ΕΛΛΗÎΙΚΗ: Oμιλείται και γÏάφεται επί 4.000 χÏόνια!
"Η ελληνική και η κινÎζικη είναι οι μÏŒνες γλÏŽσσες με συνεχή ζÏŽσα παρουσία απÏŒ τους ίδιους λαοÏς και στον ίδιο χÏŽρο εδÏŽ και 4.000 Îτη. ÎŒλες οι γλÏŽσσες θεωροÏνται κρυφοελληνικÎς, με πλοÏσια δάνεια απÏŒ την μητÎρα των γλωσσÏŽν, την ελληνική". (Francisco Adrados, γλωσσολÏŒγος).
Tο πρÏŽτο μεγάλο πλήγμα που δÎχθηκε η Ελληνική γλÏŽσσα ήταν η μεταρρÏθμιση του 1976 με την κατάργηση των αρχαίων ΕλληνικÏŽν και η δια νÏŒμου καθιÎρωση της Δημοτικής και του μονοτονικοÏ, που σήμερα κατάντησε ατονικÏŒ.
Έτερο μεγάλο πλήγμα είναι ÏŒτι η οικογÎνεια και ο δάσκαλος αντικαταστάθηκαν απÏŒ την τηλεÏŒραση, που ασκεί ολÎθρια επίδραση ÏŒχι μÏŒνο στην γλÏŽσσα, αλλά και στον χαρακτήρα και στο ήθος. (ΑντÏŽνης Κουνάδης, ακαδημαÏŠκÏŒς)
Το CNN σε συνεργασία με την εταιρεία υπολογιστÏŽν apple ετοίμασαν Îνα εÏκολο πρÏŒγραμμα εκμάθησης ελληνικÏŽν προς τους αγγλÏŒφωνους και ισπανÏŒφωνους των ΗΠΑ. Το σκεπτικÏŒ αυτής της πρωτοβουλίας ήταν ÏŒτι η ελληνική εντείνει το ορθολογικÏŒ πνεÏμα, ξÏνει το επιχειρηματικÏŒ πνεÏμα και προτρÎπει τους πολίτες προς την δημιουργικÏŒτητα.
ΜετρÏŽντας τις διαφορετικÎς λÎξεις που Îχει η κάθε γλÏŽσσα βλÎπουμε ÏŒτι ÏŒλες Îχουν απÏŒ αρκετÎς χιλιάδες, άρα είναι αδÏνατο να υπάρξει γραφή που να Îχει τÏŒσα γράμματα ÏŒσες και οι λÎξεις μιας γλÏŽσσας, γιατί κανÎνας δε θα θυμÏŒταν τÏŒσα πολλά σÏμβολα.
Το ίδιο ισχÏει και με τις διαφορετικÎς συλλαβÎς των λÎξεων (π.χ. τις: α, αβ, βα, βρα, βε, ου) που Îχει η κάθε γλÏŽσσα.
ΜετρÏŽντας επίσης τους διαφορετικοÏς φθÏŒγγους των λÎξεων (τους: α, β, γ.) που Îχει η κάθε γλÏŽσσα βλÎπουμε ÏŒτι αυτοί είναι σχετικά λίγοι, είναι μÏŒλις 20, δηλαδή οι εξής: α, ε, ο, ου, ι, κ, γ, χ, τ, δ, θ, π, β, φ, μ, ν, λ, ρ, σ, ζ , ÏŒμως, αν καταγράφουμε τις λÎξεις μÏŒνο ως Îχουν φθογγικά, δε διακρίνονται οι ομÏŒηχες, π.χ.: «τίχι» = τείχη, τοίχοι, τÏχη, τÏχει, «καλί» = καλοί & καλή & καλεί.
ΕπομÎνως, δεν είναι δυνατÏŒ να υπάρξει γραφή που να Îχει τÏŒσα γράμματα ÏŒσοι και οι διαφορετικοί φθÏŒγγοι των λÎξεων. Προ αυτοÏ του προβλήματος οι άνθρωποι κατάφυγαν σε διάφορα τεχνάσματα, για να επιτÏχουν την καταγραφή του προφορικοÏ λÏŒγου, κυριÏŒτερα των οποίων είναι το αιγυπτιακÏŒ και το ελληνικÏŒ.
