Για μια αγάπη, που τη λÎνε...
Τα μάτια της, γαλάζια σαν το χρÏŽμα της θάλασσας.
Τα μαλλιά της, ξανθά σαν το χρυσÏŒ του ήλιου.
Το ανάστημά της, ψηλÏŒ και γεροδομÎνο σαν τα βουνά.
Η ψυχή της, ελεÏθερη ÏŒπως ο ουρανÏŒς.
Η αγάπη της, αγνή και πολÏχρωμη σαν την ΑνατÏŒλη και τη ΔÏση του ήλιου.
Η πίστη της, κυματίζει σαν Πρωτοπαλίκαρο.
Η φωνή της, σταθερή σαν καμπαναριÏŒ.
Τα παιδιά της, πολλά μÎσα στην αγκαλιά της σαν νησιά.
Η μητρÏŒτητά της, τÏŒσο απαλή σαν τον αφρÏŒ της θάλασσας.
Η διδασκαλία της, σαν ακατάπαυστη ιστορία.
Η ομορφιά της, γαλήνια σαν ψαλμωδία σε εκκλησιά.
Η καρδιά της, χτυπά και θα χτυπά σαν το κÏμα στα βράχια.
ΕσÏ είσαι η αγαπημÎνη μου,
μια αγάπη που τη λÎνε Ελλάδα.
Μοναδική και ζηλευτή!
Αλχαζίδου Χρ. Ελπίδα - ΠαιδαγωγÏŒς
