Το τελευταίο γÏάμμα του Τσε ΓκεβάÏα στον ΦιντÎλ ΚάστÏο
Την 1η Απριλίου 1965 ο Τσε Γκεβάρα συντάσσει το τελευταίο του γράμμα προς τον ΦιντÎλ Κάστρο, στο οποίο εξηγεί τους λÏŒγους απομάκρυνσης του απÏŒ την Κουβανική ΚυβÎρνηση. Το γράμμα εκφωνήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1965, απÏŒ τον ΦιντÎλ σε δημÏŒσια τελετή, μπροστά στα παιδιά και τη γυναίκα του Γκεβάρα.
ÎŒπως τÏŒνισε ο Κάστρο, «το γράμμα δεν φÎρει ημερομηνία, αφοÏ θα Îπρεπε να διαβαστεί στην πιο κατάλληλη στιγμή, αλλά στην πραγματικÏŒτητα γράφτηκε φÎτος την 1η Απριλίου 1965».
Το γράμμα:
«ΦιδÎλ,
Θυμάμαι τοÏτη τη στιγμή πολλά πράγματα, τÏŒτε που σε γνÏŽρισα στο σπίτι της Μαρίας Αντονία, τÏŒτε που μου πρÏŒτεινες να Îρθω μαζί σας, ÏŒλη την Îνταση των προετοιμασιÏŽν.
Κάποια μÎρα ήρθαν και ρÏŽτησαν ποιος θα Îπρεπε να ειδοποιηθεί σε περίπτωση θανάτου μας, και η υπαρκτή πιθανÏŒτητα να γίνει κάτι τÎτοιο μας συγκλÏŒνισε ÏŒλους. ΑργÏŒτερα μάθαμε πως ήταν αλήθεια, πως σε μία επανάσταση ή νικά ή πεθαίνεις (αν είναι αληθινή). Πολλοί σÏντροφοι Îπεσαν στη του δρÏŒμου προς τη νίκη.
Σήμερα ÏŒλα Îχουν Îνα τÏŒνο λιγÏŒτερο δραματικÏŒ, γιατί είμαστε πιο ÏŽριμοι. Τα γεγονÏŒτα ÏŒμως επαναλαμβάνονται. ΝιÏŽθω πως Îχω πια εκπληρÏŽσει το μÎρος εκείνο του χρÎους μου που με Îδενε με την κουβανική επανάσταση στο Îδαφος της, και σας αποχαιρετÏŽ, εσÎνα, τους συντρÏŒφους, το λαÏŒ σου που είναι και πια δικÏŒς μου.
ΠαραιτοÏμαι επίσημα απÏŒ τα καθήκοντα μου στην ηγεσία του ΚÏŒμματος, απÏŒ τη θÎση του υπουργοÏ, απÏŒ το βαθμÏŒ του κομαντάντε, απÏŒ την κουβανική υπηκοÏŒτητα. Καμιά νομική σχÎση δεν με συνδÎει με την ΚοÏβα, μÏŒνο δεσμοί άλλου είδους, που δεν μποροÏν να σπάσουν ÏŒπως οι διορισμοί σε κάποιες θÎσεις.
Κοιτάζοντας τη ζωή μου μÎχρι τÏŽρα, πιστεÏω πως Îχω δουλÎψει με αρκετή τιμιÏŒτητα και αφοσίωση για την εδραίωση της επαναστατικής νίκης. Το μοναδικÏŒ μου κάπως σοβαρÏŒ σφάλμα είναι που δεν είχα περισσÏŒτερη εμπιστοσÏνη σ’ εσÎνα και τις πρÏŽτες στιγμÎς στη ΣιÎρα ΜαÎστρα και που δεν είχα καταλάβει αρκετά γρήγορα τις δυνατÏŒτητες σου σαν καθοδηγητή και επαναστάτη. Έζησα θαυμάσιες ημÎρες και Îνιωσα πλάι σου την περηφάνια να ανήκω στο λαÏŒ μας τις λαμπερÎς μÎρες μα και τις θλιβερÎς μÎρες της κρίσης στην ΚαραÏŠβική.