Το τÎχνασμα που επινÏŒησαν οι αρχαίοι Έλληνες προκειμÎνου να καταφÎρουν να καταγράφουν φωνητικά τις λÎξεις, ήταν η χρησιμοποίηση απÏŒ τη μια τÏŒσων γραμμάτων ÏŒσοι και οι φθÏŒγγοι των λÎξεων, φωνηÎντων και συμφÏŽνων, δηλαδή των γραμμάτων: Α(α), Β(β), Γ(γ). και απÏŒ την άλλη κάποιων ομÏŒφωνων γραμμάτων, δηλαδή των: Ω(ο) & Ο(ο), Η(η) & Υ(υ) & Ι(ι) με τα οποία, βάσει κανÏŒνων, αφενÏŒς υποδείχνεται η ετυμολογία (= το μÎρος λÏŒγου ή ο τÏπος κ.τ.λ.), άρα το ακριβÎς νÏŒημα των λÎξεων και αφετÎρου διακρίνονται οι ομÏŒηχες λÎξεις, πρβ π.χ.: τÏχη & τείχη & τÏχει & τοίχοι, λίπη & λείπει & λÏπη.
Παράβαλε π.χ. ÏŒτι στην ελληνική γραφή Îχει κανονιστεί να γράφουμε το τελευταίο φωνήεν των ρημάτων με τα γράμματα – ω, ει και των πτωτικÏŽν με τα – ο,ι,η, ÏŽστε να διακρίνονται οι ομÏŒηχοι τÏποι: καλÏŽ & καλÏŒ, καλεί & καλή, σÏκο & σήκω, φιλί & φυλή, φιλÏŽ & φÏλο. Παράβαλε ομοίως ÏŒτι στην ελληνική γραφή Îχει κανονιστεί να γράφουμε τα κÏρια ονÏŒματα με κεφαλαίο γράμμα και τα κοινά με μικρÏŒ, για διάκριση των ομÏŒφωνων λÎξεων: νίκη & Νίκη, αγαθή & Αγαθή.
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Τα Ελληνικά είναι η μÏŒνη γλÏŽσσα στον κÏŒσμο που ομιλείται και γράφεται συνεχÏŽς επί 4.000 τουλάχιστον συναπτά Îτη, καθÏŽς ο Arthur Evans διÎκρινε τρεις φάσεις στην ιστορία της Μινωικής γραφής, εκ των οποίων η πρÏŽτη απÏŒ το 2000 π.Χ. ÏŽς το 1650 π.Χ.
Μπορεί κάποιος να διαφωνήσει και να πει ÏŒτι τα Αρχαία και τα ΝÎα Ελληνικά είναι διαφορετικÎς γλÏŽσσες, αλλά κάτι τÎτοιο φυσικά και είναι τελείως αναληθÎς.
Ο Î¯διος ο ΟδυσσÎας ΕλÏτης είπε «ΕγÏŽ δεν ξÎρω να υπάρχει παρά μία γλÏŽσσα, η ενιαία Ελληνική γλÏŽσσα. Το να λÎει ο Έλληνας ποιητής, ακÏŒμα και σήμερα, ο ουρανÏŒς, η θάλασσα, ο ήλιος, η σελήνη, ο άνεμος, ÏŒπως το Îλεγαν η ΣαπφÏŽ και ο Αρχίλοχος, δεν είναι μικρÏŒ πράγμα. Είναι πολÏ σπουδαίο. ΕπικοινωνοÏμε κάθε στιγμή μιλÏŽντας με τις ρίζες που βρίσκονται εκεί. Στα Αρχαία».
Ο μεγάλος διδάσκαλος του γÎνους Αδαμάντιος Κοραής είχε πει: «ÎŒποιος χωρίς την γνÏŽση της Αρχαίας επιχειρεί να μελετήσει και να ερμηνεÏσει την ΝÎαν, ή απατάται ή απατά».
Παρ’ ÏŒτι πÎρασαν χιλιάδες χρÏŒνια, ÏŒλες οι ΟμηρικÎς λÎξεις Îχουν διασωθεί μÎχρι σήμερα. Μπορεί να μην διατηρήθηκαν ατÏŒφιες, άλλα Îχουν μείνει στην γλÏŽσσα μας μÎσω των παραγÏŽγων τους.
Μπορεί να λÎμε νερÏŒ αντί για Ïδωρ αλλά λÎμε υδροφÏŒρα, υδραγωγείο και αφυδάτωση. Μπορεί να μην χρησιμοποιοÏμε το ρήμα δÎρκομαι (βλÎπω) αλλά χρησιμοποιοÏμε την λÎξη οξυδερκής. Μπορεί να μην χρησιμοποιοÏμε την λÎξη αυδή (φωνή) αλλά παρ’ ÏŒλα αυτά λÎμε άναυδος και απηÏδησα.
Επίσης, σήμερα δεν λÎμε λωποÏς τα ροÏχα, αλλά λÎμε την λÎξη «λωποδÏτης» που σημαίνει «αυτÏŒς που βυθίζει (δÏει) το χÎρι του μÎσα στο ροÏχο σου (λωπή) για να σε κλÎψει».
