KIM PHUC- Ένα κορίτσι άγνωστο αλλά παράλληλα τόσο γνωστό! Από την Ελπίδα Αλχαζίδου.

KIM PHUC- Ένα κορίτσι άγνωστο αλλά παράλληλα τόσο γνωστό! Από την Ελπίδα Αλχαζίδου.live-in | Η Έξυπνη, Αντικειμενική και Εναλλακτική Ενημέρωση!
Δημοσίευση: 01-03-2014 ώρα 15:30:17

Πόσοι γνωρίζουμε την ιστορία της φωτογραφίας; Μια φωτογραφία = μια ιστορία, 1000 λέξεις οργής, αγανάκτησης και απέραντης συμπόνιας.

Στα μάτια μας η βραβευμένη φωτογραφία Πούλιτζερ ανακλάται ως μια ακόμα εικόνα τραγωδίας πολέμου. Για άλλους μια φευγαλέα εικόνα - ματιά άκρως αδιάφορη, για άλλους μια απέραντη εικόνα συναισθηματικής φόρτισης. Ίσως αυτή η ιστορία της φωτογραφίας να συγκινήσει και τους τολμηρά αδιάφορους.

Ένας ακόμα πόλεμος. Αυτή τη φορά στο Βιετνάμ. 8 Ιουνίου 1972, ακούγεται η φωνή ενός στρατιώτη να λέει « Πρέπει να φύγουμε, θα βομβαρδίσουν εδώ θα μας σκοτώσουν». Αυτές οι λέξεις αντηχούσαν στην τρομαγμένη καρδιά της μικρής Kim Phuc. Δευτερόλεπτα αργότερα ο ναός Cao Dan καταφύγιο της οικογένειας βομβαρδίζεται. Η μικρή σήκωσε το κεφάλι στον ουρανό. Έβλεπε μωβ και κίτρινες ουρές καπνού. Κανονικά ένα παιδί όταν σηκώνει το κεφάλι του στον ουρανό αντικρίζει τα χρώματα τις ίριδας, της δύσης, της ανατολής, το ουράνιο τόξο. Κι όμως η Kim έβλεπε καπνούς. Τους καπνούς όμως τους πήρε ο αέρας, τον πόνο της όμως κανένας αέρας δεν μπορούσε να τον πάρει μακριά. Φωνές παντού, έτρεχε μαζί με τα αδέρφια της για να σωθούν. Η έκρηξη από τη βόμβα Ναπάλμ τίναξε το δεξί της χεράκι και έλιωσε τα ρούχα της στο λεπτό. Ύστερα λιποθύμησε!

Εκεί κοντά βρισκόταν ο Huynh Cong Ut , ένας βιετναμέζος φωτογράφος, που με ένα κλικ κατάφερε μέσα σε ένα δευτερόλεπτο να στιγματίσει την ζωή του μικρού ετοιμοθάνατου παιδιού και να συγκλονίσει το παγκόσμιο κοινό. Ο Ut μετέφερε την μικρή του «κόρη», όπως την αποκάλεσε αργότερα, στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Δείχνοντας την αμερικανική δημοσιογραφική ταυτότητά του απαίτησε από τους γιατρούς να την περιθάλψουν. Έτσι το 1972 η φωτογραφία έκανε το γύρω του κόσμου κάμπτοντας την αυστηρή πολιτική του πρακτορείου ειδήσεων και της γυμνότητας, με την επιμονή βοήθεια του βρετανού φωτογράφου Horst Fass.

Αργότερα ο Christopher Wain, ανταποκριτής βρετανικού τηλεοπτικού δικτύου, σοκαρισμένος από την φωτογραφία και την έκφραση του κοριτσιού που το έβλεπε να καίγεται, αγωνίστηκε και τη μετέφερε στο Barsky, μια εξοπλισμένη μονάδα σοβαρών τραυμάτων.

Το 30% του σώματος της μικρής Kim ήταν καμένο με εγκαύματα 3ου βαθμού. Το πρόσωπο της ωστόσο ήταν εκ θαύματος ανέπαφο από εγκαύματα. Κάθε πρωί οι νοσοκόμες την έκανα μπάνιο για να απομακρύνουν το καμένο δέρμα. Έκλεγε και όταν δεν άντεχε λιποθυμούσε. Στα 13 της βγήκε από το νοσοκομείο και γύρισε σπίτι της.

Η ζωή της ήταν κατά κάποιον τρόπο ίδια. Ο Ut και άλλοι δημοσιογράφοι την επισκέπτονταν συχνά. Ωστόσο αυτές οι είδους συχνές επισκέψεις την προκαλούσαν θυμό και οργή, αλλά πάντα χαμογελούσε ευγενικά, κρύβοντας ό,τι αισθανότανε. Ως έφηβη δεν κατανοούσε τη δύναμη της εικόνας, ήθελε να ξεφύγει από το κορίτσι του Ναπάλμ «καλύτερα ας πέθαινα», είχε πει.

