Το ήξεÏες; Γιατί οι άνθÏωποι κλαίμε;
Υπάρχει άνθρωπος στον κÏŒσμο που να μην Îχει κλάψει; ΑκÏŒμη και οι "σκληροί" άνδρες, ÏŒταν μÎνουν μÏŒνοι τους δακρÏζουν...
Ο Î¬νθρωπος σαν μÎλος του ζωικοÏ βασιλείου είναι το μοναδικÏŒ ον το οποίο κλαίει ÏŒταν υπερφορτίζεται συναισθηματικά. Τα υπÏŒλοιπα ÏŒντα κλαίνε, ή καλÏτερα δακρÏζουν επειδή βιολογικά πρÎπει οι οφθαλμοί τους να διατηροÏνται υγροί. Τουλάχιστον αυτÏŒ υποστηρίζει Îνας ΒρετανÏŒς επιστήμονας στο βιβλίο του που τιτλοφορείται «Why Humans Like to Cry». Διαβάστε τι υποστηρίζει ο επιστήμονας για το κλάμα των ανθρÏŽπων...
Ο δρ Μάικλ Τρίμπλ, ομÏŒτιμος καθηγητής Συμπεριφορικής Νευρολογίας στο Ίδρυμα Νευρολογίας του University College, στο Λονδίνο, θεωρεί ÏŒτι ο άνθρωπος ανÎπτυξε την συμπεριφορά του κλάματος κυρίως για λÏŒγους επικοινωνίας κυρίως στις προÏŠστορικÎς περιÏŒδους.
ΕξÎφραζε Îτσι τα συναισθήματα του προς τα άλλα μÎλη της κοινωνίας του, πριν καν καταφÎρει να αναπτÏξει την ομιλία και φυσικά τη γραφή. Κλαίγαμε λοιπÏŒν για δυο λÏŒγους. ΠρÏŽτον για να είναι υγρÏŒ το μάτι και να μην παθαίνει εÏκολα μολÏνσεις απÏŒ μικρÏŒβια, αλλά και δεÏτερον για να εκφράσουμε τη λÏπη ή τη χαρά μας προς τους άλλους.
Αντίθετα υποστηρίζει ο Άγγλος επιστήμονας τα ζÏŽα ÏŒσο και συναισθηματικά να φορτίζονται δεν κλαίνε. Κλαίνε μÏŒνο για να καθαρίζουν τα μάτια τους. Στο περιοδικÏŒ «Scientific American», ο δρ Τριμπλ, τÏŒνισε: "Δεν κλαίνε, ÏŒμως, ÏŒλοι οι άνθρωποι εξίσου, και δεν κλαίνε και για τους ίδιους λÏŒγους. Οι περισσÏŒτεροι για παράδειγμα θα κλάψουν για συναισθηματικοÏς λÏŒγους, ÏŒπως το πÎνθος και η θλίψη για μία απÏŽλεια, αλλά πολλοί λίγοι θα κλάψουν για αισθητικοÏς λÏŒγους, δηλαδή, ÏŒταν κοιτάζουν Îναν πίνακα, Îνα γλυπτÏŒ ή Îνα άλλο εξαίσιο Îργο τÎχνης. Έχουμε επίσης τα δάκρυα χαράς, τα οποία κατά κανÏŒνα διαρκοÏν λιγÏŒτερο απÏŒ εκείνα της θλίψης και του πÎνθους».
Ο καθηγητής τονίζει επίσης ÏŒτι το κλάμα και ÏŒχι το δάκρυ, πρÎπει να αναπτÏχθηκε στους πρÏŽτους ανθρÏŽπους σε κάποια καθοριστική εξελικτική στιγμή. ÎŒπως λÎει, η εμφάνιση του συναισθηματικοÏ κλάματος σχετίζεται με την εμφάνιση της αυτÏŒ-συνειδητοποίησης και την αντίληψη ÏŒτι και οι άλλοι άνθρωποι Îχουν συνείδηση του εαυτοÏ τους.
ΑυτÏŒ το γεγονÏŒς οδήγησε στην συνειδητοποίηση ÏŒτι ο εαυτÏŒς και οι άλλοι μποροÏν να υποφÎρουν, να νιÏŽσουν θλίψη, αλλά και να εξαφανιστοÏν. Συμπίπτει επίσης με την εμφάνιση της συναισθηματικής προσκÏŒλλησης, που οδήγησε στην Îκφραση συναισθημάτων με χαρακτηριστικÎς κινήσεις του προσÏŽπου και τελικά με τα δάκρυα.
Ο δρ Τιμπλ προσθÎτει πως ÏŒλ' αυτά σημαίνουν ÏŒτι τα δάκρυα αποτελοÏν φυσική αντίδραση ÏŒχι μÏŒνον στον πÏŒνο, αλλά και στην συμπÏŒνια προς τους άλλους. Και καταλήγει: "Δεν πρÎπει να φοβÏŒμαστε τα συναισθήματά μας, ιδίως ÏŒσα σχετίζονται με την συμπÏŒνια, διÏŒτι η ικανÏŒτητά μας να νιÏŽθουμε συμπÏŒνια και να κλαίμε εξαιτίας της, αποτελεί το θεμÎλιο της ηθικής και του πολιτισμοÏ, κάτι που ξεχωρίζει τον άνθρωπο απÏŒ τα υπÏŒλοιπα ÏŒντα."
to-gamato.com
