Î Îντε χÏόνια χωÏίς τον ΑÏχιεπίσκοπο ΧÏιστόδουλο!
ΠÎντε χρÏŒνια συμπληρÏŽνονται απÏŒ την εκδημία του ΑρχιεπισκÏŒπου ΧριστοδοÏλου.
Η μνήμη του παραμÎνει ζωντανή στις καρδιÎς ÏŒχι μÏŒνο ÏŒσων τον γνÏŽρισαν, αλλά και ÏŒσων πίστεψαν σ’ εκείνον, στα χαρίσματά του, στην πορεία που χάραξε για την Εκκλησία στην Ελλάδα, στην ελπίδα και την παράκληση που το πρÏŒσωπÏŒ του σκÏŒρπιζε σε ÏŒσους συνωστίζονταν για να τον δοÏνε, να τον χαιρετήσουν, να τον ακοÏσουν, ακÏŒμη κι αν δεν συμφωνοÏσαν μαζί του.
Γιατί τÏŒσο στην αρχιερατεία του στο ΒÏŒλο, αλλά και, κυρίως, στην αρχιεπισκοπία του στην Αθήνα Îνα είναι βÎβαιο: ÏŒτι δεν πÎρασε απαρατήρητος.
ΠιστεÏοντες και μη, αδιάφοροι και εχθροί, ταγοί και απλÏŒς κÏŒσμος γνÏŽριζαν ÏŒτι υπήρχε. ÎŒτι ήταν εκφραστής της Εκκλησίας.
ÎŒτι εκείνη στο πρÏŒσωπÏŒ του είχε βρει τον ηγÎτη που Îκανε πολλοÏς, αν ÏŒχι ÏŒλους, να συζητοÏνε και να ζητοÏνε να μάθουν τι λÎει η Εκκλησία.
ΑυτÏŒ το «τι λÎει η Εκκλησία;», κατά τη γνÏŽμη μας Îλειψε, μετά την εκδημία του ΧριστÏŒδουλου. Δεν ήταν μÏŒνο θÎμα προσωπικÏŒτητας και χαρίσματος.
Ήταν και αποτÎλεσμα του ζήλου και της εργατικÏŒτητάς του. Της επιθυμίας του ο κÏŒσμος να συζητά τις θÎσεις της Εκκλησίας.
ΑκÏŒμη κι αν τα ÏŒσα Îλεγε δεν ήταν ευχάριστα. ΑκÏŒμη κι αν ήταν τετριμμÎνα. Και αυτή η συζήτηση δεν ήταν μία μÏŒδα. Ήταν η μεγάλη αναλαμπή ενÏŒς θεσμοÏ που μπορεί να αγγίζει, ιδίως κατά τις μεγάλες εορτÎς, τις καρδιÎς των πολλÏŽν, αλλά δεν μπÏŒρεσε οÏτε μπορεί να κάνει Îνα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας να υπερβεί την αντίληψη ÏŒτι η Εκκλησία υπάρχει μÏŒνο για να ταÎζει τους φτωχοÏς και να ασχολείται με τη μεταθανάτια πραγματικÏŒτητα.
Ο ΧριστÏŒδουλος Îβγαλε την Εκκλησία στο προσκήνιο. ΤÏŒλμησε και Îθιξε ÏŒλα τα θÎματα που απασχολοÏν τον σÏγχρονο άνθρωπο.
Με λÏŒγο ουσιαστικÏŒ και προφητικÏŒ. Ενίοτε και λαÏŠκίστικο και δημαγωγικÏŒ. Δεν κρÏφτηκε, ακÏŒμη και στα λάθη του.
Πίστεψε στις δυνατÏŒτητες του σÏŽματος της Εκκλησίας, επισκÏŒπων, κληρικÏŽν, μοναχÏŽν, λαÏŠκÏŽν, μολονÏŒτι και ο ίδιος Îβλεπε ÏŒτι συνολικά ήταν περιορισμÎνες.
Και θÎλησε και μÏŒχθησε μÎσω της επικοινωνίας, των θείων λειτουργιÏŽν ανά την Ελλάδα, του λÏŒγου, του διαλÏŒγου, της παγκÏŒσμιας εμβÎλειας της προσωπικÏŒτητάς του, να ξαναδÏŽσει στην Ελλαδική Εκκλησία την αρχοντιά που είχε λησμονήσει.
Πολλοί τον κατÎκριναν. Ιδίως ενδοεκκλησιαστικοί. Συνεπίσκοποί του που δεν άντεχαν την σÏγκριση μαζί του. ΘεολÏŒγοι και διανοοÏμενοι που Îψαχναν να βροÏνε τα αρνητικά του, γιατί εκείνος ήθελε την Εκκλησία κοντά στο λαÏŒ αρνοÏμενος μια ελιτίστικη λογική, ÏŒχι ÏŒμως απÏŒ αδυναμία κατανÏŒησης των απÏŒψεÏŽν τους, γιατί η μÏŒρφωσή του υπήρξε μοναδική.
