Οι Î Ïαγματικοί Φτωχοί
ÎŒταν αφαιρείς απÏŒ Îναν άνθρωπο που δεν είναι Îτοιμος Îνα πρÏŒβλημα ή μια αρρÏŽστια είναι σαν να του απενεργοποιείς το σÏστημα συναγερμοÏ Î® να αφαιρείς κάποιον προνοητικÏŒ μειωτή ταχÏτητας. Εάν δεν είναι Îτοιμος τα επακÏŒλουθα είναι απρÏŒβλεπτα. Θα μποροÏσε να επιδεινωθεί η κατάσταση του σε σχÎση με την προηγοÏμενη. ΑυτÏŒς είναι και ο λÏŒγος που Îνας άνθρωπος δεν μπορεί να δεχθεί βοήθεια απ’ Îξω. ΜÏŒλις αφαιρεθεί μια αρρÏŽστια ή μια Îγνοια θα πρÎπει να την αντικαταστήσει αμÎσως με μια άλλη αρρÏŽστια ή μια άλλη Îγνοια συνήθως πιο Îντονες αποκαθιστÏŽντας σαν μια τÎλεια μηχανή ομοιοστασίας τις συνθήκες που αντιστοιχοÏν στο Είναι του. Ένας ψυχολογικÏŒς μηχανισμÏŒς οικουμενικής εμβÎλειας βρίσκεται ανÎκαθεν μπροστά στα μάτια μας κι ÏŒμως η λειτουργία του φαίνεται πως παραμÎνει ακÏŒμα ανεξήγητη. Οι άνθρωποι Îχουν δυσκολία να εγκαταλείψουν τα βάσανά τους, τους φÏŒβους τους, την ανασφάλεια. Έτσι γίνονται πάμπλουτοι σ’ αυτά. Σ’ αυτά τα «περιουσιακά» τους είναι προσκολλημÎνοι ÏŒπως ακριβÏŽς και στα πολυτιμÏŒτερα αγαθά τους τα οποία τους εμποδίζουν να εξελιχθοÏν. Η αιτιολÏŒγηση είναι ÏŒτι η ανθρωπÏŒτητα τα αντιλαμβάνεται σαν προστατευτικÎς ασπίδες.
«.. ποÏλησε τα υπάρχοντά σου, δÏŽστα στους φτωχοÏς και θα αποκτήσεις θησαυρÏŒ στον ουρανÏŒ, μετά Îλα και ακολοÏθησÎ με. Ο νÎος εκείνος ÏŒμως σαν άκουσε την απάντηση Îφυγε λυπημÎνος γιατί είχε κτήματα πολλά». Να ποιοι ήταν οι φτωχοί που μνημÏŒνευε το ευαγγÎλιο. ΔÏŽστε ÏŒτι Îχετε σε ÏŒποιον προσδοκάει να πάρει τη θÎση σας. Θα αντιληφθείτε ÏŒτι ÏŒλα αυτά που κατÎχετε στα οποία είστε προσκολλημÎνοι περισσÏŒτερο απ’ ÏŒτι και στην ίδια σας τη ζωή είναι φτωχά σε σχÎση με αυτά που θα Îρθουν.
Στο δικÏŒ μας σÏμπαν οτιδήποτε δεν εξελίσσεται, παρακμάζει. ΑκÏŒμη και στην ανθρÏŽπινη ζωή μας, κάθε στιγμή υπάρχουν δÏο πιθανÎς κατευθÏνσεις: ή προς τα πάνω ή προς τα κάτω. ΑυτÏŒς ως νÏŒμος της εξÎλιξης εφαρμÏŒζεται σε άτομα ή σε οργανισμοÏς, Îθνη και ολÏŒκληρους πολιτισμοÏς, Îχει καθολική ισχÏ. Χωρίς μια ÏŽθηση προς τα πάνω χωρίς την ειδική ενÎργεια της προσδοκίας να ανεβοÏμε η ζωή λυγίζει στον εαυτÏŒ της και παρακμάζει.
Οι πλοÏσιοι του Ευαγγελίου καταδικασμÎνοι να μην περάσουν απÏŒ το μάτι της βελÏŒνας να παραμείνουν μακριά απÏŒ την είσοδο της Βασιλείας δεν είναι οι Σκρουτζ Μακ Ντακ που κολυμποÏν στο χρυσάφι των θησαυροφυλακίων τους αλλά οι άνθρωποι που βάρυναν απÏŒ τη σαβοÏρα των αρνητικÏŽν συναισθημάτων απÏŒ τις προσκολλήσεις τους, απÏŒ τα αισθήματα ενοχής, λυγισμÎνοι απÏŒ το βάρος του φÏŒβου τÏŒσο της ζωής ÏŒσο και του θανάτου.
ΑπÏŒ τη «Σχολή των ΘεÏŽν» του Stefano Elio D’ Anna
Ο D’ Anna μας διδάσκει τον δρÏŒμο που πρÎπει να ακολουθήσουμε για να αποδράσουμε απÏŒ τη μίζερη πορεία μας. ΠετÏŽντας ÏŒλη τη σαβοÏρα που είναι οι φÏŒβοι μας, τα αρνητικά συναισθήματα και κάθε τι που μας απομακρÏνει απÏŒ τη θεÏŠκή μας υπÏŒσταση. Είναι Îνα ταξίδι επιστροφής στην Ïπαρξη, στην ουσία, στη γνησιÏŒτητα και στην αγάπη. ΠροÏ‹πÏŒθεση της αλλαγής είναι η αναγνÏŽριση της κατάστασης στην οποία ζοÏμε και η αντιμετÏŽπιση της κακής πλευράς του εαυτοÏ μας. ΠιστεÏει ÏŒτι η αιτία ÏŒλων των παγκÏŒσμιων προβλημάτων Îγκειται στα αρνητικά συναισθήματα που κυριαρχοÏν στην ανθρωπÏŒτητα. ΜÏŒνο μια προσωπική αναγÎννηση μια θεραπεία του «είναι» μας θα μας οδηγήσει σε μια αληθινή και ευτυχισμÎνη κοινωνία.
ΣκÎψου… πριν μιλήσεις!
