Η ευθÏνη της αγάπης από το ΜικÏÏŒ Î Ïίγκιπα
Η ΑλεποÏ κοίταξε το ΜικρÏŒ Πρίγκιπα, για πολλή ÏŽρα.
-Σε παρακαλÏŽ εξημÎρωσÎ με! Είπε.
-Το θÎλω, απάντησε ο μικρÏŒς πρίγκιπας, αλλά δεν Îχω πολÏ χρÏŒνο. Έχω να ανακαλÏψω φίλους και πολλά πράγματα να γνωρίσω.
-Γνωρίζουμε μονάχα τα πράγματα που εξημερÏŽνουμε, είπε η αλεποÏ. Οι άνθρωποι δεν Îχουν πια καιρÏŒ να γνωρίζουν τίποτα. Τ’ αγοράζουν ÏŒλα Îτοιμα απ’ τους εμπÏŒρους. Επειδή ÏŒμως δεν υπάρχουν Îμποροι που να πουλάν φίλους, οι άνθρωποι δεν Îχουν πια φίλους. Αν θÎλεις Îνα φίλο, εξημÎρωσÎ με.
-Τι πρÎπει να κάνω; Είπε ο μικρÏŒς πρίγκιπας.
-Χρειάζεται μεγάλη υπομονή, απάντησε η αλεποÏ. Στην αρχή θα καθίσεις κάπως μακριά μου, Îτσι, στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιοÏ κι εσÏ δε θα λες τίποτα. Ο λÏŒγος είναι πηγή παρεξηγήσεων. Κάθε μÎρα, ÏŒμως, θα μπορείς να κάθεσαι ÏŒλο και πιο κοντά…
Την επÏŒμενη μÎρα ο μικρÏŒς πρίγκιπας ξαναήρθε.
-Θα ήταν καλÏτερα αν ερχÏŒσουν την ίδια πάντα ÏŽρα, είπε η αλεποÏ. Αν Îρχεσαι, για παράδειγμα, στις τÎσσερις τα’ απÏŒγευμα απÏŒ τις τρεις θ’ αρχίζω να είμαι ευτυχισμÎνη. ÎŒσο περνάει η ÏŽρα τÏŒσο πιο ευτυχισμÎνη θα νιÏŽθω. Στις τÎσσερις πια θα κάθομαι σε αναμμÎνα κάρβουνα και θ’ ανησυχÏŽ. Θ’ ανακαλÏψω την αξία της ευτυχίας. Αν Îρχεσαι ÏŒμως ÏŒποτε λάχει, δε θα ξÎρω ποτÎ τι ÏŽρα να φορÎσω στην καρδιά μου τα γιορτινά της… Χρειάζεται κάποια τελετή.
-Τι πάει να πει τελετή; Είπε ο μικρÏŒς πρίγκιπας.
-Είναι κι αυτÏŒ κάτι που Îχει ξεχαστεί απÏŒ καιρÏŒ, είπε η αλεποÏ. Είναι αυτÏŒ που κάνει μια μÎρα να μη μοιάζει με τις άλλες, μια ÏŽρα με τις άλλες ÏŽρες. Υπάρχει, για παράδειγμα, μια τελετή στους κυνηγοÏς. ΧορεÏουν την ΠÎμπτη με τα κορίτσια του χωριοÏ. Η ΠÎμπτη λοιπÏŒν είναι υπÎροχη μÎρα. Πάω και κάνω βÏŒλτα ίσαμε τ’ αμπÎλι. Αν οι κυνηγοί χÏŒρευαν οποτεδήποτε, οι μÎρες θα Îμοιαζαν σαν ÏŒλες, κι εγÏŽ δε θα είχα ποτÎ διακοπÎς.
Έτσι ο μικρÏŒς πρίγκιπας εξημÎρωσε την αλεποÏ. Κι ÏŒταν πλησίασε η ÏŽρα του αποχωρισμοÏ:
-Αχ, είπε η αλεποÏ… Θα κλάψω.
-ΕσÏ φταις, είπε ο μικρÏŒς πρίγκιπας, εγÏŽ δεν ήθελα το κακÏŒ σου, εσÏ θÎλησες να σε εξημερÏŽσω…
-Σωστά, είπε η αλεποÏ.
-Τι κÎρδισες λοιπÏŒν;
-ΚÎρδισα, είπε η αλεποÏ, το χρÏŽμα του σταριοÏ. Έπειτα πρÏŒσθεσε.
-Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα. Θα καταλάβεις πως το δικÏŒ σου είναι μοναδικÏŒ στον κÏŒσμο. Θα ξανάρθεις να με αποχαιρετήσεις και θα σου χαρίσω Îνα μυστικÏŒ. Ο μικρÏŒς πρίγκιπας πήγε να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα.
-Δε μοιάζετε καθÏŒλου με το δικÏŒ μου τριαντάφυλλο, δεν είσαστε τίποτα ακÏŒμα, τους είπε. Κανείς δε σας Îχει εξημερÏŽσει και δεν Îχετε εξημερÏŽσει κανÎναν. Είσαστε ÏŒπως ήταν η αλεποÏ Î¯δια μ’ Î¬λλες εκατÏŒ χιλιάδες. Γίναμε ÏŒμως φίλοι και τÏŽρα είναι μοναδική στον κÏŒσμο.
Και τα τριαντάφυλλα στÎκονταν θιγμÎνα.