Μετά το θάνατÏŒ του δÏŒθηκε η δυνατÏŒτητα σ’ αυτοÏς τους κÏκλους να εφαρμÏŒσουν τις ιδÎες τους και η Εκκλησία επανήλθε στην χρησιμÏŒτητα των συσσιτίων, του κοινωνικοÏ Îργου και της μεταθανάτιας ζωής, κάνοντας το τμήμα εκείνο της κοινωνίας, το οποίο είχε αρχίσει να ενδιαφÎρεται, να επιστρÎψει στην καθημερινÏŒτητά του και πολλοÏς να νοσταλγοÏν το «ΧριστÏŒδουλÏŒ τους».
Γιατί και οι καλÏτερες ιδÎες, αν δεν μποροÏν να αγγίξουν μÎσω των προσÏŽπων την κοινωνία και τις καρδιÎς των πολλÏŽν, στην καλÏτερη περίπτωση προκαλοÏν το σεβασμÏŒ και την συγκατάβαση, συνήθως ÏŒμως την πλήρη αδιαφορία. Και αν περιοριζÏŒταν η αδιαφορία στις ιδÎες και στα πρÏŒσωπα, μικρÏŒ το κακÏŒ.
Η αδιαφορία ÏŒμως επεκτείνεται και προς την ÏŒλη πορεία της Εκκλησίας, καθÏŽς επικράτησαν τελικά οι αντιλήψεις, για τις οποίες ο ΧριστÏŒδουλος πάλεψε να μην δεσπÏŒζουν. Άλλαι αι βουλαί του ΘεοÏ.
Η ιστορία θα αποτιμήσει την δεκάχρονη αρχιεπισκοπία του ΧριστÏŒδουλου. Εμείς, Îχοντάς τον γνωρίσει και Îχοντας λάβει απÏŒ τα χÎρια του την ιερωσÏνη και, τολμοÏμε να ποÏμε, Îμπνευση ιεραποστολικής μαρτυρίας της Εκκλησίας στη ζωή του κÏŒσμου, Îχουμε να καταθÎσουμε στην συμπλήρωση πÎντε χρÏŒνων απÏŒ τη εκδημία του ÏŒτι η αρχιεπισκοπία του δε βρήκε την Εκκλησία της Ελλάδος Îτοιμη για αποφασιστικά βήματα, για συλλογική πορεία προς μία κατεÏθυνση διαλÏŒγου με το παρÏŒν και το μÎλλον και επανεÏρεσης των στοιχείων της ταυτÏŒτητάς μας που θα μας δÏŽσουν αληθινά στηρίγματα εφεξής.
Ο ΧριστÏŒδουλος πίστευε στην Εκκλησία, με ÏŒλες τις αδυναμίες των ανθρÏŽπων της. Ίσως οι θÎσεις του να ήταν πιο συντηρητικÎς απÏŒ ÏŒ,τι οι περιστάσεις χρειάζονταν.
Έριξε ÏŒμως γÎφυρες διαλÏŒγου με το παρÏŒν και προείδε το αÏριο, το οποίο βιÏŽνουμε με μεγάλη απογοήτευση σήμερα.
Γιατί ο ΧριστÏŒδουλος εγκαίρως προείπε και κατÎδειξε τα της αποτυχίας του πολιτισμοÏ να ξεδιψάσει την πνευματική δίψα του ανθρÏŽπου, να οδηγήσει την κοινωνία σε ανθρωπιά, αλληλεγγÏη και αγάπη, παρÏŒτι πρÏŒτεινε χρήματα και απολαÏσεις και τÏŒνισε την ανάγκη να ξαναβροÏμε στην παιδεία και στον πολιτισμÏŒ τα τιμιÏŽτατα του γÎνους μας.
Αφήσαμε, στο τÎλος, την απήχηση της παρουσίας του ΧριστÏŒδουλου στους νÎους. Πάντοτε Îνα τμήμα της νεολαίας θα Îχει σχÎση με την Εκκλησία. Είναι τα παιδιά που οι οικογÎνειÎς τους πιστεÏουν.
Ο ΧριστÏŒδουλος ÏŒμως απÏŒ την πρÏŽτη στιγμή Îκανε πολλοÏς νÎους, αδιάφορους και αρνητικοÏς για την Εκκλησία, αν μη τι άλλο, να θÎλουν να ακοÏσουν και ίσως να γνωρίσουν τι λÎει η Εκκλησία, πÏŽς είναι, τι δίνει και τι ζητά απÏŒ το νÎο. ΑυτÏŒ το «ελάτε ÏŒπως είστε», για το οποίο κατηγορήθηκε, άνοιξε τις πÏŒρτες της Εκκλησίας στους νÎους.
Η ευθÏνη ÏŒμως απÏŒ εκεί και πÎρα ανήκε και ανήκει στον καθÎνα που διακονεί την Εκκλησία. Κι εδÏŽ, πÎντε χρÏŒνια μετά, μάλλον η μελαγχολία μας απομÎνει.
