Εκατό χÏόνια από την κατάκτηση της κοÏυφής του ΟλÏμπου
ΜικρÏŒ χρονικÏŒ της πρÏŽτης ανάβασης Τον ΙοÏλιο του 1913 οι Ελβετοί Frederic Boissonnas (1858-1946), φωτογράφος-εκδÏŒτης και Daniel Baud Bovy (1870-1958), συγγραφÎας-τεχνοκρίτης, μετά την περιήγησή τους στην απελευθερωμÎνη Ήπειρο, φθάνουν στη Θεσσαλονίκη για να παρακολουθήσουν και να φωτογραφήσουν τις πολεμικÎς επιχειρήσεις, προσκαλεσμÎνοι της Ελληνικής ΚυβÎρνησης. Οι δÏο Ελβετοί για να αξιοποιήσουν τις οκτÏŽ ημÎρες που μεσολαβοÏσαν μεταξÏ των δÏο υποχρεωτικÏŽν εμβολιασμÏŽν τους για χολÎρα, αποφάσισαν να εξερευνήσουν τον ÎŒλυμπο, εκπληρÏŽνοντας Îτσι Îνα παλιÏŒ τους ÏŒνειρο. Στις 28 Ιουλίου φθάνουν στο ΛιτÏŒχωρο, ερχÏŒμενοι με καÎκι απÏŒ τη Θεσσαλονίκη (ÏŒπως συνηθιζÏŒταν τÏŒτε) και αφοÏ παίρνουν για οδηγÏŒ τον κυνηγÏŒ αγριοκάτσικων Χρήστο Κάκαλο (1882-1976) ξεκινοÏν την επÏŒμενη ημÎρα για τη Μονή Αγίου Διονυσίου, ÏŒπου φθάνουν το μεσημÎρι. Μετά απÏŒ λίγο ανηφορίζουν το παλιÏŒ μονοπάτι στα βÏŒρεια του μοναστηριοÏ και κατασκηνÏŽνουν στην ΠετρÏŒστρουγκα.
Στις 30 Ιουλίου, αφοÏ αφήνουν την ΠετρÏŒστρουγκα και το κατεστραμμÎνο απÏŒ μεγάλη πυρκαγιά δάσος της, ανηφορίζουν στη ΣκοÏρτα και αφοÏ διασχίσουν το «λαιμÏŒ» φθάνουν στην άκρη του οροπεδίου που αμÎσως βαφτίζουν «Λιβαδι των θεÏŽν». Στη συνÎχεια ανεβαίνουν στον Προφήτη Ηλία και εξερευνοÏν τη βάση του ΣτεφανιοÏ. Την κορυφή αυτή τη βαφτίζουν «ΘρÏŒνο του ΔιÏŒς», ενÏŽ στο ΣκολιÏŒ δίνουν την περίεργη ονομασÎ¯α «ΜαÏρη κορυφή» (γιατί εκείνη την ÏŽρα ήταν σκοτεινή η πλευρά της προς τα Μεγάλα Καζάνια). ΑπÏŒ το οροπÎδιο κατεβαίνουν κάτι απÏŒτομες σάρες και σε δÏο ÏŽρες φθάνουν στην άκρη του δάσους, ÏŒπου υπήρχε μία καλÏβα ξυλοκÏŒπων, εκεί που είναι σήμερα το μικρÏŒ ξÎφωτο, ΒΑ του καταφυγίου «Σπήλιος ΑγαπητÏŒς», που Îχει διαμορφωθεί κατάλληλα για προσγείωση ελικοπτÎρου. Εκεί στην καλÏβα συνειδητοποιοÏν ποιος είναι ο «δρÏŒμος» για την κορυφή. Στις 31 Ιουλίου ÏŒλη η ομάδα παίρνει το δρÏŒμο της επιστροφής. ÎŒμως κοντά στο μοναστήρι αποφασίζουν να επιχειρήσουν την ανάβαση στην ψηλÏŒτερη και απάτητη κορυφή του ΟλÏμπου. Έτσι γυρνοÏν στα ΠριÏŒνια, ÏŒπου το βράδυ δοκιμάζονται απÏŒ μία φοβερή θÏελλα. Την άλη μÎρα αρκετά ταλαιπωρημÎνοι ανηφορίζουν το ΜαυρÏŒλογγο και το απÏŒγευμα φθάνουν στην ΚαλÏβα ÏŒπου και διανυκτερεÏουν. Πριν να ξημερÏŽσει ακÏŒμα ξεκινάνε με ομίχλη, χαλάζι και δυνατÏŒ αÎρα. Μετά απÏŒ μία κοπιαστική ανάβαση απÏŒ μικρÎς χαραδρÏŽσεις, σάρες και απÏŒτομους