-Είσαστε ÏŒμορφα, ÏŒμως είσαστε άδεια, τους είπε ακÏŒμα. Δεν πεθαίνει κανείς για σας. ΒÎβαια, το δικÏŒ μου τριαντάφυλλο Îνας απλÏŒς περαστικÏŒς θα Îλεγε πως σας μοιάζει. ÎŒμως εκείνο μÏŒνο του Îχει περισσÏŒτερη σημασία απ’ ÏŒλα εσάς, αφοÏ εκείνο είναι που πÏŒτισα. ΑφοÏ εκείνο Îβαλα κάτω απ’ τη γυάλα. ΑφοÏ εκείνο προστάτεψα με το παραβάν. ΑφοÏ σ’ εκείνο σκÏŒτωσα τις κάμπιες (εκτÏŒς απÏŒ δÏο τρεις για να γίνουν πεταλοÏδες). ΑφοÏ εκείνο άκουσα να παραπονιÎται ή να κομπιάζει ή κάποιες φορÎς ακÏŒμα να σωπαίνει. ΑφοÏ είναι το τριαντάφυλλÏŒ μου.
Και ξαναγÏρισε στην αλεποÏ:
-Αντίο, είπε…
Αντίο, είπε η αλεποÏ. Να το μυστικÏŒ μου. Είναι πολÏ απλÏŒ: μÏŒνο με την καρδιά βλÎπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλÎπουν.
-Την ουσία τα μάτια δεν την βλÎπουν, επανÎλαβε ο μικρÏŒς πρίγκιπας για να το θυμάται.
-Είναι ο χρÏŒνος που ξÏŒδεψες για το τριαντάφυλλÏŒ σου που το κάνει τÏŒσο σημαντικÏŒ.
-Είναι ο χρÏŒνος που ξÏŒδεψα για το τριαντάφυλλÏŒ μου… είπε ο μικρÏŒς πρίγκιπας, για να το θυμάται.
-Οι άνθρωποι ξÎχασαν αυτήν την αλήθεια, είπε η αλεποÏ.
-Μα εσÏ δεν πρÎπει να την ξεχάσεις. Γίνεσαι για πάντα υπεÏθυνος για ÏŒτι Îχεις εξημερÏŽσει. Είσαι υπεÏθυνος για το τριαντάφυλλÏŒ σου…
-Είμαι υπεÏθυνος για την τριαντάφυλλÏŒ μου… Ξανάπε ο μικρÏŒς πρίγκιπας, για να το θυμάται…
Antoine de Saint Exupery
Σας παρÎθεσα το πιο αγαπημÎνο μου απÏŒσπασμα απÏŒ τον ΜικρÏŒ Πρίγκιπα του ΕξυπερÏ ο οποίος με τον απλÏŒ φαινομενικά τρÏŒπο αλλά βαθÏτατα φιλοσοφικÏŒ, μας προτρÎπει να αναγνωρίσουμε την αγάπη μÎσω της ευθÏνης. Το μήνυμά που μας στÎλνει είναι να είμαστε υπεÏθυνοι για ÏŒτι Îχουμε εξημερÏŽσει, για ÏŒτι δηλαδή αγαπάμε επειδή πιστεÏει ÏŒτι η αγάπη είναι μια διαρκής ευθÏνη. ÎŒπως επίσης, ο χρÏŒνος που περνάμε με το τριαντάφυλλÏŒ μας (το σÏντροφÏŒ μας) είναι αυτÏŒς που το κάνει ξεχωριστÏŒ για εμάς. Το δικÏŒ μας τριαντάφυλλο είναι μοναδικÏŒ στον κÏŒσμο και το φροντίζουμε αφιερÏŽνοντας τον εαυτÏŒ μας.
Ο συγγραφÎας μας καλεί να στραφοÏμε σε ÏŒσα Îχουν αξία συμβουλεÏοντάς μας να αντιλαμβανÏŒμαστε τα πράγματα που συμβαίνουν γÏρω μας με την ψυχή. Να βλÎπουμε με την καρδιά και ÏŒχι με τα μάτια γιατί η καρδιά με την αγάπη της μας δίνει Îναν πιο ουσιαστικÏŒ τρÏŒπο ζωής. Μας προτρÎπει να κρίνουμε με τις πράξεις που δεχÏŒμαστε και ÏŒχι με τα λÏŒγια. Τα πράγματα που αξίζουν βρίσκονται κρυμμÎνα πÎραν ÏŒσων βλÎπουν οι άνθρωποι με τα δεδομÎνα τους.
ΜικρÏŒς πρίγκιπας θα μποροÏσε να γίνει ο καθÎνας μας. Η σχÎση του με την αλεποÏ είναι πολÏ φιλική. Του ζητάει να την «ημερÏŽσει» δηλαδή να καλλιεργηθεί μια ειλικρινή και Îμπιστη φιλία μεταξÏ τους. ÎŒταν την αποχαιρετά του χαρίζει το μυστικÏŒ της για τη φιλία και τις σχÎσεις ανάμεσα στους ανθρÏŽπους. Τον βοήθησε να καταλάβει ÏŒτι το λουλοÏδι του είναι ξεχωριστÏŒ, είναι αυτÏŒ που δίνει νÏŒημα στη ζωή του, είναι σχÎση ζωής, είναι η μοναδική του αγάπη. Παρ’ ÏŒλου που το αγνÏŒησε και το εγκατÎλειψε για να γνωρίσει άλλους ανθρÏŽπους σε άλλους πλανήτες στο τÎλος καταλαβαίνει πÏŒσο μάταιο είναι και προσπαθεί να γυρίσει πίσω στο λουλοÏδι του θυσιάζοντας τα πάντα. Δεν ξÎρουμε τι βρίσκει επιστρÎφοντας στον πλανήτη του και στο λουλοÏδι του… ο καθÎνας δίνει το δικÏŒ του τÎλος ÏŒπως ακριβÏŽς συμβαίνει και στη ζωή μας!
ΣκÎψου… πριν μιλήσεις!
