το παιδί να αναπτυχθεί σωστά, ÏŽστε να μπορεί να δημιουργήσει υγιείς φιλίες στην πορεία της ζωής του.
ΠροκειμÎνου ÏŒμως να χτίσουμε μια σωστή σχÎση με τα παιδιά μας, που να βασίζεται στην εμπιστοσÏνη, τον αμοιβαίο σεβασμÏŒ και την ουσιαστική επικοινωνία, χρειάζεται να ξεκινήσουμε πολÏ νωρίς με το να μάθουμε να ακοÏμε περισσÏŒτερο και να μιλάμε λιγÏŒτερο, να δείχνουμε προσοχή, ενδιαφÎρον και να αφιερÏŽνουμε ποιοτικÏŒ χρÏŒνο για να συζητάμε με τα παιδιά μας οτιδήποτε τους απασχολεί, ακÏŒμα κι αυτÏŒ μας φαίνεται μικρής σημασίας, γιατί Îτσι το παιδί μαθαίνει να βασίζεται σ’εμάς για βοήθεια και είναι περισσÏŒτερο πιθανÏŒ μεγαλÏŽνοντας να συζητάει μαζί μας και πιο σοβαρά θÎματα που θα προκÏψουν στη ζωή του.
Οι γονείς είναι τα σημαντικÏŒτερα πρÏŒσωπα στη ζωή ενÏŒς παιδιοÏ, γι’αυτÏŒ και λειτουργοÏν ως πρÏŒτυπα. ΠÎρα λοιπÏŒν απο οτιδήποτε συμβουλεÏουμε τα παιδιά μας να κάνουν, η δική μας συμπεριφορά είναι αυτή που Îχει την πιο ισχυρή επίδραση πάνω τους, αφοÏ τους δίνει το παράδειγμα. Γι’ αυτÏŒ και είναι βασικÏŒ να είμαστε εμείς οι ίδιοι ευχαριστημÎνοι απÏŒ τη ζωή μας, Îτσι ÏŽστε να είμαστε σε θÎση να εφαρμÏŒζουμε τους σωστοÏς κανÏŒνες διαπαιδαγÏŽγησης που θÎλουμε.
antikleidi.com