ΠÎντε χρÏŒνια χωρίς το ΧριστÏŒδουλο. ÎŒταν Îνα πρÏŒσωπο είναι χαρισματικÏŒ, Îχει τη δυνατÏŒτητα να ανοίξει δρÏŒμους εκεί που διακονεί.
Το χάρισμα βεβαίως μπορεί να αποτελÎσει και την παγίδα που δεν θα επιτρÎψει στο πρÏŒσωπο να δει εγκαίρως λάθη και παραλείψεις ή να μην υπολογίσει τις επιθÎσεις των εχθρÏŽν του και να ηττηθεί.
ΑυτÏŒ ÏŒμως το οποίο κανείς δεν δικαιοÏται να πει για το ΧριστÏŒδουλο είναι ÏŒτι δεν αφιÎρωσε τον εαυτÏŒ του, τα χαρίσματά του, τις δυνάμεις του, την εργατικÏŒτητα και τον κÏŒπο του στο μήνυμα του Ευαγγελίου και στη ζωή της Εκκλησίας. Ίσως περισσÏŒτερο σε θεσμικÏŒ και κοινωνικÏŒ επίπεδο, γιατί εκεί ήταν το μεγάλο του προτÎρημα.
ÎŒμως η σχÎση του με τους ανθρÏŽπους, με το λαÏŒ του ΘεοÏ, η ακάματη πορεία του, Îδειξαν ÏŒτι Îνας λÏŒγος που χρησιμοποίησε για τον εαυτÏŒ του, «φορτÏŽσου το φορτίο τους», αποτÎλεσε το κλειδί που μπορεί να ερμηνεÏσει την προσωπικÏŒτητά του.
Το «φορτÏŽσου το φορτίο τους», δείχνει την μείζονα αρετή του ΧριστÏŒδουλου: την αγάπη. Την ψυγείσα στη ζωή μας και την αποÏσα απÏŒ τον κÏŒσμο και τον πολιτισμÏŒ μας.
Πολλοί, με επίκληση την πνευματικÏŒτητα, προτιμοÏν την Εκκλησία της σιωπής.
Την Εκκλησία που λειτουργεί ως ο κÏŒκκος του σιναπιοÏ. Την Εκκλησία που δεν ενοχλεί. Την Εκκλησία που διαφυλάσσει την ενÏŒτητα προσφÎροντας υπηρεσίες. Είναι μία θεÏŽρηση κι αυτή. Κατανοείται.
ΑπÏŒ τον ΧριστÏŒδουλο ÏŒμως τÎθηκε στην πράξη η μεγάλη πρÏŒκληση: στην Ελλάδα είχαμε μια Εκκλησία στηριγμÎνη στον εναγκαλισμÏŒ της με το κράτος. Και ÏŒχι μÏŒνο οικονομικά.
Το θÎμα των ταυτοτήτων Îδειξε ÏŒτι η πολιτεία δεν θÎλει πλÎον αυτÏŒ τον εναγκαλισμÏŒ. Ο αγÏŽνας του ΧριστÏŒδουλου Îδωσε παράταση στη σχÎση, γιατί φάνηκε ÏŒτι η πολιτεία, πÎρα απÏŒ την επίδειξη δÏναμης, δεν είναι Îτοιμη να χωρίσει με την Εκκλησία. Σήμερα η Εκκλησία χρειάζεται για να μην υπάρχει κοινωνική αναταραχή.
Αργά ή γρήγορα ÏŒμως θα Îρθει και πάλι στο προσκήνιο το ερÏŽτημα της επÏŒμενης ημÎρας. ÎŒχι τÏŒσο για την πολιτεία, η οποία βρίσκεται σε πλήρη πνευματική και πολιτισμική αφασία.
Αλλά για την Εκκλησία, στην οποία διασÏŽζεται ακÏŒμη Îνα «λείμμα» που αναζητεί. Την ημÎρα που η Εκκλησία θα ελευθερωθεί, εκοÏσα ή άκουσα, απÏŒ τον εναγκαλισμÏŒ με το κράτος θα χρειαστεί ηγÎτες που θα την οδηγήσουν μÎσα απÏŒ τις συμπληγάδες της φτÏŽχειας, της αδυναμίας διαλÏŒγου με την εποχή και της ανάγκης για Îμπνευση ενÏŒς ήθους που θα αγκαλιάσει τον σÏνολο άνθρωπο, απαντÏŽντας στους υπαρξιακοÏς προβληματισμοÏς του και ισορροπÏŽντας ανάμεσα στις πνευματικÎς και υλικÎς δυσκολίες του.
Ο ΧριστÏŒδουλος άνοιξε δρÏŒμους. Ελπίζουμε και προσευχÏŒμαστε η Εκκλησία να προετοιμαστεί γι’ αυτή την επÏŒμενη ημÎρα, ÏŒχι εναποθÎτοντας τα πάντα στην Θεία ΠρÏŒνοια, αλλά εργαζÏŒμενη στη γραμμή που χάραξε ο αρχιεπίσκοπος των καρδιÏŽν του λαοÏ.
romfea.gr
