Τι χÏώμα Îχει ο ΈÏωτας;
-Τι χρÏŽμα Îχει η λÏπη; ΡÏŽτησε το αστÎρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξÎφτι κάποιου σÏννεφου που περνοÏσε βιαστικά. Δεν άκουσες; Σε ρÏŽτησα τι χρÏŽμα Îχει η λÏπη;
-Έχει το χρÏŽμα που παίρνει η θάλασσα την ÏŽρα που γÎρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της. Ένα βαθÏ Î¬γριο μπλε.
-Τι χρÏŽμα Îχουν τα ÏŒνειρα;
-Τα ÏŒνειρα Îχουν το χρÏŽμα του δειλινοÏ.
-Τι χρÏŽμα Îχει η χαρά;
-Το χρÏŽμα του μεσημεριοÏ, αστεράκι μου.
-Και η μοναξιά;
-Η μοναξιά Îχει χρÏŽμα μενεξελί.
-Τι ÏŒμορφα που είναι τα χρÏŽματα! Θα σου χαρίσω Îνα ουράνιο τÏŒξο, να το ρίχνεις επάνω σου ÏŒταν κρυÏŽνεις. Το αστÎρι Îκλεισε τα μάτια του και ακοÏμπησε στο φράχτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
-Και η αγάπη; ΞÎχασα να σε ρωτήσω, τι χρÏŽμα Îχει η αγάπη;
-Το χρÏŽμα που Îχουν τα μάτια του ΘεοÏ, απάντησε το δÎντρο.
-Τι χρÏŽμα Îχει ο Îρωτας;
-Ο Îρωτας Îχει το χρÏŽμα του φεγγαριοÏ, ÏŒταν είναι πανσÎληνος. Έτσι, ε; Ο Îρωτας Îχει το χρÏŽμα του φεγγαριοÏ, είπε τ’ αστÎρι…
ΑπÏŒσπασμα απÏŒ «Το χρÏŽμα του φεγγαριοÏ» της ΑλκυÏŒνης Παπαδάκη
Ένα συγκινητικÏŒ μυθιστÏŒρημα ÏŒπου η συγγραφÎας αγγίζει την ψυχή μας παρομοιάζοντας τα δυνατά συναισθήματα με τα Îντονα χρÏŽματα του ουράνιου τÏŒξου. ΒÎβαια ακÏŒμη και Îνας τυφλÏŒς μπορεί να νιÏŽσει το χρÏŽμα του Îρωτα! Γιατί ίσως ο Îρωτας να μην Îχει χρÏŽμα ή ίσως να Îχει πολλά. ΣημαντικÏŒ στη ζωή μας είναι, αυτά τα πανÎμορφα χρÏŽματα και κατά συνÎπεια τα βαθιά αισθήματα να μποροÏμε να τα βιÏŽνουμε!
Η ΑλκινÏŒη Παπαδάκη είναι μια απÏŒ τις μεγαλÏτερες μορφÎς της σÏγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Σας παραθÎτω τη βιογραφία της, ÏŒπως την αποτυπÏŽνει η ίδια η συγγραφÎας σε πρÏŽτο πρÏŒσωπο: «Γεννήθηκα στο Νιο ΧωριÏŒ, πολÏ κοντά στα Χανιά. Ο πατÎρας μου ήταν δάσκαλος. Η μάνα μου, ονειροπÏŒλα. ÎŒσο ήμουνα παιδί, η οικογÎνεια μου περνοÏσε δÏσκολες ÏŽρες Îως τραγικÎς καταστάσεις. Έτσι, αναγκάστηκα να ψάχνω απÏŒ τÏŒτε τα μονοπάτια της φυγής. Εκείνη την εποχή μιλοÏσα με τα δÎντρα, τις κάργιες που φÏŽλιαζαν στα κυπαρίσσια του κήπου μας, τους θάμνους και τις πÎτρες. Μου άρεσε, ακÏŒμη, να φÎρνω στο μυαλÏŒ μου διάφορες λÎξεις και ν’ ανακαλÏπτω το χρÏŽμα και τη μυρωδιά τους. Τελείωσα τη Γαλλική Σχολή και Ïστερα ήρθα στην Αθήνα με τ’ ÏŒνειρο ν’ αλλάξω τον κÏŒσμο. Άρχισα τις επαναστάσεις και τις ανατροπÎς και το μÏŒνο που κατάφερα ήταν να σπάω συνεχÏŽς τα μοÏτρα μου. ΕυτυχÏŽς που ÏŒλα Îγιναν Îτσι ακριβÏŽς ÏŒπως Îγιναν. Χαλάλι. Είδα, Îμαθα κι Îνιωσα τÏŒσα πολλά! ÎŒταν κατάλαβα πως δεν μποροÏσα ν’ αλλάξω τον κÏŒσμο, είπα: Εντάξει θ’ αλλάξω τον εαυτÏŒ μου. ΠολÏ το διασκÎδασα που την πάτησα κι εκεί. Τελικά σκÎφτομαι, προς το παρÏŒν δηλαδή γιατί πάντα το ψάχνω, πως η επανάσταση είναι να’ χεις τα μάτια της ψυχής σου ανοιχτά, να επιμÎνεις, ν’ αγαπάς τη ζωή και να φροντίζεις να μην τη μολÏνεις με το πÎρασμά σου. ÎŒσο για το γράψιμο, Îγραφα απÏŒ παιδί. Το πρÏŽτο μου γραφτÏŒ ήταν Îνα ραβασάκι στο ΘεÏŒ. Η αλήθεια είναι πως, ÏŒταν μεγάλωσα αρκετά, Îκανα φιλÏŒτιμες προσπάθειες να μην μπλεχτÏŽ στα γρανάζια της λογοτεχνίας. ΦοβÏŒμουνα μήπως κάποια μÎρα αυτή η ιστορία με καπελÏŽσει. Μάταιος κÏŒπος! Φαίνεται πως μερικοί γεννιοÏνται με τοÏτη την περίεργη διαστροφή στο κεφαλάκι τους».
ΣκÎψου… πριν μιλήσεις!
