Όσο υπάÏχουν Έλληνες....... ΔÎσποινα Αχλαδιώτου
Ήταν και θα είναι η βασίλισσα ενÏŒς ελληνικοÏ νησιοÏ. Η αρχοντιά της στολίζε και στολίζει το νησί. Η δÏναμη της ίδια, ωσάν της Μπουμπουλίνας. Το πείσμα μας γεμάτο αγάπη και κάθε χτÏπος της καρδιάς της ηχοÏσε ελληνικά. ΔÎσποινα ΑχλαδιÏŽτου το ÏŒνομα της. Το νησί της η Ρω. Ενα νησάκι κοντά στο ΚαστελλÏŒριζο.
Η ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΡΩ
Είναι η γυναίκα που κάθε πατριÏŽτης Έλληνας θα ήθελα να της μοιάσει. Μα, το μεγαλείο της ψυχής της είναι ακατÏŒρθωτο για εμάς τους κÏβδηλους επαναστάτες. ÎŽψωσε το ανάστημα του σÏŽματÏŒς της μια μια Σημαία Ελληνική, ÏŒταν Ιταλοί και ΤοÏρκοι κατακτητÎς θÎλησαν την Ρω δικοί τους. Με μια αυτοσχÎδια Σημαία εξ αρχής να κυματίζει σε Îνα καλάμι , πολÎμισε τον εχθρÏŒ : „ Οι ασπρÏŒμαυρες γραμμÎς της ήταν οι φλÎβες μου, που μÎσα τους κÏλαγε το αίμα μου και με κρατοÏσε ζωντανή „. ΑνÏψωσε τη Σημαία σε εκείνο το σημείο του νησιοÏ για να το βλÎπουν οι εχθροί. Η λάμπα της Îκαιγε πάντα κάθε βράδυ, γιατί ÏŒπως Îλεγε ήθελε να καίει τις επιθυμίες κάποιων. Εκείνων των άπιστων στην Μικρασία απÎναντι ,που θα ήθελαν να ερημÏŽσει το νησί της. Ήθελε να φÎγγει φως , να γνωρίζουν ÏŒλοι εκείνοι πως υπάρχει ψυχή στη Ρω. Πάλεψε με φÏŒβους σαν άντρας. Αλλά ποτÎ δε σκÎφτηκε να εγκαταλείψει το νησί της. ΑκÏŒμα και με τον Α και Β ΠαγκÏŒσμιο ΠÏŒλεμο, ÏŒταν ο ελληνικÏŒς στρατÏŒς με εντολή του Άγγλου διοικητή πήγε στο νησί της να την πάρει ,αφοÏ βομβαρδισμÏŒς κατÎπνιξε τη χÏŽρα, η αρχÏŒντισσα αναφÏŽναξε το δικÏŒ της μεγάλο ÎŒχι. ΟÏτε εκείνη τη φοβερή στιγμή δεν εγκατÎλειψε το νησί της μάνας γης Ελλάδας. Σαν πιστÏŒ παιδί Îμεινε να φροντίζει την μάνα του ÏŒταν εκείνη πνιγÏŒταν στη λÎλαπα των εχθρÏŽν της. ΜÎχρι που ο πÏŒλεμος τελείωσε. Η μάνα γη ήταν ελεÏθερη. Οι εχθροί με σκυμμÎνο το κεφάλι σταμάτησαν να την κρατοÏν αιχμάλωτη. Ο ΕλληνικÏŒς στρατÏŒς ανÏψωσε για την μοναδική Κυρά της ΡÏŽ το καμάρι της, την ΓαλανÏŒλευκη σε ενα ψηλÏŒ κοντάρι. Της Îδωσε μετάλλια : „ ΤÏŽρα παιδάκια μου, γιατί μου το κάνατε ÏŒλα αυτά; Δεν Îκανα τίποτα σπουδαίο....“ ! Έτσι είπε η Κυρά της Ρω κατά την ημÎρα της απονομής των μεταλλίων απÏŒ το ΠολεμικÏŒ ΝαυτικÏŒ. Η μεγαλωσÏνη των ταπεινÏŽν σε ÏŒλο της το μεγαλείο της!
ÎŒσο ζω και το άιμα κυκλοφορεί στο κορμί μου, η σημαία θα κυματίζει περήφανη στον ιστÏŒ της. ÎŒσο θα υπάρχουν Έλληνες θα υπάρχει Ελλάδα. Ο ΘεÏŒς μας δεν την αφήνει να χαθεί. – Αυτά τα λÏŒγια της ΑρχÏŒντισσας ας φωτίζουν το δρÏŒμο της Ελλαδάς και του λαοÏ της. ΜÏŒνο η ψÏχη του λαοÏ ονομάζεται Ελλάδα.
Αλχαζίδου Χρ. Ελπίδα
ΠαιδαγωγÏŒς
