Î Ïιν 30 χÏόνια «Îφυγε» η Έλλη ΛαμπÎτη
Η Îˆλλη ΛαμπÎτη υπήρξε κορυφαία ηθοποιÏŒς του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου του 1926 στα Βίλια Αττικής. Το πραγματικÏŒ της ÏŒνομα ήταν Έλλη ΛοÏκου.
ΠατÎρας της ήταν ο ΚÏŽστας ΛοÏκος, ιδιοκτήτης ταβÎρνας, και μητÎρα της η Αναστασία Σταμάτη.
Ο παπποÏς της, γνωστÏŒς ως Καπετάν-Σταμάτης, είχε πολεμήσει στο πλευρÏŒ του ΚολοκοτρÏŽνη, κατά την επανάσταση του 1821.
Το 1928 η οικογÎνειά της μετακÏŒμισε στην Αθήνα. Δεκατρία χρÏŒνια αργÏŒτερα, η Έλλη Îδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του ΕθνικοÏ Θεάτρου, αλλά απορρίφθηκε. ΩστÏŒσο, το ταλÎντο της αναγνωρίστηκε απÏŒ τη Μαρίκα ΚοτοποÏλη, που την πήρε κοντά της και σÏντομα Îγινε η αγαπημÎνη της μαθήτρια.
Μάλιστα, της είχε τÏŒση εμπιστοσÏνη, ÏŽστε της επÎτρεψε να διαβάσει ακÏŒμη και τις ερωτικÎς επιστολÎς που είχε λάβει απÏŒ τον Ίωνα ΔραγοÏμη, στις αρχÎς του 20ου αιÏŽνα. Εκείνη τη χρονιά απÎκτησε και το νÎο της επÏŽνυμο, το οποίο το επÎλεξε απÏŒ το βιβλÎ¯ο «ΑστραπÏŒγιανος» του ΑριστοτÎλη Βαλαωρίτη.
ΠολÏ σÏντομα, το 1942, Îκανε την πρÏŽτη επίσημη θεατρική της εμφάνιση, στο Îργο «Η Χάννελε πάει στον Παράδεισο» του Χάουπτμαν. ΤÎσσερα χρÏŒνια αργÏŒτερα καθιερÏŽθηκε ως ηθοποιÏŒς εξαιρετικής εσωτερικÏŒτητας, με τον «Γυάλινο ΚÏŒσμο» στο ΘÎατρο ΤÎχνης του ΚαρÏŒλου Κουν. Την ίδια χρονιά Îκανε και το κινηματογραφικÏŒ της ντεμποÏτο, στην ταινÎ¯α «ΑδοÏλωτοι Σκλάβοι».
ΑπÏŒ το 1948 συνεργάστηκε με τον σκηνοθÎτη ΚÏŽστα ΜουσοÏρη, τον μεγάλο αντίπαλο του Κουν. Εκείνη τη χρονιά γνωρίστηκε και με τον ΑλÎκο Αλεξανδράκη, τον πρÏŽτο μεγάλο της Îρωτα.
Το 1950 παντρεÏτηκε με τον Μάριο Πλωρίτη. Ο γάμος τους, ÏŒμως, δεν άντεξε για πολÏ. ΧÏŽρισαν τρία χρÏŒνια αργÏŒτερα, ÏŒταν η Έλλη γνÏŽρισε τον Δημήτρη Χορν. Μαζί Îγραψαν μία απÏŒ τις πιο αστραφτερÎς σελίδες στην υποκριτική τÎχνη. ΣυγκρÏŒτησαν δικÏŒ τους θίασο, μαζί με τον ΓιÏŽργο Παππά, ανεβάζοντας Îργα ÏŒπως: «Ο βροχοποιÏŒς», «ΝυφικÏŒ Κρεβάτι», «Το παιχνίδι της Μοναξιάς», κ.α.
Στη μεγάλη οθÏŒνη, υπήρξαν συμπρωταγωνιστÎς στην «Κάλπικη Λίρα» (1956) του ΓιÏŽργου ΤζαβÎλα. Άλλες κινηματογραφικÎς επιτυχίες της Έλλης ΛαμπÎτη, αυτής της περιÏŒδου, είναι το «Κυριακάτικο ΞÏπνημα» (1954), «Το κορίτσι με τα μαÏρα» (1956) και «Το τελευταίο ψÎμα» (1957) του Μιχάλη Κακογιάννη.
ΠαρÏŒτι η Έλλη ΛαμπÎτη και ο Δημήτρης Χορν υπήρξαν αγαπημÎνο ζευγάρι στη ζωή και στο σανίδι, η σχÎση τους Îφτασε στο τÎλος της το 1959. Δήλωσαν ÏŒτι θα ξανασυνεργαστοÏν σÏντομα, κάτι ÏŒμως που δεν Îγινε ποτÎ.
Έως τÏŒτε η Έλλη είχε χάσει τη μητÎρα της, τρία αδÎρφια κι Îνα μωρÏŒ που θα αποκτοÏσε με τον Χορν. Η μÏŒνη αχτίδα σ' αυτά τα τραγικά χρÏŒνια ήταν η γνωριμία της με τον ΑμερικανÏŒ συγγραφÎα ΓουÎικμαν, ο οποίος υπήρξε ο επÏŒμενος σÏζυγÏŒς της Îως το 1976.
Η δεκαετία του '70 ήταν εξίσου σκληρή για την Έλλη ΛαμπÎτη. Εξαιτίας της λαχτάρας της για την απÏŒκτηση ενÏŒς παιδιοÏ, ενεπλάκη σε μία δικαστική περιπÎτεια, που κράτησε τÎσσερα χρÏŒνια. Οι φυσικοί γονείς της μικρής Ελίζας, που είχε υιοθετήσει, διεκδίκησαν και πήραν την κηδεμονία του παιδιοÏ το 1974.
Τα επÏŒμενα χρÏŒνια ήταν μία μάχη με την επάρατο νÏŒσο, απÏŒ την οποία είχε προσβληθεί απÏŒ το 1967. Δεν το Îβαλε κάτω και συνÎχισε να παίζει στο θÎατρο, αποσπÏŽντας εντυπωσιακÎς κριτικÎς.
Η τελευταία της εμφάνιση ήταν το 1981, στο Îργο «Σάρα - Τα παιδιά ενÏŒς κατÏŽτερου θεοÏ», ÏŒπου Îπαιξε θαυμαστά το ρÏŒλο της κωφάλαλης Σάρας. Λίγο αργÏŒτερα, η υγεία της επιδεινÏŽθηκε. Έχασε τη φωνή της και τελικά άφησε την τελευταίας της πνοή στις 3 Σεπτεμβρίου του 1983, στο αμερικάνικο νοσοκομείο ÏŒπου νοσηλευÏŒταν.
Η ζωή της γράφτηκε σε βιβλίο απÏŒ τον καλÏŒ της φίλο ΦρÎντυ ΓερμανÏŒ κι Îγινε μπεστ σÎλερ, 13 χρÏŒνια μετά το θάνατÏŒ της.
sansimera.gr
