Με λÎνε νεολαία και ζω στην Ελλάδα του ‘13
Μια φορά κι Îναν καιρÏŒ, σ’ Îνα παράλληλο σÏμπαν, περπατοÏσαν δυο νÎοι που γίνανε τρεις , γίνανε χίλιοι δεκατρείς και λογαριάζω να γιγαντÏŽνουν ÏŒπως λÎει και ο στίχος, μÎσα απÏŒ τον ήχο της επαναστατικής μουσικής του Μίκη.
ÎŒλοι τους αδÎλφια, πλασμÎνοι απÏŒ το ίδιο υλικÏŒ, με το ρομαντικÏŒ τους παραμÏθι και τον ίδιο νταλκά! Χαλάλι τους… που βρήκαν φωλιά στη δική μου γειτονιά. Αυτοί είναι οι γνήσιοι ιδεολÏŒγοι που ξÎφυγαν απÏŒ το χαμÎνο κοπάδι, που σκÎφτονται με το δικÏŒ τους μοναδικÏŒ και υπεÏθυνο μυαλÏŒ μαθαίνοντας να υπερασπίζονται τον εαυτÏŒ τους. Μ’ ευχαριστεί να περπατÏŽ είτε μÎρα είτε νÏχτα σε αυτοÏς τους δρÏŒμους της εφηβικής μου ηλικίας προκειμÎνου ν’ αφουγκράζομαι την ανάσα τους, να νοιÏŽθω απÏŒ κοντά την περιφρÏŒνηση, την αγανάκτηση αλλά και την αποδοχή που εκφράζουν μÎσα απÏŒ την αλληλεγγÏη και την ανθρωπιά που τους διÎπει. Με τιμά η παρουσία τους, τους συγχαίρω, αναγεννιÎμαι σιχτιρίζοντας τα καθήκια που ψήφιζα τÏŒσα χρÏŒνια!
ΑκÏŒμη κι ÏŒταν η λίμπιντο τους πÎφτει στα πατÏŽματα, λες και η εξουσία θÎλει να τιμωρήσει και οσονοÏπω θα φορολογήσει και τον Îρωτά τους, αντιστÎκονται. Γιατί αυτοί δεν είναι ο Κίτσος και η ΤασοÏλα της ψηφιακής tv που Îχουν τα χωράφια δίπλα τους και το αγροτικÏŒ στην ιδιοκτησία τους! ΕδÏŽ στην πÏŒλη βλÎπω πÏŒδια να περπατάνε μÎσα στο κρÏο και τη βροχή, πÏŒδια ξυλιασμÎνα … Να τα! απÎναντί μου ..τα βλÎπω αποβλακωμÎνη πίσω απÏŒ το τζάμι .. με κάνουν ν’ ανατριχιάζω! Μα κι εσÏ κοριτσάκι μου… τι … , τι τη θÎλεις την ξÎφτερνη γÏŒβα μÎσα στο καταχείμωνο! Δε σου είπα να βάλεις τσÏŒκαρο γιατί δεν είσαι. Άλλωστε για μÎνα τα τσÏŒκαρα ψÏŒφησαν μαζί με τους αλήτες της εποχής μου. Αλλά και το δωδεκάποντο θÎλει Îνα μÎτρο γάμπα, Îνα κιλÏŒ μυαλÏŒ και κάμποσα χρÏŒνια πείρας για να σταθεί στο σημερινÏŒ ανελÎητο πεζÏŒδρομο. ΣκÎψου και το παλικάρι δίπλα σου που είναι Îτοιμο να του βγει ο οργασμÏŒς απÏŒ το στÏŒμα, που ήρθε η ÏŽρα να κράξετε το αχχ το βαχχ το χιιι ÏŒτι σας γουστάρει και προσπαθεί να βρει γωνιά πριβÎ . Είχε λίγα φράγκα στην τσÎπη του, κουκιά μετρημÎνα, που τα διÎθεσε για το ποτÏŒ σας, με χίλια ζÏŒρια οι γονείς του πήραν Îνα μεταχειρισμÎνο αυτοκίνητο που σήμερα βρίσκεται πάλι στο συνεργεÎ¯ο… ÏŒποτε μπορεί βολεÏεστε με ÏŒλους τους μνημονιακοÏς τρÏŒπους της Ελλάδας του ‘13. ΤÏŽρα και η μÏτη του, το κομμάτι που προεξÎχει για να δείχνει την περήφανη καταγωγή του, κοκκίνισε απÏŒ το κρÏο, πάγωσε, δεν ξÎρει τι να κάνει μÎσα σ’ αυτήν την σÏγχρονη κÏŒλαση.
ΘÎλει να κρατηθεί γερά, θÎλει ν’ αντÎξει δίχως ευρÏŽ στην τσÎπη, δίχως στÎγη, σε ÏŒλες τις καιρικÎς συνθήκες θÎλει να συνεχίζει βασανιστικά να ζει χÎρι-χÎρι με τον Îρωτα.
Αναμφίβολα σας επιβεβαιÏŽνω ÏŒτι θ’ αντÎξει γιατί αυτÏŒς είναι ο Îρωτας ακÏŒμη κι αν η εξουσία μας τον λιντσάρει, θα συνεχίζει να υπάρχει. Είναι ο πλÎον σημαντικÏŒς, η ολοκλήρωση, η τελειÏŒτητα, η επιθυμία κάθε Ïπαρξης, η ομορφιά, η συντροφιά που γεννήθηκε μαζί με τον άνθρωπο!
ΣκÎψου….πριν μιλήσεις!
