Φίλοι μου, σας αποχαιÏετώ!
Αν ο ΘεÏŒς ξεχνοÏσε για μια στιγμή ÏŒτι είμαι μια μαριονÎτα φτιαγμÎνη απÏŒ κουρÎλια και μου χάριζε Îνα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα Îλεγα ÏŒλα αυτά που σκÎπτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτÏŒμουν αυτά που λÎω εδÏŽ. Θα Îδινα αξία στα πράγματα, ÏŒχι γι’ αυτÏŒ που αξίζουν αλλά γι’ αυτÏŒ που σημαίνουν. Θα κοιμÏŒμουν λίγο, θα ονειρευÏŒμουν πιο πολÏ, γιατί για κάθε λεπτÏŒ που κλείνουμε τα μάτια μας, χάνουμε 60 δευτερÏŒλεπτα φωτÏŒς. Θα συνÎχιζα ÏŒταν οι άλλοι σταματοÏσαν, θα ξυπνοÏσα ÏŒταν οι άλλοι κοιμοÏνταν. Θα άκουγα ÏŒταν οι άλλοι μιλοÏσαν και πÏŒσο θα απολάμβανα Îνα ωραίο παγωτÏŒ σοκολάτα!
Αν ο ΘεÏŒς μου δÏŽριζε Îνα κομμάτι ζωή, θα ντυνÏŒμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπροÏμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο ÏŒχι μÏŒνο το σÏŽμα, αλλά και την ψυχή μου. ΘεÎ μου, αν μποροÏσα, θα Îγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα με Îνα ÏŒνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα Îνα ποίημα του ΜπενεντÎτι και Îνα τραγοÏδι του Σεράτ θα ήταν η σερενάτα που θα τη χάριζα στη Σελήνη. Θα πÏŒτιζα με τα δάκρυά μου τα τριαντάφυλλα, για να νιÏŽσω τον πÏŒνο απ’ τα αγκάθια τους και το κοκκινωπÏŒ φιλί των πετάλων τους..
ΘεÎ μου, αν είχα Îνα κομμάτι ζωή…. Δεν θα άφηνα να περάσει οÏτε μια μÎρα χωρίς να πω στους ανθρÏŽπους ÏŒτι τους αγαπÏŽ. Θα Îκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστÎψουν ÏŒτι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζοÏσα ερωτευμÎνος με τον Îρωτα. Στους ανθρÏŽπους θα Îδειχνα πÏŒσο λάθος κάνουν που νομίζουν ÏŒτι παÏουν να ερωτεÏονται ÏŒταν γερνοÏν, χωρίς να καταλαβαίνουν ÏŒτι γερνοÏν ÏŒταν παÏουν να ερωτεÏονται. Στους γÎρους θα Îδειχνα ÏŒτι τον θάνατο δεν τον φÎρνουν τα γηρατειά, αλλά η λήθη. Έμαθα τÏŒσα πράγματα απÏŒ εσάς τους ανθρÏŽπους… Έμαθα πως ÏŒλοι θÎλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνοÏ, χωρίς να γνωρίζουν ÏŒτι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρÏŒπο που κατεβαίνεις την απÏŒκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως ÏŒταν το νεογÎννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρÏŽτη φορά, το δάχτυλο του πατÎρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα. Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιοÏται να κοιτά τον άλλον απÏŒ ψηλά μÏŒνο ÏŒταν πρÎπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τÏŒσα πολλά τα πράγματα που μπÏŒρεσα να μάθω απÏŒ εσάς, αλλά δεν θα χρησιμεÏσουν αλήθεια πολÏ, γιατί ÏŒταν θα με κρατοÏν κλεισμÎνο μÎσα σ’ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχÏŽς, θα πεθάνω.