Εργάστηκε σκληρά και κατάφερε να μπει στην ιατρική σχολή της Κούβας. Ωστόσο τα όνειρα της θα σταματήσουν απότομα όταν οι κομμουνιστικοί ηγέτες συνειδητοποίησαν την προπαγανδιστική σημασία του « Κοριτσιού του Ναπάλμ».

« Ήθελα να ξεγύγω από εκείνη τη φωτογραφία. Κάηκα από Ναπάλμ και έγινα θύμα πολέμου, αλλά μεγαλώνοντας έγινα άλλου τύπου θύμα», λέει. Έψαχνε μια σανίδα ψυχολογικής - ψυχικής σωτηρίας. Στράφηκε στη βιετναμέζικη θρησκεία, αλλά απαντήσεις δε βρήκε. Ώσπου ανακάλυψε στη βιβλιοθήκη ένα αντίτυπο της Βίβλου. Ξαφνικά η φωτογραφία της έδωσε δύναμη, ευκαιρία και ζωή. Ήταν ευλογία και κατάρα τελικά η φωτογραφία μέχρι να καταλάβει τι της επιφύλασσε η μοίρα. Ταξίδεψε στη Δυτική Γερμανία για να δεχθεί ιατρική φροντίδα και επέστρεψε στις σπουδές της στην Κούβα.

Στο πανεπιστήμιο γνώρισε τον νεαρό βιετναμέζο Bui Huy Toan με τον οποίο παντρεύτηκε και απέκτησαν ένα αγόρι. Η Kim ζει πλέον στο Τορόντο. Της ζητήθηκε να γίνει Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως από τον ΟΗΕ για να βοηθά θύματα πολέμου. Ο Ut που εργάζεται ακόμα για το Associated Press όπως τότε δεν αποχωρίζεται την «κόρη του» με την οποία έχουν συχνή επικοινωνία μέχρι και σήμερα.

Καθημερινά τόσες εικόνες περνάνε από τα χέρια μας, ένα μετείκισμα δευτερολέπτου στα μάτια μας. Και όμως η φύση του ανθρώπου είναι να μην συγκρατεί τίποτα ξένο και δυσνόητο για τον ίδιο, τίποτα που να μην το έχει βιώσει πρώτα ο ίδιος για να μπορεί να εκτιμήσει τη σοβαρότητα του κάθε θέματος. Τόσες φωτογραφίες πέρασαν από μπροστά μου. Τόσες φωτογραφίες που ήθελαν να φωνάξουν, να με συμβουλέψουν, να με ταρακουνήσουν, να μου μιλήσουν.

Αναρωτιέμαι! Τελικά μήπως κάθε φωτογραφία φωνάζει να μην κάνουμε τα ίδια λάθη; Μήπως μας υπενθυμίζει ανθρώπινες αξίες που όλοι έχουμε ξεχάσει; Μήπως θέλει να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους με τους γύρω μας;

Αρκεί να μπορέσεις για λίγο να βρεθείς μέσα σε αυτή!

 

Ελπίδα Χρήστου Αλχαζίδου- Παιδαγωγος Καποδιστριακο Αθηνων

 

Στις φωτογραφίες η Kim Phuc με τον δημοσιογράφο Huynh Cong Ut και με τον γιο της.

KIM PHUC- Ένα κορίτσι άγνωστο αλλά παράλληλα τόσο γνωστό! Από την Ελπίδα Αλχαζίδου. νέα, eidiseis, ειδήσεις, news, KIM PHUC- Ένα κορίτσι άγνωστο αλλά παράλληλα τόσο γνωστό, Ελπίδα Χρήστου Αλχαζίδου- Παιδαγωγος Καποδιστριακο Αθηνων

Ομάδα διαχείρισης LIVE-IN

Σχόλια Αναγνωστών

Παρακαλούμε να είστε ευγενικοί και να σέβεστε τους συνομιλητές σας. Αποφύγετε τις ύβρεις και τους χαρακτηρισμούς. Αν κρίνετε ότι το περιεχόμενο της ιστοσελίδας προσβάλει οποιοδήποτε δικαίωμα σας, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας. Θα απαντήσουμε στο αίτημα σας το συντομότερο δυνατόν.

Δείτε ακόμα ...

Φιλο-λογώντας Η ζωή της οθόνης

Ομάδα διαχείρισης LIVE-IN

Live In Magazine Live In Magazine Καλοκαίρι 2015

Ομάδα διαχείρισης LIVE-IN

Σκέψεις Σκέψου…. Θετικά!

Γιώτα Παπαδοπούλου

Καιρός