Σπάνια Îλαμψε τÏŒσο Îνας πολιτικÏŒς ÏŒσο εκείνες τις ημÎρες, και νιÏŽθω περήφανος που σε ακολοÏθησα δίχως δισταγμοÏς, που ταυτίστηκα με τον τρÏŒπο που σκÎφτεσαι, βλÎπεις και εκτιμάς τους κινδÏνους και τις αρχÎς.
Άλλες χÏŽρες του κÏŒσμου ζητάνε τη συμβολή των σεμνÏŽν μου προσπαθειÏŽν. ΕγÏŽ μπορÏŽ να κάνω αυτÏŒ που εσÎνα δεν σου επιτρÎπεται, λÏŒγω των ευθυνÏŽν σου απÎναντι στη ΚοÏβα, και Îφτασε η ÏŽρα να αποχωριστοÏμε.
Ας γίνει γνωστÏŒ λοιπÏŒν πως το κάνω με Îνα μίγμα χαράς και πÏŒνου. Αφήνω εδÏŽ ÏŒ,τι πιο αγνÏŒ ανάμεσα στις ελπίδες σαν δημιουργοÏ και ÏŒ,τι πιο αγαπητÏŒ ανάμεσα στις αγαπημÎνες μου υπάρξεις. Και αφήνω Îναν λαÏŒ που με αγάπησε σαν παιδί του. ΑυτÏŒ αποδυναμÏŽνει Îνα μÎρος απÏŒ το πνεÏμα μου. Στα νÎα πεδία μαχÏŽν θα μεταφÎρω την πίστη που εσÏ μου Îχει εμπνεÏσει, το επαναστατικÏŒ πνεÏμα του λαοÏ μου, την αίσθηση ÏŒτι εκπληρÏŽνω το πιο ιερÏŒ χρÎος μου : να αγωνίζομαι ενάντια στον ιμπεριαλισμÏŒ ÏŒπου και αν αυτÏŒς βρίσκεται. ΑυτÏŒ ανακουφίζει και θεραπεÏει οποιαδήποτε βαθιά πληγή.
ΛÎω για ακÏŒμη μία φορά πως απαλλάσσω την ΚοÏβα απÏŒ οποιαδήποτε ευθÏνη, εκτÏŒς απÏŒ αυτή που πηγάζει απÏŒ το παράδειγμα της. Και αν οι τελευταίες μου ÏŽρες με βρουν κάτω απÏŒ άλλους ουρανοÏς, η τελευταία μου σκÎψη θα είναι γι’ αυτÏŒν τον λαÏŒ και ειδικά για σÎνα.
Σε ευχαριστÏŽ για ÏŒσα με Îμαθες και για το παράδειγμα σου, στο οποίο θα προσπαθήσω να είμαι πιστÏŒς μÎχρι και τις τελευταίες συνÎπειες των πράξεων μου. Ταυτίστηκα πάντα με την εξωτερική πολιτική της επανάστασης μας και εξακολουθÏŽ να νιÏŽθω αυτή την ταÏτιση. Οπουδήποτε και να σταθÏŽ θα νιÏŽθω την ευθÏνη του να είμαι κουβανÏŒς επαναστάτης και σαν τÎτοιος θα δρω. Δεν αφήνω στην γυναίκα και στα παιδιά μου τίποτα υλικÏŒ και δεν λυπάμαι: χαίρομαι που είναι Îτσι τα πράγματα. Δεν ζητÏŽ τίποτα γι’ αυτοÏς, γιατί το κράτος θα τους δÏŽσει τα απαραίτητα για να ζήσουν και να μορφωθοÏν.
Πολλά θα ήταν τα πράγματα που θα είχα να πω σε εσÎνα και στο λαÏŒ μας, μα νιÏŽθω πως είναι περιττά. Οι λÎξεις δεν μποροÏν να εκφράσουν ÏŒσα θα ήθελα και δεν αξίζει τον κÏŒπο να μουτζουρÏŽνω τα χαρτιά.
Πάντοτε ως τη νίκη !
Πατρίδα ή θάνατος !
Σε αγκαλιάζω με ÏŒλη μου την επαναστατική ζÎση».
*****
Με αυτÏŒ το αποχαιρετιστήριο γράμμα ο Γκεβάρα εγκαταλείπει την ΚοÏβα με σκοπÏŒ να «μεταφÎρει την επανάσταση σε ÏŒλο τον κÏŒσμο».
tvxs.gr
