Ο Πλατωνικός ΜÏθος του ‘Άλλου ΜισοÏ’ δια στόματος ΑÏιστοφάνη
Ο ευρηματικÏŒς μÏθος για τα διπλά ανθρÏŽπινα ÏŒντα
(τους ΣτρογγυλοÏς ΑνθρÏŽπους)
…… καταρχήν υπήρχε το ανδρÏŒγυνο, το οποίο συνδÏαζε το αρσενικÏŒ και το θηλυκÏŒ μαζί. Το σÏŽμα αυτÏŒ ήταν στρογγυλÏŒ, Îχοντας ολÏŒγυρα πλάτη και πλευρά. Είχε τÎσσερα χÎρια, τÎσσερα πÏŒδια ίσα με τα χÎρια και δÏο πρÏŒσωπα που ήταν στραμμÎνα σε αντίθετες κατευθÏνσεις. Το σÏŽμα προχωροÏσε ÏŒρθιο είτε προς τη μία κατεÏθυνση είτε προς την άλλη. ÎŒποτε επιθυμοÏσε να τρÎξει με ταχÏτητα ÏŒπως οι ακροβάτες τεντÏŽνουν προς τα πάνω τα πÏŒδια και κάνουν τοÏμπες, εναλλάσσοντας χÎρια- πÏŒδια, Îτσι και αυτÏŒ στηριζÏŒταν σε χÎρια- πÏŒδια, που τÏŒτε ήταν οκτÏŽ στο σÏνολο και μετακινιÏŒταν σαν στεφάνι κυκλικά με ταχÏτητα. Ήταν πλάσματα που δε γνÏŽριζαν το σαρκικÏŒ Îρωτα γιατί αναπαράγονταν με γονιμοποίηση του εδάφους. Ως προς την αντοχή και τη σωματική δÏναμη ήταν ισχυρά και κυρίαρχα γι’ αυτÏŒ απÎκτησαν μεγάλη Îπαρση. Μάλιστα συναγωνίζονταν και με τους θεοÏς επιχειρÏŽντας να κατασκευάσουν ανάβαση προς τον ουρανÏŒ με σκοπÏŒ να τους επιτεθοÏν. Ο Δίας λοιπÏŒν μαζί με τους υπÏŒλοιπους θεοÏς προβληματίζονταν γιατί απÏŒ τη μία πλευρά δεν ήθελαν να τα κατακεραυνÏŽσουν αφανίζοντας το είδος τους, ÏŒπως είχε γίνει με τους γίγαντες, και απÏŒ την άλλη δεν ήθελαν να τα αφήσουν να συμπεριφÎρονται με αναίδεια. Τελικά μετά κÏŒπων και βασάνων ο Δίας μηχανεÏτηκε τον τρÏŒπο να τους αποδυναμÏŽσει. Έκοψε τον καθÎνα στα δÏο πιστεÏοντας ÏŒτι μ’ αυτÏŒν τον τρÏŒπο θα γίνουν ασθενÎστεροι, πιο χρήσιμοι αλλά και αριθμητικά περισσÏŒτεροι. Έτσι λοιπÏŒν διχοτÏŒμησε την ανθρÏŽπινη φÏση δημιουργÏŽντας τα δÏο μισά. ΑπÏŒ τÏŒτε ο καθÎνας τους αναζητάει μÏŒνος του, το άλλο του μισÏŒ για να ξαναβρεί τη χαμÎνη ολοκλήρωσή του.
ΕξαιρετικÏŒ το ενδιαφÎρον απÏŒ πολλÎς απÏŒψεις. Βεβαίως ÏŒλοι γνωρίζουμε ÏŒτι πρÏŒκειται για μÏθο. ÎŒλοι ÏŒμως τον Îχουμε ονειρευτεί, ÏŒλοι Îχουμε ευχηθεί να τον ζήσουμε παρά τις αμφιβολίες μας για την Ïπαρξή του. Ποιος απÏŒ εμάς δε θα επιθυμοÏσε να ισχÏει ως πραγματικÏŒτητα!…. να νοιÏŽθουμε ÏŒτι Îχουμε βρει το απÏŒλυτο μισÏŒ μας για να μας συμπληρÏŽνει, για να μας διÏŽχνει απÏŒ τη μοναξιά, για να μοιραζÏŒμαστε το χρÏŒνο μας, την καθημερινÏŒτητα μας απÏŒ τα πιο σημαντικά Îως τα πιο ασήμαντα που προκÏπτουν στη ζωή μας.
Κατά τη γνÏŽμη μου αυτή είναι η αλήθεια που αναζητάμε. Τη συνάντηση με την άλλη μισή ψυχή μας, την αγάπη δηλαδή που δεν Îχει ÏŒρους και ÏŒρια! Το Îνα μισÏŒ να τρÎχει με πÏŒθο για να ξαναενωθεί με το άλλο μισÏŒ του. Να βάζει τα χÎρια ο Îνας γÏρω απÏŒ τον άλλο και να σφιχταγκαλιάζονται γιατί επιθυμοÏν να ξαναενωθοÏν για να ξαναβροÏν την ολοκλήρωσή τους. Ο καθÎνας απÏŒ εμάς να αναζητά το ταίρι του, να σμίξει το ζευγάρι που ονομάζουμε ‘ταιριαστÏŒ’ , ‘πλασμÎνο ο Îνας για τον άλλον’! Άρα εκείνο που κατά βάθος επιθυμοÏμε είναι η προσπάθεια να ολοκληρωθοÏμε, η προσπάθεια να βρει ο καθÎνας απÏŒ εμάς το δικÏŒ του ‘Îτερον ήμισυ’ και να δεθεί μαζί του.
Ο Îˆριχ Φρομ υποστηρίζει ÏŒτι η επιθυμία για αμοιβαία συγχÏŽνευση είναι ριζωμÎνη στον άνθρωπο και δίχως αυτήν την ανάγκη η ανθρωπÏŒτητα δε θα μποροÏσε να επιβιÏŽσει οÏτε μία μÎρα!
ΣκÎψου… πριν μιλήσεις!