Η Γραμμική Β’ είναι και αυτή καθαρά Ελληνική, γνήσιος πρÏŒγονος της Αρχαίας Ελληνικής. Άγγλος αρχιτÎκτονας Μάικλ ΒÎντρις, αποκρυπτογράφησε βάση κάποιων ευρημάτων την γραφή αυτή και απÎδειξε την ΕλληνικÏŒτητά της. ΜÎχρι τÏŒτε φυσικά ÏŒλοι αγνοοÏσαν πεισματικά Îστω και το ενδεχÏŒμενο να ήταν Ελληνική. Το γεγονÏŒς αυτÏŒ Îχει τεράστια σημασία καθÏŽς πάει τα Ελληνικά αρκετοÏς αιÏŽνες ακÏŒμα πιο πίσω στα βάθη της ιστορίας. Αυτή η γραφή σίγουρα ξενίζει, καθÏŽς τα σÏμβολα που χρησιμοποιεί είναι πολÏ διαφορετικά απÏŒ το σημερινÏŒ Αλφάβητο.
Παρ’ ÏŒλα αυτά, η προφορά είναι παραπλήσια, ακÏŒμα και με τα ΝÎα Ελληνικά. Για παράδειγμα η λÎξη «TOKOSOTA» σημαίνει «ΤοξÏŒτα» (κλητική). Είναι γνωστÏŒ ÏŒτι «κ» και σ» στα Ελληνικά μας κάνει «ξ» και με μια απλή επιμεριστική ιδιÏŒτητα ÏŒπως κάνουμε και στα μαθηματικά βλÎπουμε ÏŒτι η λÎξη αυτή εδÏŽ και τÏŒσες χιλιετίες δεν άλλαξε καθÏŒλου.
ΑκÏŒμα πιο κοντά στην Νεοελληνική, ο «Î¬νεμος», που στην Γραμμική Β’ γράφεται «ANEMO», καθÏŽς και «ράπτης», «Îρημος» και «τÎμενος» που είναι αντίστοιχα στην Γραμμική Β’ «RAPTE», «EREMO», «TEMENO», και πολλά άλλα παραδείγματα.
Υπολογίζοντας ÏŒμως Îστω και με τις συμβατικÎς χρονολογίες, οι οποίες τοποθετοÏν τον ÎŒμηρο γÏρω στο 1.000 π.Χ., Îχουμε το δικαίωμα να ρωτήσουμε: ΠÏŒσες χιλιετίες χρειάστηκε η γλÏŽσσα μας απÏŒ την εποχή που οι άνθρωποι των σπηλαίων του ΕλληνικοÏ χÏŽρου την πρωτοάρθρωσαν με μονοσÏλλαβους φθÏŒγγους μÎχρι να φτάσει στην εκπληκτική τελειÏŒτητα της Ομηρικής επικής διαλÎκτου, με λÎξεις ÏŒπως «ροδοδάκτυλος», λευκÏŽλενος», «ωκÏμορος», κτλ;
Ο ΠλοÏταρχος στο «Περί Σωκράτους δαιμονίου» μας πληροφορεί ÏŒτι ο Αγησίλαος ανακάλυψε στην Αλίαρτο τον τάφο της Αλκμήνης, της μητÎρας του ΗρακλÎους, ο οποίος τάφος είχε ως αφιÎρωμα «πίνακα χαλκοÏν Îχοντα γράμματα πολλά θαυμαστά, παμπάλαια…» Φανταστείτε περί πÏŒσο παλαιάς γραφής πρÏŒκειται, αφοÏ οι ίδιοι οι αρχαίοι Έλληνες την χαρακτηρίζουν «αρχαία»
Φυσικά, δεν γίνεται ξαφνικά, «απÏŒ το πουθενά» να εμφανιστεί Îνας ÎŒμηρος και να γράψει δÏο λογοτεχνικά αριστουργήματα, είναι προφανÎς ÏŒτι απÏŒ πολÏ πιο πριν πρÎπει να υπήρχε γλÏŽσσα (και γραφή) υψηλοÏ επιπÎδου. Πράγματι, απÏŒ την αρχαία Ελληνική Γραμματεία γνωρίζουμε ÏŒτι ο ÎŒμηρος δεν υπήρξε ο πρÏŽτος, αλλά ο τελευταίος και διασημÏŒτερος μιας μεγάλης σειράς επικÏŽν ποιητÏŽν, των οποίων τα ονÏŒματα Îχουν διασωθεί (ΚρεÏŽφυλος, ΠρÏŒδικος, Αρκτίνος, Αντίμαχος, Κιναίθων, Καλλίμαχος) καθÏŽς και τα ονÏŒματα των Îργων τους (Φορωνίς, ΦωκαÎς, ΔαναÎς, Αιθιοπίς, Επίγονοι, ΟιδιπÏŒδεια, Θήβαις…) δεν Îχουν ÏŒμως διασωθεί τα ίδια τα Îργα τους.
ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΝΕΩΝ ΛΕΞΕΩΝ
Η δÏναμη της Ελληνικής γλÏŽσσας βρίσκεται στην ικανÏŒτητά της να πλάθεται ÏŒχι μÏŒνο προθεματικά ή καταληκτικά, αλλά διαφοροποιÏŽντας σε μερικÎς περιπτÏŽσεις μÎχρι και την ρίζα της λÎξης (π.χ. «τρÎχω» και «τροχÏŒς» παρ’ ÏŒτι είναι απÏŒ την ίδια οικογÎνεια αποκλίνουν ελαφρÏŽς στην ρίζα).
Η Ελληνική γλÏŽσσα είναι ειδική στο να δημιουργεί σÏνθετες λÎξεις με απίστευτων δυνατοτήτων χρήσεις, πολλαπλασιάζοντας το λεξιλÏŒγιο.
Το διεθνÎς λεξικÏŒ Webster’s (Webster’s New International Dictionary) αναφÎρει: «Η Λατινική και η Ελληνική, ιδίως η Ελληνική, αποτελοÏν ανεξάντλητη πηγή υλικÏŽν για την δημιουργία επιστημονικÏŽν ÏŒρων», ενÏŽ οι Γάλλοι λεξικογράφοι Jean Bouffartigue και Anne-Marie Delrieu τονίζουν: «Η επιστήμη βρίσκει ασταμάτητα νÎα αντικείμενα ή Îννοιες. ΠρÎπει να τα ονομάσει. Ο θησαυρÏŒς των ΕλληνικÏŽν ριζÏŽν βρίσκεται μπροστά της, αρκεί να αντλήσει απÏŒ εκεί. Θα ήταν πολÏ περίεργο να μην βρει αυτÎς που χρειάζεται».
Ο Γάλλος συγγραφÎας Ζακ ΛακαριÎρ, Îκθαμβος μπροστά στο μεγαλείο της Ελληνικής, είχε δηλÏŽσει σχετικÏŽς: «Η Ελληνική γλÏŽσσα Îχει το χαρακτηριστικÏŒ να προσφÎρεται θαυμάσια για την Îκφραση ÏŒλων των ιεραρχιÏŽν με μια απλή εναλλαγή του πρÏŽτου συνθετικοÏ. Αρκεί κανείς να βάλει Îνα παν – πρÏŽτο – αρχί- υπÎρ- ή μια οποιαδήποτε άλλη πρÏŒθεση μπροστά σε Îνα θÎμα. Κι αν συνδυάσει κανείς μεταξÏ τους αυτά τα προθÎματα, παίρνει μια ατελείωτη ποικιλία διαβαθμίσεων. Τα προθÎματα εγκλείονται τα μεν στα δε σαν μια σημασιολογική κλίμακα, η οποία ορθÏŽνεται προς τον ουρανÏŒ των λÎξεων».
Στην Ιλιάδα του Ομήρου η ΘÎτις θρηνεί για ÏŒτι θα πάθει ο υιÏŒς της σκοτÏŽνοντας τον Έκτωρα «διÏŒ και δυσαριστοτοκείαν αυτήν ονομάζει». Η λÎξη αυτή απÏŒ μÏŒνη της είναι Îνα μοιρολÏŒι, δυς + άριστος + τίκτω (=γεννÏŽ) και σημαίνει ÏŒπως αναλÏει το ΕτυμολογικÏŒν το ΜÎγα «που για κακÏŒ γÎννησα τον άριστο».
Προ ολίγων ετÏŽν κυκλοφÏŒρησε στην Ελβετία το λεξικÏŒ ανÏπαρκτων λÎξεων (Dictionnaire Des Mots Inexistants) ÏŒπου προτείνεται να αντικατασταθοÏν ΓαλλικÎς περιφράσεις με μονολεκτικοÏς ÏŒρους απÏŒ τα Ελληνικά. Π.χ. androprere, biopaleste, dysparegorete, ecogeniarche, elpidophore, glossoctonie, philomatheem tachymathie, theopempte κλπ. περίπου 2.000 λήμματα με προοπτική περαιτÎρω εμπλουτισμοÏ.
Η ΑΚΡΙΒΟΛΟΓΙΑ
Διαβάστε την συνÎχεια εδÏŽ.
gr.news.yahoo.com