γλιστεροÏς βράχους, φθάνουν με μία τελευταία Îφοδο πάνω σε μία στενή κορυφογραμμή (απÏŒ την περιγραφή φαίνεται ÏŒτι ανÎβηκαν κατευθείαν απÏŒ τα Ζωνάρια). ΣκαρφαλÏŽνοντας συνÎχεια μÎσα στην ομίχλη, ο Χρήστος Κάκαλος μπροστά ξυπÏŒλητος και πίσω οι δÏο Ελβετοί δεμÎνοι με σχοινί, ανεβαίνουν τελικά σε μÎ¯α «καταφαγωμÎνη» κορυφή που νομίζοντας ÏŒτι είναι η ψηλÏŒτερη την βαφτίζουν «Κορυφή της Νίκης» (προς τιμήν της νίκης των ελληνικÏŽν στρατευμάτων στο Σαραντάπορο). Οι Ελβετοί γράφουν λίγα λÏŒγια σε μία κάρτα για την ανάβαση, τη βάζουν μÎσα σε Îνα μπουκάλι και το τοποθετοÏν προσεκτικά κάτω απÏŒ Îνα σωρÏŒ απÏŒ πÎτρες για να το προστατεÏσουν (βρÎθηκε Ïστερα απÏŒ 14 χρÏŒνια, στάλθηκε στην Ελβετία και σήμερα βρίσκεται στα γραφεία της Ε.Ο.Ο.Α.). Σε Îνα ξάνοιγμα ÏŒμως του καιροÏ βλÎπουν μία άλλη φοβερÏŒτερη κορυφή ψηλÏŒτερα απÏŒ αυτοÏς και καταλαβαίνουν το λάθος τους. ΑπογοητευμÎνοι κατεβαίνουν την απÏŒκρημνη κορυφή που τÏŽρα ονομάζουν «ΤαρπηÏŠα ΠÎτρα» και παίρνουν το «δρÏŒμο» προς τα κάτω. Αλλά, ÏŒπως γράφει αργÏŒτερα ο Boissonnas, στην καρδιά κάθε θνητοÏ βρίσκεται Îνα κομματάκι απÏŒ τη φωτιά του ΠρομηθÎα.
Ο Χρήστος Κάκαλος με κατεβασμÎνο το κεφάλι, αμίλητος, κατεβαίνει την απÏŒτομη κÏŒψη. Σταματάει. Μπροστά του ο «κατακÏŒρυφος διάδρομος» που οδηγεί στην ψηλÏŒτερη κορυφή. Απάνω; Ρωτάει. Οι Ελβετοί του γνÎφουν ναι. Είναι η μυστική απÏŒφαση που είχαν πάρει προηγοÏμενα και οι τρεις τους, ο καθÎνας για τον εαυτÏŒ του, χωρίς να ανταλλάξουν λÎξη. ÎŒλοι τους μία σκÎψη, μία καρδιά. Χωρίς άλλο λÏŒγο ο Κάκαλος αφήνει τα φωτογραφικά σÏνεργα που κουβαλοÏσε και ρίχνεται μπροστά, σκαρφαλÏŽνει με πείσμα τους λείους και επικίνδυνους βράχους ακολουθοÏμενος απÏŒ τους δÏο ΕλβετοÏς και να, σε λίγο είναι στο τÎρμα, δεν πάει παραπάνω, είναι στην κορυφή. Έτσι στις 2 ΑυγοÏστου 1913 (οι Ελβετοί ήδη χρησιμοποιοÏσαν το σημερινÏŒ ημερολÏŒγιο), ÏŽρα 10 και 25΄ το πρωÏŠ κατακτιÎται η ψηλÏŒτερη κορυφή της Ελλάδος, η απάτητη μÎχρι εκείνη τη στιγμή κορυφή του ΟλÏμπου. ΝικητÎς της ο Χρήστος Κάκαλος, Frederic Boissonnas και Daniel Baud Bovy. Ο Χρήστος Κάκαλος Îγινε αργÏŒτερα ο πρÏŽτος επίσημος οδηγÏŒς του ΟλÏμπου και για τελευταία φορά ανÎβηκε στην ψηλÏŒτερη κορυφή το ΜÏτικα το 1972.
Η ανάβαση αυτή και η κατάκτηση της κορυφής, που βάφτισαν τÏŒτε «Κορυφή ΒενιζÎλος» (ΜÏτικας ονομάστηκε αργÏŒτερα) Îγινε επίσημα γνωστή το 1919 με την Îκδοση του βιβλίου «La Grece Immortelle)».
ilioupoligiaolous.gr