Να λες αυτÏŒ που νιÏŽθεις και να κάνεις πάντα αυτÏŒ που σκÎφτεσαι. Αν ήξερα ÏŒτι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ Îβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχÏŒμουν στον ΚÏριο για να μπορÎσω να γίνω ο φÏλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ÏŒτι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ Îβλεπα να βγαίνεις απÏŒ την πÏŒρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σου Îδινα Îνα φιλί και θα σε φÏŽναζα ξανά για να σου δÏŽσω κι άλλα. Αν ήξερα ÏŒτι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφοÏσα κάθε σου λÎξη για να μπορÏŽ να τις ακοÏω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ÏŒτι αυτÎς θα ήταν οι τελευταίες στιγμÎς που σ’ Îβλεπα, θα Îλεγα ÏŒτι σ’ αγαπÏŽ και δεν θα υπÎθετα, ανÏŒητα, ÏŒτι το ξÎρεις ήδη.
Υπάρχει πάντα Îνα αÏριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα ÏŒπως πρÎπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μÎνει μÏŒνο το σήμερα, θα ‘θελα να σου πω πÏŒσο σ’ αγαπÏŽ και ÏŒτι ποτÎ δεν θα σε ξεχάσω. Το αÏριο δεν το Îχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νÎος είτε γÎρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλÎπεις τους ανθρÏŽπους που αγαπάς. Γι’ αυτÏŒ μην περιμÎνεις άλλο, καν’ το σήμερα, γιατί αν το αÏριο δεν Îρθει ποτÎ, θα μετανιÏŽσεις σίγουρα για τη μÎρα που δε βρήκες χρÏŒνο για Îνα χαμÏŒγελο, μια αγκαλιά, Îνα φιλί(ÏŒπως Îλεγα εγÏŽ: η μεταμÎλεια φοράει ξυλοπάπουτσα, σÏμφωνα με τον Ρίτσο) και ήσουν πολÏ απασχολημÎνος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτοÏς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πÏŒσο πολÏ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φÎρσου τους καλά, βρες χρÏŒνο για να τους πεις «συγνÏŽμη», «συγχÏŽρεσε με», «σε παρακαλÏŽ», «ευχαριστÏŽ» κι ÏŒλα τα λÏŒγια αγάπης που ξÎρεις.
Κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφÎς σου σκÎψεις. Ζήτα απÏŒ τον ΚÏριο τη δÏναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σÎνα.
Gabriel Jose Garcia Marquez
Ο ΓκαμπριÎλ Γκαρσία Μάρκες αναγνωρισμÎνος απÏŒ πολλοÏς ως Îνας απÏŒ τους μεγαλÏτερους συγγραφείς του κÏŒσμου. ΓεννημÎνος στην Κολομβία το 1928 και αγαπημÎνος ως Gabo απÏŒ τους εκατομμÏρια αναγνÏŽστες του. Το 1982 τιμήθηκε με το βραβείο ΝÏŒμπελ Λογοτεχνίας και επίσης είναι άρρηκτα συνδεδεμÎνος με το μαγικÏŒ ρεαλισμÏŒ. Το πιο διάσημο Îργο του είναι το μυθιστÏŒρημα «ΕκατÏŒ ΧρÏŒνια Μοναξιάς» ÏŒπου θεωρείται Îνα απÏŒ τα πιο αντιπροσωπευτικά αυτοÏ του λογοτεχνικοÏ είδους.
Η αναγγελία του θανάτου του αποδείχθηκε ανακριβής. Είναι γνωστÏŒ ÏŒμως απÏŒ τον αδελφÏŒ του Jaime ÏŒτι τα τελευταία χρÏŒνια ταλαιπωρείται απÏŒ καρκίνο των λεμφαδÎνων και γεροντική άνοια. Πριν αποσυρθεί απÏŒ τη δημÏŒσια ζωή λÏŒγω των προβλημάτων του φημολογείται ÏŒτι Îστειλε την παραπάνω αποχαιρετιστήρια επιστολή στους φίλους του. ΔημοσιεÏτηκε στην εφημερίδα La Republica με τίτλο «Η μαριονÎτα».
ΣκÎψου… πριν μιλήσεις!
